Το
γλυκό μυστικό χαμόγελο της Παναγιάς
.
ΤΟ ΙΛΑΡΩΝ ΦΩΣ, στα καυτά απογεύματα του Αυγούστου, δένει αρμονικά με τους παρηγορητικούς ψαλμούς των παρακλήσεων στη μεσίτρια των ανθρώπων προς τον Θεό, την Παναγία. Μοναδικές εμπειρίες ψυχικής ανάτασης και πνευματικής ανάπαυσης προσφέρουν στους πιστούς οι παρακλητικοί κανόνες που ψάλλονται το Δεκαπενταύγουστο. Το ποίημα του Θεοστηρίκτου Μοναχού, κατ' άλλους δε, Θεοφάνους, αποτελεί, όχι μόνο μνημείο λογοτεχνικής ομορφιάς, αλλά λειτουργεί με μυστικό τρόπο, λυτρωτικά για τις ψυχές των συμμετεχόντων στην τελετουργία. "Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων Τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων, σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, συ υπάρχεις Άχραντε σπεύσον, δυσωπούμεν ρύσασθαι τους δούλους σου".
Η ΠΑΝΑΓΙΑ, η δεύτερη μητέρα για όλους τους ανθρώπους, δεν είναι ένα μακρινό πλάσμα που συναντά ο πιστός κάθε φορά που προσκυνά την εικόνα της, αλλά βρίσκεται συνεχώς δίπλα του και έτσι την αισθάνεται ο Χριστιανός. Κυρίως σε στιγμές δύσκολες και θλιβερές, το γλυκό μυστικό χαμόγελο της Παναγίας, συντροφεύει και παρηγορεί όλους τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαία και η ρήση που αναφωνούν οι περισσότεροι Χριστιανοί μπροστά στον κίνδυνο. Παναγία μου και σώσε με... και αυτό αρκεί και αυτό περισσεύει για να έλθει η εξ ουρανών βοήθεια. Παναγία μου... λένε οι πιστοί με την καρδιά - όχι με τα χείλη - όταν τα προβλήματα του βίου πλακώνουν και τότε το βάρος γίνεται πολύ πιο ελαφρό και ένα φως γεννιέται σκορπώντας το σκοτάδι της σκοτοδίνης του μυαλού.
Η ΠΑΝΑΓΙΑ, η μητέρα του Θεού, κατέχει ξεχωριστεί θέση στην Εκκλησία και είναι "αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων" και "η όντως αγνή μετά Θεόν υπέρ άπαντας" - κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό - αφού με την άσπορο σύλληψη (διά Πνεύματος Αγίου) γέννησε χωρίς πόνο τον Χριστό. Η Παναγία έγινε, ευλογία για όλο τον κόσμο, αγιασμός για το σύμπαν, άνεση για τους κουρασμένους, παρηγοριά για τους πενθούντες, θεραπεία για τούς αρρώστους, λιμάνι για τους θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, παρηγοριά για τους λυπημένους, πρόθυμη βοήθεια για όλους που την επικαλούνται, αρχή και μέση και τέλος όλων των αγαθών που ξεπερνούν τον νου. Είναι τελικά το μυστήριο των μυστηρίων όπως ο ίδιος ο Χριστός.
Η ΠΑΝΑΓΙΑ "εκοιμήθη", παραδίδοντας το πνεύμα Της στον Υιό Της, στα Ιεροσόλυμα και τάφηκε στην Γεθσημανή. Σύμφωνα με την παράδοση, η Παναγία πέθανε από φυσικό θάνατο, δηλαδή η ψυχή της χωρίστηκε από το σώμα της. Η ταφή του σώματός της έγινε για να αποβάλει εκεί το θνητόν και να ενδυθεί το άφθαρτον, το πνευματικόν και φωτεινόν σώμα της αφθαρσίας. Τούτο αποτυπώνεται και στο γνωστό εξαποστειλάριο της Κοιμήσεως: Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα... Ο Μέγας Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει, μεταξύ άλλων, για την κοίμηση και την μετάσταση της Παναγίας στον Ουρανό. "Ω μνήμα ιερό και θαυμαστό και σεβάσμιο και προσκυνητό, που και τώρα το περιποιούνται Άγγελοι, παρευρισκόμενοι με πολύν σεβασμό και φόβο, και άνθρωποι που έρχονται σ' αυτό με πίστη, τιμώντας το, προσκυνώντας το, φιλώντας το με μάτια και χείλια και με πόθο ψυχής αντλώντας πλούτο αγαθών. Εμπρός, λοιπόν, ας ταξιδέψουμε νοερά μακριά απ' τη ζωή αυτή μαζί με την Παναγία, που φεύγει απ' τη γη αυτή. Ελάτε όλοι με πόθο καρδιακό, ας κατεβούμε στον τάφο μαζί με την Παρθένο που κατέρχεται σ' αυτόν. Ας παρασταθούμε ολόγυρα στο ιερότατο κρεβάτι της. Ας ψάλουμε ύμνους ιερούς, τέτοια περίπου λέγοντας μελωδικά άσματα: "Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου". Χαίρε αμνάς που γέννησες τον Αμνό του Θεού. Χαίρε συ που είσαι πιο πάνω από τις αγγελικές δυνάμεις. Χαίρε η δούλη και Μητέρα του Θεού. Αμήν.
Σχόλια