Προσκύνημα στους φυλακισμένους αγίους

Προσκύνημα στους φυλακισμένους αγίους

.

---

ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ παππούλης προέτρεπε τους πιστούς, να προσκυνούν τους αγίους και όταν εισέρχονται στους ναούς και όταν εξέρχονται, μετά τις ακολουθίες. Έλεγε συγκεκριμένα "εσείς όταν πάτε επίσκεψη σε ένα σπίτι δεν χαιρετάτε τους ανθρώπους του σπιτιού και όταν εισέρχεστε και όταν φεύγετε. Οι άγιοι είναι δικοί μας άνθρωποι και μάλιστα πολύ αγαπημένοι και γι' αυτό θα πρέπει να τους χαιρετούμε". Οι πατέρες της Εκκλησίας διαβεβαιώνουν ότι η προσκύνηση διαβαίνει από την εικόνα στο πρωτότυπο και η εμπειρία των πιστών επιβεβαιώνει ότι οι Εικόνες δεν είναι μόνο ζωγραφικοί πίνακες, αλλά ιερά αντικείμενα με τα οποία επικοινωνούν μυστικά με τους αγίους.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ παππούλης προέτρεπε τους πιστούς να επισκέπτονται τους φυλακισμένους αγίους στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι εκκλησίες και οι άγιοι μας στα κατεχόμενα, έλεγε, είναι όπως τους αδελφούς μας οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι. Χαίρονται και αυτοί όταν λειτουργούνται οι εκκλησίες τους, όταν ανάβουν καντήλια και κεριά στους τάφους τους και προσφέρουν αφειδώλευτα τη χάρη τους, σε αυτούς που επιζητούν τη βοήθειά τους. Ο χρόνος, συνέχιζε, θα φέρει τη λύτρωση και μέχρι τότε χρειάζεται να επισκεπτόμαστε τους αγίους. Είναι όπως τις επισκέψεις στους εγκλωβισμένους οι οποίοι φυλακισμένοι αναμένουν την ελευθερία τους. Ο παππούλης έκανε αναφορά και σε εμφανίσεις του Αποστόλου Αντρέα σε πιστούς οι οποίοι επικαλούνταν τη χάρη του, καλώντας τους να επισκεφθούν το "σπίτι" του στην Καρπασία.

ΟΣΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ το Άγιο Όρος ακούν τους μοναχούς να λένε ότι η δύναμη και η χάρη που αναδύεται από το Περιβόλι της Παναγίας πηγάζει από τις καθημερινές Θείες Λειτουργίες που τελούνται στις είκοσι μονές και στους εκατοντάδες ναούς που βρίσκονται στις σκήτες και στα άλλα ασκητήρια. Η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος, διαβεβαιώνουν Δεσποτάδες, παπάδες και αγιασμένοι πιστοί, είναι η συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας και κυρίως στη Θεία Ευχαριστία.
ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, όσο και άκρως παράδοξο να μπορούν οι Ορθόδοξοι να τελούν τη Θεία Λειτουργία στις σκλαβωμένες εκκλησίες και να μην πηγαίνουν επικαλούμενοι διάφορες δικαιολογίες. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη δύναμη, ικανή να διώξει τους Τούρκους εισβολείς και να επαναφέρει την ειρήνη στον τόπο. Είναι ποτέ δυνατό άνθρωποι που αγαπούν και λέγονται χριστιανοί να απορρίπτουν άλλους ανθρώπους, έστω και αν είναι διαφορετικής πίστης. Τα λόγια του Χριστού και η πρόκληση για αγάπη των εχθρών δεν είναι θεωρίες αλλά πράξεις ζωής και απαιτούν καθημερινό αγώνα. Οι πολιτικοί εδώ και 31 χρόνια το μόνο που πρόσφεραν είναι απογοητεύσεις, πίκρες, μιζέρια και χρέη πολλών εκατομμυρίων λιρών που διατέθηκαν σε οπλικά συστήματα και χαμένες εργατοώρες για εκπαιδεύσεις στρατιωτών και εφέδρων. Το μόνο που έμεινε για να ελπίζει ο Ορθόδοξος πιστός, ο Ελληνοκύπριος, είναι η δύναμη του Θεού και τίποτα άλλο. Εξάλλου αν διαβάσει κανείς τα πατερικά κείμενα και αν εντρυφήσει στους ψαλμούς θα διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται κυρίως λόγω των αμαρτιών τους.

ΜΠΟΡΕΙ να υπάρχουν δικαιολογίες για τους αδύνατους πιστούς, για όσους έχασαν παιδιά και συγγενείς στον πόλεμο, γι' αυτούς που δεν αντέχουν να δουν συλημένες τις εκκλησίες και τα σπίτια τους. Γι' αυτούς υπάρχει και κατανόηση και αποδοχή των θέσεών τους. Ωστόσο η περιχαράκωση πίσω από εθνικιστικά πάθη και μεγαλοϊδεατισμούς, είναι το λιγότερο πράξης ατυχής και αμαρτωλή. Ο εθνικισμός καταδικάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως πράξη απορριπτέα και καταδικαστέα. Εξάλλου για τον Χριστό δεν υπάρχουν ούτε Έλληνες, Εβραίοι, ούτε βεβαίως και Τούρκοι. Όλοι είμαστε παιδιά του Θεού και αδέλφια. Σπουδαίες αλήθειες για την αγάπη του Θεού μπορεί να ακούσει κανείς και στα κατεχόμενα, όπως επίσης και εμπειρίες θαυμάτων που επιτελούν οι δικοί μας άγιοι στους αλλόθρησκους.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού δεν περιλαμβάνει μόνο τους ζωντανούς και το Θεό, αλλά και τους νεκρούς, είτε αυτοί είναι άγιοι είτε όχι. Στο σύνολο της δημιουργίας θα πρέπει να προστεθούν και οι πνευματικές δυνάμεις, δηλαδή οι άγγελοι και οι διάβολοι. Στον κανόνα της Αναστάσεως η Εκκλησία ψάλλει ότι τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και η γη και τα καταχθόνια, δηλαδή όλος ο κόσμος εξαρτάται από τη ζωογόνο δύναμη του Θεού. Οι θεολόγοι προχωρούν και διαχωρίζουν την Εκκλησία σε στρατευόμενη ή αγωνιζόμενη η οποία περιλαμβάνει τους ζωντανούς και τη θριαμβεύουσα στην οποία βρίσκονται όλοι οι κεκοιμημένοι. Η καλύτερη παράσταση αυτού του μυστηρίου, είναι ο ίδιος ο Ορθόδοξος Ναός. Στον τρούλο ο Παντοκράτορας, στην κόγχη του ιερού η Παναγία, μεσίτρια μεταξύ ανθρώπων και Χριστού και στους τοίχους οι άγιοι, λίγο πιο ψηλά από τους πιστούς. Εντός του ναού τελείται το μέγιστο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όπου οι άνθρωποι ενώνονται με το Θεό, πίνοντας το Αίμα του και τρώγοντας το Σώμα του.