Η κατάρα του φανατισμού και η ευλογία του κοτόπουλου

Η κατάρα του φανατισμού και η ευλογία του κοτόπουλου

.

---

ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ των Αρχιεπισκοπικών εκλογών στροβιλίζονται αυτές τις μέρες χιλιάδες πιστοί και άπιστοι, με στόχο την ανάδειξη του εκλεκτού τους, στο θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Υπάρχουν βεβαίως και οι αδιάφοροι οι οποίοι απλά σπάνε πλάκα, με τους φανατικούς οπαδούς και τους πονηρούς υποστηρικτές, οι οποίοι νομίζουν ότι θα έλθει το τέλος του κόσμου, αν χάσουν τις εκλογές. Η μόνη διαφορά σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο "άρχοντας" θα είναι και ισόβιος και ολίγον τι αλάθητος. Όλοι βεβαίως ελπίζουν να καθίσουν εκ δεξιών και εξ αριστερών του "βασιλιά", όπως ήθελε η μήτηρ των υιών του Ζεββεδαίου. Μόνο που ξεχνούν την πρόκληση που έθεσε ο Χριστός, δηλαδή αν μπορούν να πιουν το ποτήρι που επρόκειτο να πιει ο Θεάνθρωπος, λίγο αργότερα. Ξεχνούν βεβαίως ότι ο Αρχιεπίσκοπος βρίσκεται εκεί εις τύπον Χριστού και ότι πρέπει να υπόσχεται Σταυρό, Γολγοθά και ύστερα Ανάσταση.
Η ΤΡΕΛΑ των ημερών θυμίζει ιστορίες από το άγιο και αμαρτωλό βυζάντιο, όπου οι άνθρωποι σκοτώνονταν για το φύλο των αγγέλων και τις εικόνες του Χριστού και των αγίων. Παραπέμπει στους Οικουμενικούς Πατριάρχες, οι μισοί από τους οποίους άγιασαν και οι άλλοι μισοί χάθηκαν μέσα στην αμαρτία. Ξεχνούν οι αγωνιούντες ότι μεγάλοι άγιοι, όπως ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Σπυρίδωνας, ο Άγιος Νεκτάριος και χιλιάδες άλλοι άγιοι Επίσκοποι ήταν ποιμένες σε ταπεινές ή και άσημες Μητροπόλεις. Τα φαινόμενα των ημερών, με τους εκβιασμούς, όπως κατήγγειλε ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος, (εκβιάστηκαν υποψήφιοι ειδικοί αντιπρόσωποι και αποχώρησαν) θυμίζουν παραλογισμούς της πρώτης δεκαετίας του 19ου αιώνα με τον Κύριλλο και του Κυριλλούη, θυμίζει ιστορίες με τον Μακάριο και τους Ιεράρχες που θέλησαν να τον καθαιρέσουν, θυμίζει παραλογισμούς με την επιχείρηση να καεί η Αρχιεπισκοπή για χάρη του Παγκρατίου.
ΤΟ ΔΡΑΜΑ με φανατικούς οπαδούς, δεν εντοπίζεται στο γεγονός ότι είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για τον αγαπημένο τους Ιεράρχη, αλλά είναι έτοιμοι και να θυσιάσουν, για τα καλά όπως νομίζουν, συμφέροντα του εκλεκτού τους. Ο Χριστός μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και τίθεται σε πρώτο πλάνο ο άνθρωπος, ο οποίος είναι τάχα ικανός να βάλει στον παράδεισο όλους του οπαδούς του και να συγχωρέσει όλα τα σφάλματα των δικών του ανθρώπων, με τη δική του, μόνο δύναμη. Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό αλλά επαναλήφθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Γίνονταν ολόκληροι καβγάδες για τους οπαδούς του Παύλου και του Κυφά, αργότερα για τους Τρεις Ιεράρχες, ενώ ανάλογες ιστορίες υπήρξαν πολλές στο παρελθόν.

ΟΙ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΕΣ καταστάσεις, δεν εμφανίζονται από το πουθενά, αλλά ούτε δημιουργούνται χωρίς αιτία. Κατά κανόνα, υποθάλπονται, είτε με τη θέληση είτε με την ανοχή των "τιμώμενων" Ιεραρχών. Συνυπεύθυνοι σε αυτές τις επικίνδυνες καταστάσεις είναι οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι απολαμβάνουν την εξουσία που έχουν πάνω στις ψυχές και ενίοτε και στη ζωή των αδύναμων ανθρώπων. Ο Χριστός κάλεσε τους μαθητές του, να μην καλούνται δάσκαλοι, γιατί μόνο ο Θεός είναι δάσκαλος και καθηγητής. "Υμείς δε μη κληθήτε ραββί. εις γαρ υμών έστιν ο διδάσκαλος, ο Χριστός. πάντες δε υμείς αδελφοί έστε. Μηδέ κληθήτε καθηγηταί. εις γαρ υμών έστιν ο καθηγητής, ο Χριστός". Εδώ ακούμε και μαθαίνουμε ότι πνευματικοί διαλέγουν το χρώμα του αυτοκινήτου, που θα αγοράσουν τα πνευματικά τους παιδιά, καθορίζουν το σύντροφο που θα παντρευτούν ή ακόμη επιλέγουν και τη δουλειά που πρέπει να εργαστούν. Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, η ελευθερία χάνεται μέσα από ένα σύστημα ψυχολογικών καταναγκασμών, οι οποίοι όχι σπάνια, είτε οδηγούν σε επαναστάσεις είτε σε ψυχολογικές ασθένειες.


Η ΚΑΤΑΡΑ του φανατισμού δεν αφορά μόνο την Ορθοδοξία, αλλά εκτείνεται σε όλες τις θρησκείες. Τα χειρότερα συμβαίνουν όταν οι θρησκευτικοί ταγοί, αναλαμβάνουν ή καλύπτουν με το λόγο τους, την πολιτική εξουσία. Τότε είναι που γίνονται φοβερά εγκλήματα και καταστρέφονται πολιτείες και άνθρωποι. Εξάλλου, όλοι οι πόλεμοι και όλες οι καταστροφές έγιναν στο όνομα του Θεού και των θρησκειών, λένε οι ιστορικοί και δεν έχουν άδικο. Ο μόνος τρόπος να πείσεις ένα άνθρωπο να πάει να σκοτωθεί, είναι να του διαστρέψεις το μυαλό, να τον πείσεις, ότι οι φόνοι είναι και θεμιτοί και θεάρεστοι. Όλες οι στρατιωτικές εκπαιδεύσεις στοχεύουν σε ένα και μόνο στόχο, ο άνθρωπος να πάψει να είναι πρόσωπο και να καταστεί εξάρτημα μιας μηχανής. Από εκεί και πέρα, αναρτώντας ένα λάβαρο και θέτοντας έναν υπερφυσικό στόχο, όλα δικαιολογούνται, όλα καθίστανται ιερά. Είναι όπως το ανέκδοτο που θέλει τον οκνηρό μοναχό να ευλογεί το κοτόπουλο και να λέει ότι είναι ψάρι ή απλά μια πατάτα.