Πόνος
και θλίψη για την αναστάσιμη χαρά
.
"ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ..." ψάλλει η Εκκλησία δίνοντας το έναυσμα για τη σταυροαναστάσιμη μεγαλοβδομάδα. Πόνος και θλίψη, αγωνία και πάθος, για να έλθει η μεγάλη μέρα της Αναστάσεως του θεανθρώπου. Ο Χριστός, ο Νυμφίος Χριστός καλεί όλους τους ανθρώπους να βαδίσουν μαζί του, να συσταυρωθούν, να συνταφούν, ώστε να μπορέσουν να συναναστηθούν μαζί του, στη βασιλεία των ουρανών.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ την αναστάσιμη χαρά, δεν είναι πορεία γλυκανάλατων και συναισθηματικών λόγων, αλλά είναι πορεία έργων, είναι δρόμος αγάπης και θυσίας. Ο πάντα επίκαιρος κοσμοκαλόγηρος ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, έγραψε το σπουδαίο "σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου" δίδοντας το στίγμα της ανθρώπινης πορείας, η οποία οφείλει να συνταιριαστεί με τη θεία πορεία προς το Σταυρό και την Ανάσταση.
ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ της μεγαλοβδομάδας, βιώνεται ταυτόχρονα και παράλληλα με τη χαρά της Αναστάσεως σε ένα μυστηριακό κράμα. Το χαροποιών πένθος δίνει την ελπίδα και τη δύναμη για τη γεύση του ποτηρίου της ζωής, της ένωσης με το Χριστό, στην παραδείσια χαρά, η οποία αρχίζει από αυτή τη γη και ολοκληρώνεται αενάως στην άλλη. Ο άγιος Iωάννης ο Δαμασκηνός ψάλλει: "καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως, Xριστόν εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα τρανώς ακουσόμεθα, επινίκιον άδοντες". Δηλαδή πρέπει ο πιστός να καθαρθεί, να αποβάλει τον παλαιό άνθρωπο, να μετανοήσει και ακολούθως να συναντηθεί με το Χριστό και να πανηγυρίσει με τον Αναστάντα Χριστό.
Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ στο καζάνι της καθημερινής βιοπάλης, ψάχνει διεξόδους, πότε στην ανία, πότε στην καλοζωία, πότε στην πείνα της χαράς, αλλά συχνότερα στον πόνο της καθημερινής αδικίας και των ατυχιών της ζωής. Αρρωστημένα μυαλά, πίσω από επτασφράγιστα γραφεία, μηχανεύονται τρόπους για να απομυζήσουν τους αδύνατους. Εκατομμύρια παιδιά αφήνονται στο έλεος της μοίρας τους για να πεθαίνουν από έλλειψη φαρμάκων αξίας μερικών σεντ. Στο μικρόκοσμο της καθημερινής μας καλοπέρασης, η πορεία η ίδια, με τους κάθε λογής, μικρομεγάλους να πατούν "επί συνειδησιακών πτωμάτων" και να προχωρούν προς το "θάνατο" της δικής τους αυταπάτης.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ Μόρφου Νεόφυτος, γράφει ότι η "η Μεγάλη Εβδομάδα περιέχει θλίψη, αλλά ποτέ κατάθλιψη. Το μέγα πέλαγος της νηστείας της Σαρακοστής έχει τόσο κόπο και πόνο όταν γίνεται όπως γίνεται, όπως η Εκκλησία επιτάσσει, άνευ οίνου και ελαίου και όμως αυτός ο κοπιώδης πόνος ξεκουράζει και αναπαύει. Όλα αυτά τα παράδοξα γίνονται και τελεσιουργούνται γιατί η Ορθόδοξος Εκκλησία φωτίζει τον πόνο και τη θλίψη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με το ανέσπερο Φως της Αναστάσεως και έτσι γινόμεθα άπαντες τέκνα φωτόμορφα της Εκκλησίας. Όταν εστέναξε, επόνεσε επί Σταυρού Αυτός που στον ουράνιο τόπο-τρόπο Του, "ουκ έστι πόνος ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος". Όταν έπαθε "ο απαθής της Θεότητος γιατί όχι εμείς οι εμπαθείς τη ανθρωπότητι;" Γι' αυτό καλοδεχούμενος ο πόνος και η θλίψη, οπόθεν κι αν έρχονται: θάνατος αγαπημένων μας προσώπων, ασθένειες, συκοφαντίες, φτώχεια και κατατρεγμός, προσφυγιά και μοναξιά, πάθη ή αδυναμίες. Ο πόνος κάνει ωραίους τους ανθρώπους, και η Εκκλησία αγαπά και χρησιμοποιεί την ωραιότητα του πόνου εξαιρέτως την ευλογημένη περίοδο της πασνέπτου εγκράτειας της Σαρακοστής".
Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ πατέρας Σμέμαν έγραφε ότι το Πάσχα για μας είναι η επιστροφή και η σαρακοστή είναι η προετοιμασία μας γι' αυτή την επιστροφή. Η αργή αλλά επίμονη προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε τελικά τη δική μας "διάβαση", το Πάσχα μας στη νέα εν Χριστώ ζωή. Ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα. Καθώς το αρχίζουμε, καθώς κάνουμε το πρώτο βήμα στη χαρμολύπη της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε - μακριά - τον προορισμό. Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως και τη δική μας προσπάθεια μια "πνευματική άνοιξη". Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινή και μεγάλη, αλλά σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστική και ακτινοβόλα αυγή φαίνεται να λάμπει στον ορίζοντα. "Μη καταισχύνης ημάς από της προσδοκίας ημών Φιλάνθρωπε".
Σχόλια