Χριστούγεννα είναι.... θα περάσουν

Χριστούγεννα είναι.... θα περάσουν

.

---

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ είναι, θα περάσουν... μονολογούσε η κατά τ' άλλα πλούσια και μορφωμένη κυρία, η οποία δεν άντεχε το βάρος από τα ψώνια. Πάλι έρχονται Χριστούγεννα, πάλι θα πλήξουμε από τους συγγενείς, πάλι θα ξοδευτούμε, έλεγε και συμπλήρωνε με φιλοσοφική διάθεση ότι οι γιορτές δεν είναι για μας, είναι μόνο για τα παιδιά. Λίγο πιο κάτω, στο μεγάλο πολυκατάστημα, μια άλλη φτωχή, γυναίκα του λαού, με λιγότερες σακούλες στα χέρια, έλεγε στην κολλητή της, πόσο πεθύμησε τα Χριστούγεννα. Θα ξεκουραστούμε, θα παίξουμε με τα παιδιά, θα δώσουμε τα δώρα για να πάρουμε και εμείς αγάπη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία να βλέπεις τα παιδιά να ανοίγουν τα δώρα και να σου δίδουν φιλιά, έλεγε και από το στόμα της έσταζε μέλι.

ΣΕ ΑΥΤΗ τη φυσική διελκυστίνδα της ζωής, η οποία ξεκινά από τις εσωτερικές συγκρούσεις και εκτείνεται στις αντιπαραθέσεις με τους άλλους, έρχεται κάθετα ο Χριστός και προσφέρει τον άλλο δρόμο που οδηγεί στην ειρήνη και τη χαρά της αγάπης. Τις άγιες αυτές μέρες η Εκκλησία ψάλλει "Χριστός Γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσετε" προσκαλώντας τους πιστούς αλλά και όλους τους ανθρώπους, να δοκιμάσουν τη χαρά της ενανθρώπισης του Θεανθρώπου, στο μυστηριακό αιώνιο παρόν, στον άχρονο χρόνο του Θεού, στο αέναο σήμερα, στην άλλη διαφορετική εν Χριστώ, όπως λέγεται ζωή.

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ δεν είναι μόνο για τους μικρούς, όπως κράζει το μοναξιασμένο πλήθος. Το κλείσιμο στον εαυτό και η περιχαράκωση στον εγωισμό αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για να μην τολμήσει ο άνθρωπος να αγγίξει τον συνάνθρωπό του, για να γευτεί το Θεό. Τα Χριστούγεννα δεν ταιριάζουν με τη μελαγχολία, δεν έχουν σχέση με τις απογοητεύσεις και τον πόνο της μοναξιάς. Η γέννηση του Χριστού δεν φανερώνεται ούτε στα πολύχρωμα λαμπάκια, ούτε στα θορυβώδη ρεβεγιόν, ούτε βεβαίως και στα επιδεικτικά πανάκριβα ρούχα. Η χαρά δεν βιώνεται ούτε στο τρέξιμο για τα δώρα, ούτε βεβαίως στην αγωνία για τη νύκτα της μεγάλης γιορτής.
Η ΜΟΝΑΞΙΑ, λένε, είναι χειρότερη με τους πολλούς. Ο πόνος αυτών που δεν αγαπούν ή δεν αγαπιούνται, είναι πραγματικά μια κόλαση. Και το εκπληκτικό είναι ότι ο πόνος της μοναξιάς δεν βρίσκεται μόνο στους άστεγους, στους φτωχούς, στους αρρώστους, αλλά κυρίως στους πλούσιους και υποκριτές, σ΄ αυτούς που απομυζούν το αίμα των πολλών, τάχα για το καλό τους. Και το αντίδοτο στον πόνο και τη μοναξιά είναι η αγάπη. Και για να έλθει η αγάπη, το πρώτο και κύριο είναι να κάνει τον εαυτό του όμορφο, σε όλα τα επίπεδα, ώστε να μπορέσει να αγαπηθεί και να αγαπήσει. Το δεύτερο είναι να βγει από το καβούκι του και να αγγίξει τον άλλο που υποφέρει. Και το τρίτο και κυριότερο να αναζητήσει το Θεό. Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν σ' αυτό το μυστήριο της Γέννησης του Χριστού, μέσα στον άνθρωπο.

Η ΧΑΡΑ και η ευτυχία βρίσκεται στον άλλο, στον διπλανό, στον προϊστάμενο, ακόμη και στον εχθρό - όποια ονόματα και αν έχει - βρίσκεται στην προσφορά και στην αγάπη. Ο δρόμος προς την αγάπη διέρχεται από την ταπείνωση, περνά από την αυταπάρνηση και γεννιέται μέσα από την κίνηση για συνάντηση του άλλου. Χρειάζεται η κίνηση, απαιτείται η τόλμη, είναι απαραίτητη η έξοδος από το εγώ για να υπάρξει η συνάντηση του εσύ. Και εκεί που ο άνθρωπος αδυνατεί, έρχεται η δύναμη του Χριστού, έρχεται η χάρις του Θεού και συμπληρώνει τα ελλείποντα.
Ο ΜΕΓΑΣ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ, ο Ρωμανός ο Μελωδός, διαλαλεί ότι "δι' ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός". Καλεί τους πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Χριστού, να γίνουν παιδιά στην ψυχή, όχι στη φρόνηση, να αποβάλουν τα πάθη και τις αμαρτίες και να ενωθούμε με τον Θεό. Και ο υμνωδός μαζί με τους μάγους και τους ποιμένες, υποδεικνύει με τη βεβαιότητα της εμπειρίας ότι "εύρομεν την αλήθειαν και γαρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος".