Όταν κτυπούν τα κουδούνια του Αγίου Γεωργίου στην Πρίγκιπο
Όταν
κτυπούν τα κουδούνια του Αγίου Γεωργίου στην Πρίγκιπο
.
Ανεβαίνοντας
με τα πόδια την τεράστια ανηφόρα που οδηγεί στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου
του Κουδουνά, ο ιδρώτας σε περιλούζει και η καρδιά κτυπά σε τρελούς ρυθμούς. Το
μυαλό τρέχει με απίστευτες ταχύτητες, το μάτι αποσβολώνεται από την ομορφιά του
τοπίου και η χάρης του Αγίου αναδύεται και καλύπτει όλο το είναι του
προσκυνητή. Η μονή βρίσκεται στο ειδυλλιακό νησί της Πριγκίπου, στην
Προποντίδα, γνωστή και ως θάλασσα του Μαρμαρά, μία περίπου ώρα με το καραβάκι,
από την ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Το νησάκι είναι πνιγμένο στα
πεύκα και τις αγριελιές ενώ οι δαντελωτές παραλίες δημιουργούν μαγευτικές
εικόνες.
Η πιο ευχάριστη έκπληξη της δύσκολης ανάβασης, βρίσκεται στη συνάντηση με τους ανθρώπους, με τους μοναχούς που διακονούν τον άγιο και μεταλαμπαδεύουν με λόγια το θαύμα που είναι ζωντανό. Οι περισσότεροι προσκυνητές δεν είναι Χριστιανοί, είναι Μουσουλμάνοι, όπως μαρτυρούν οι "μάγκες" μοναχοί. Προσέρχονται για να ζητήσουν τη βοήθεια του Αγίου, και ο Άγιος δεν αφήνει κανένα παραπονεμένο, ούτε Χριστιανό, ούτε Μουσουλμάνο. "Αϊ-Γιώργη μου, κάνε καλά τον πατέρα μου, Αϊ- Γιώργη μου, κάνε τους γονείς μου να ξαναγαπήσουν, Αϊ- Γιώργη μου, βοήθησέ με να εισαχθώ στο πανεπιστήμιο, Αϊ-Γιώργη μου, βοήθησε με να βρω εργασία, Αϊ-Γιώργη μου βοήθησε με να βρω τον άνθρωπό μου....". Οι ιστορίες θεραπείας μουσουλμάνων είναι πάρα πολλές. "Η Αϊσέ ζητούσε επίμονα να τη διαβάσει ο ιερέας και αυτός την ευλόγησε για να ηρεμήσει ψυχικά, η Ζεϊνέπ, παρακαλούσε να γίνει καλά από την "κακιά αρρώστια", ο Χασάν ήθελε εργασία για να θρέψει τα παιδιά του και η Αλιγιέ παρακαλούσε τον άγιο να της "δώσει παιδιά". Η παράδοση θέλει πολλές γυναίκες να ανεβαίνουν το φοβερό λόφο του μοναστηριού με γυμνά τα ποδιά, εικόνες που θυμίζουν ανάλογα τάματα στην Παναγία της Τήνου. Συνηθίζουν να μεταφέρουν μαζί τους λάδι, κεριά, ζάχαρη - για να είναι γλυκιά η ζωή τους - ενώ κάποιες γυναίκες φέρνουν κουβάρια με κλωστές, τις οποίες ξετυλίγουν καθ' όλη τη διάρκεια του δρόμου για να είναι ανοικτός ο δρόμος τους. Υπάρχει επίσης η συνήθεια καθ' όλη τη διάρκεια της ανάβασης, να μην μιλούν, μέχρι να φθάσουν και προσκυνήσουν και "χαϊδέψουν" την εικόνα του αγίου.
Τη θεία Λειτουργία παρακολουθούν κατά τις μέρες που γιορτάζει η Μονή και Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, κρατώντας αναμμένα κεριά. Στη συνέχεια λαμβάνουν αντίδωρο για να το μεταφέρουν στο σπίτι τους. "Παπά, δώσε και σε μένα ιερό ψωμί, να το πάγω στον άντρα μου που δεν μπόρεσε να έλθει", έλεγε μια Τουρκάλα στο μοναχό, ενώ μια άλλη του έλεγε: "Eίμαι η γυναίκα του Χασάν, σε παρακαλώ, δώσε μου δυο κομμάτια". Η πίστη τους είναι μεγάλη, η υπομονή τους "ιώβεια" και ο σεβασμός τους προς την ορθόδοξη θρησκεία μεγάλος.
Το μοναστήρι
Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου κτίστηκε το 963 μ.Χ. επί βασιλείας Νικηφόρου Φωκά. Η εικόνα του Αγίου βρέθηκε από έναν βοσκό, σκεπασμένη από μια αρμαθιά κουδούνια, γι' αυτό πήρε την ονομασία "Κουδουνάς". Κατά την παράδοση και μέχρι σήμερα όσοι κάνουν τάμα παίρνουν ένα "κουδουνάκι" και όταν υλοποιείται το τάμα τους το επιστρέφουν, φέρνοντας στο μοναστήρι λάδι, χρήματα κ.λπ. Κάθε χρόνο το μοναστήρι επισκέπτονται 250.000 άτομα, κυρίως Τούρκοι, ενώ το μοναστήρι γιορτάζει δύο φορές το χρόνο. Του Αγίου Γεωργίου 23 Απριλίου και της Αγίας Θέκλας 24 Σεπτεμβρίου. Ο ιερομόναχος Εφραίμ Ξενοφωντίνος, είναι συγκλονισμένος με την πίστη των χιλιάδων μουσουλμάνων που επισκέπτονται το μοναστήρι. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με την καρδιά τους υποστηρίζει και συνεχίζει: Επειδή η πίστη είναι η όραση και δύναμη της καρδιάς γι' αυτό μπορούν και ζουν τους αγίους μας. Ο μοναχός Καλλίνικος Ξενοφωντίνος, αναφέρει ότι είμαστε συγκλονισμένοι με αυτό που γίνεται εδώ. Είμαστε αυτόπτες μάρτυρες θαυμάτων, όπως θεραπείας παραλυτικών, βωβών, μέχρι και τεκνογονίες.
Οι μοναχοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τις τουρκικές αρχές. Είναι άψογη η συμπεριφορά όλων, λένε, ενώ δεν παραλείπουν να σημειώνουν ότι κυκλοφορούν πάντα με τα ράσα χωρίς να τους ενοχλεί κανένας.
Η πιο ευχάριστη έκπληξη της δύσκολης ανάβασης, βρίσκεται στη συνάντηση με τους ανθρώπους, με τους μοναχούς που διακονούν τον άγιο και μεταλαμπαδεύουν με λόγια το θαύμα που είναι ζωντανό. Οι περισσότεροι προσκυνητές δεν είναι Χριστιανοί, είναι Μουσουλμάνοι, όπως μαρτυρούν οι "μάγκες" μοναχοί. Προσέρχονται για να ζητήσουν τη βοήθεια του Αγίου, και ο Άγιος δεν αφήνει κανένα παραπονεμένο, ούτε Χριστιανό, ούτε Μουσουλμάνο. "Αϊ-Γιώργη μου, κάνε καλά τον πατέρα μου, Αϊ- Γιώργη μου, κάνε τους γονείς μου να ξαναγαπήσουν, Αϊ- Γιώργη μου, βοήθησέ με να εισαχθώ στο πανεπιστήμιο, Αϊ-Γιώργη μου, βοήθησε με να βρω εργασία, Αϊ-Γιώργη μου βοήθησε με να βρω τον άνθρωπό μου....". Οι ιστορίες θεραπείας μουσουλμάνων είναι πάρα πολλές. "Η Αϊσέ ζητούσε επίμονα να τη διαβάσει ο ιερέας και αυτός την ευλόγησε για να ηρεμήσει ψυχικά, η Ζεϊνέπ, παρακαλούσε να γίνει καλά από την "κακιά αρρώστια", ο Χασάν ήθελε εργασία για να θρέψει τα παιδιά του και η Αλιγιέ παρακαλούσε τον άγιο να της "δώσει παιδιά". Η παράδοση θέλει πολλές γυναίκες να ανεβαίνουν το φοβερό λόφο του μοναστηριού με γυμνά τα ποδιά, εικόνες που θυμίζουν ανάλογα τάματα στην Παναγία της Τήνου. Συνηθίζουν να μεταφέρουν μαζί τους λάδι, κεριά, ζάχαρη - για να είναι γλυκιά η ζωή τους - ενώ κάποιες γυναίκες φέρνουν κουβάρια με κλωστές, τις οποίες ξετυλίγουν καθ' όλη τη διάρκεια του δρόμου για να είναι ανοικτός ο δρόμος τους. Υπάρχει επίσης η συνήθεια καθ' όλη τη διάρκεια της ανάβασης, να μην μιλούν, μέχρι να φθάσουν και προσκυνήσουν και "χαϊδέψουν" την εικόνα του αγίου.
Τη θεία Λειτουργία παρακολουθούν κατά τις μέρες που γιορτάζει η Μονή και Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, κρατώντας αναμμένα κεριά. Στη συνέχεια λαμβάνουν αντίδωρο για να το μεταφέρουν στο σπίτι τους. "Παπά, δώσε και σε μένα ιερό ψωμί, να το πάγω στον άντρα μου που δεν μπόρεσε να έλθει", έλεγε μια Τουρκάλα στο μοναχό, ενώ μια άλλη του έλεγε: "Eίμαι η γυναίκα του Χασάν, σε παρακαλώ, δώσε μου δυο κομμάτια". Η πίστη τους είναι μεγάλη, η υπομονή τους "ιώβεια" και ο σεβασμός τους προς την ορθόδοξη θρησκεία μεγάλος.
Το μοναστήρι
Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου κτίστηκε το 963 μ.Χ. επί βασιλείας Νικηφόρου Φωκά. Η εικόνα του Αγίου βρέθηκε από έναν βοσκό, σκεπασμένη από μια αρμαθιά κουδούνια, γι' αυτό πήρε την ονομασία "Κουδουνάς". Κατά την παράδοση και μέχρι σήμερα όσοι κάνουν τάμα παίρνουν ένα "κουδουνάκι" και όταν υλοποιείται το τάμα τους το επιστρέφουν, φέρνοντας στο μοναστήρι λάδι, χρήματα κ.λπ. Κάθε χρόνο το μοναστήρι επισκέπτονται 250.000 άτομα, κυρίως Τούρκοι, ενώ το μοναστήρι γιορτάζει δύο φορές το χρόνο. Του Αγίου Γεωργίου 23 Απριλίου και της Αγίας Θέκλας 24 Σεπτεμβρίου. Ο ιερομόναχος Εφραίμ Ξενοφωντίνος, είναι συγκλονισμένος με την πίστη των χιλιάδων μουσουλμάνων που επισκέπτονται το μοναστήρι. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με την καρδιά τους υποστηρίζει και συνεχίζει: Επειδή η πίστη είναι η όραση και δύναμη της καρδιάς γι' αυτό μπορούν και ζουν τους αγίους μας. Ο μοναχός Καλλίνικος Ξενοφωντίνος, αναφέρει ότι είμαστε συγκλονισμένοι με αυτό που γίνεται εδώ. Είμαστε αυτόπτες μάρτυρες θαυμάτων, όπως θεραπείας παραλυτικών, βωβών, μέχρι και τεκνογονίες.
Οι μοναχοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τις τουρκικές αρχές. Είναι άψογη η συμπεριφορά όλων, λένε, ενώ δεν παραλείπουν να σημειώνουν ότι κυκλοφορούν πάντα με τα ράσα χωρίς να τους ενοχλεί κανένας.
Σχόλια