Αρχιεπίσκοπος
Χριστόδουλος και εμπόριο
"Στον εκκλησιαστικό χώρο, παρατηρείται τελευταία σε ορισμένα επίπεδα, μια αυξημένη εμπορική δραστηριότητα. Μονές, προσκυνήματα, ενορίες κ.λπ., για την υλική των ενίσχυση, δεν αρκούνται στον "οβολό της χήρας" και στα έσοδα του δίσκου και του παγκαριού, αλλά επιδίδονται σε εκτεταμένες εμπορικές δραστηριότητες, εκθέτοντας για πώληση ποικίλα όσα αντικείμενα, εκκλησιαστικής και μη φύσεως, διατιμημένα μάλιστα σε συγκεκριμένες τιμές. Η εντύπωση που δίδεται στον απλό κόσμο, είναι ότι η εκκλησία μαζεύει λεφτά. Αυτή η αλγεινή εικόνα της εμποροπανήγυρης πρέπει να εκλείψει. Ακόμη ο αρχιεπίσκοπος ζητεί από τους ιερείς να αποφεύγουν την επίδειξη πλούτου και δυνάμεως. Τα ανεγειρόμενα εκκλησιαστικά κτήρια (μητροπόλεις, ενοριακά ιδρύματα, μονές κ.λπ.) συνηθίζεται να είναι υπερβολικά ογκώδη και μεγαλοπρεπή. Μερικά μοναστηριακά συγκροτήματα έχουν τέτοιο μέγεθος και τόση πολυτέλεια που ωχριούν ακόμη και οι βίλες των πλουσίων και τα κτήρια των κοσμικών επιχειρήσεων. Μερικές, μάλιστα, μονές έχουν μεταβληθεί και διαφημίζονται ως τουριστικά αξιοθέατα, με ζωολογικούς κήπους, σιντριβάνια και διάφορες θεαματικές κατασκευές".
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ οι επισημάνσεις του προκαθήμενου της Εκκλησίας της Ελλάδας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, οι οποίες πρέπει να φθάσουν και στα αφτιά των δικών μας ταγών, εκκλησιαστικών και πολιτικών. Η συλλογή χρημάτων πολλές φορές καταντά πάθος και αιτία άγχους και αγωνίας. Αντί η φιλανθρωπία να είναι πηγή χαράς και επικοινωνίας των ανθρώπων, καταντά πολλές φορές αιτία έξαρσης των παθών. Ιεράρχες και όχι μόνο, δεν ζητούν, αλλά απαιτούν, χρήματα από τους πιστούς. Η Εκκλησίες γεμίζουν κουτιά εισφορών και οι δίσκοι πάνε και έρχονται στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Και κάποιες "πικρές" ματιές κάποιων καλών κυρίων και κυριών, όταν αισθανθούν ότι ο φιλάνθρωπος δεν είναι αρκετά φιλάνθρωπος, δεν περιγράφεται.
ΜΙΑ ΑΛΛΗ σημαντική παράμετρος είναι το μέτρο και η καλλιτεχνική αξία των έργων που επιτελούν Μητροπόλεις και Εκκλησίες. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο της υπερβολής και του λεγόμενου κιτς, το οποίο υπερκαλύπτει και συνθλίβει κάθε καλή προσπάθεια. Επιπλέον απογοητεύει τους φιλάνθρωπους, οι οποίοι όχι σπάνια προσφέρουν από το υστέρημά τους. Υπερμεγέθεις Εκκλησίες, πολύπλοκες αίθουσες διαλέξεων, απέραντοι κήποι και εξωπραγματικά μέτρα ασφάλειας για να προστατεύουν έργα ανθρώπων, τα οποία συχνά πυκνά αξίζουν μόνο όσο τα υλικά που κατασκευάστηκαν. Ο ΠΙΣΤΟΣ έρχεται στην Εκκλησία όχι για να δει έργα ανταγωνιστικά των δημάρχων και των αρχόντων αλλά για να βρει ξεκούραση και παρηγοριά στα βάσανα του βίου. Έρχεται για να συναντήσει την απλότητα, το μέτρο και προπαντός την ανθρώπινη προσέγγιση των πραγμάτων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιστοί αναζητούν σήμερα μικρές και κατανυκτικές εκκλησίες, ψάχνουν για ζεστούς χώρους, όπου θα μπορούν να ανάψουν το κερί τους και να συμμετέχουν στις ακολουθίες, χωρίς να ξεκουφαίνονται και χωρίς να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ένα αλλιώτικο νυκτερινό κέντρο. Ο πιστός πάει στην Εκκλησία σήμερα, όχι ως μέρος μιας κοινωνικής ανάγκης, αλλά για να προσευχηθεί, για να παρηγορηθεί και για να αγγίξει τελικά το Θεό της αγάπης.
"Στον εκκλησιαστικό χώρο, παρατηρείται τελευταία σε ορισμένα επίπεδα, μια αυξημένη εμπορική δραστηριότητα. Μονές, προσκυνήματα, ενορίες κ.λπ., για την υλική των ενίσχυση, δεν αρκούνται στον "οβολό της χήρας" και στα έσοδα του δίσκου και του παγκαριού, αλλά επιδίδονται σε εκτεταμένες εμπορικές δραστηριότητες, εκθέτοντας για πώληση ποικίλα όσα αντικείμενα, εκκλησιαστικής και μη φύσεως, διατιμημένα μάλιστα σε συγκεκριμένες τιμές. Η εντύπωση που δίδεται στον απλό κόσμο, είναι ότι η εκκλησία μαζεύει λεφτά. Αυτή η αλγεινή εικόνα της εμποροπανήγυρης πρέπει να εκλείψει. Ακόμη ο αρχιεπίσκοπος ζητεί από τους ιερείς να αποφεύγουν την επίδειξη πλούτου και δυνάμεως. Τα ανεγειρόμενα εκκλησιαστικά κτήρια (μητροπόλεις, ενοριακά ιδρύματα, μονές κ.λπ.) συνηθίζεται να είναι υπερβολικά ογκώδη και μεγαλοπρεπή. Μερικά μοναστηριακά συγκροτήματα έχουν τέτοιο μέγεθος και τόση πολυτέλεια που ωχριούν ακόμη και οι βίλες των πλουσίων και τα κτήρια των κοσμικών επιχειρήσεων. Μερικές, μάλιστα, μονές έχουν μεταβληθεί και διαφημίζονται ως τουριστικά αξιοθέατα, με ζωολογικούς κήπους, σιντριβάνια και διάφορες θεαματικές κατασκευές".
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ οι επισημάνσεις του προκαθήμενου της Εκκλησίας της Ελλάδας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, οι οποίες πρέπει να φθάσουν και στα αφτιά των δικών μας ταγών, εκκλησιαστικών και πολιτικών. Η συλλογή χρημάτων πολλές φορές καταντά πάθος και αιτία άγχους και αγωνίας. Αντί η φιλανθρωπία να είναι πηγή χαράς και επικοινωνίας των ανθρώπων, καταντά πολλές φορές αιτία έξαρσης των παθών. Ιεράρχες και όχι μόνο, δεν ζητούν, αλλά απαιτούν, χρήματα από τους πιστούς. Η Εκκλησίες γεμίζουν κουτιά εισφορών και οι δίσκοι πάνε και έρχονται στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Και κάποιες "πικρές" ματιές κάποιων καλών κυρίων και κυριών, όταν αισθανθούν ότι ο φιλάνθρωπος δεν είναι αρκετά φιλάνθρωπος, δεν περιγράφεται.
ΜΙΑ ΑΛΛΗ σημαντική παράμετρος είναι το μέτρο και η καλλιτεχνική αξία των έργων που επιτελούν Μητροπόλεις και Εκκλησίες. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο της υπερβολής και του λεγόμενου κιτς, το οποίο υπερκαλύπτει και συνθλίβει κάθε καλή προσπάθεια. Επιπλέον απογοητεύει τους φιλάνθρωπους, οι οποίοι όχι σπάνια προσφέρουν από το υστέρημά τους. Υπερμεγέθεις Εκκλησίες, πολύπλοκες αίθουσες διαλέξεων, απέραντοι κήποι και εξωπραγματικά μέτρα ασφάλειας για να προστατεύουν έργα ανθρώπων, τα οποία συχνά πυκνά αξίζουν μόνο όσο τα υλικά που κατασκευάστηκαν. Ο ΠΙΣΤΟΣ έρχεται στην Εκκλησία όχι για να δει έργα ανταγωνιστικά των δημάρχων και των αρχόντων αλλά για να βρει ξεκούραση και παρηγοριά στα βάσανα του βίου. Έρχεται για να συναντήσει την απλότητα, το μέτρο και προπαντός την ανθρώπινη προσέγγιση των πραγμάτων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιστοί αναζητούν σήμερα μικρές και κατανυκτικές εκκλησίες, ψάχνουν για ζεστούς χώρους, όπου θα μπορούν να ανάψουν το κερί τους και να συμμετέχουν στις ακολουθίες, χωρίς να ξεκουφαίνονται και χωρίς να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ένα αλλιώτικο νυκτερινό κέντρο. Ο πιστός πάει στην Εκκλησία σήμερα, όχι ως μέρος μιας κοινωνικής ανάγκης, αλλά για να προσευχηθεί, για να παρηγορηθεί και για να αγγίξει τελικά το Θεό της αγάπης.
Σχόλια