Ελπίδα
και από την αεροπορική τραγωδία
.
ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΕ
ο εφιάλτης της αεροπορικής τραγωδίας στο Γραμματικό, μέσα από το πόρισμα του
Ακριβού Τσολάκη. Την ίδια ώρα ενισχύθηκε η ελπίδα των συγγενών των θυμάτων, ότι
κάτι μπορεί να γίνει για την απόδοση ευθυνών. Βεβαίως, το ζητούμενο δεν είναι η
εκδίκηση, αλλά η μη επανάληψη ανάλογης τραγωδίας και βεβαίως η στήριξη κυρίως
των ορφανών παιδιών.
ΚΑΤΑ κανόνα σε τέτοια τραγικά γεγονότα, όλοι τρέχουν στην αρχή για να βοηθήσουν και να συμπαρασταθούν. Ωστόσο, μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας, μόλις έλθουν άλλα γεγονότα στο προσκήνιο, τότε συνήθως οι πονεμένοι περνούν στο περιθώριο, ανεβαίνοντας μόνοι τους, το δικό τους Γολγοθά.
Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ μπορεί να έχει κάποιες δικαιολογίες, όταν αφήνει τους συγγενείς των θυμάτων. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν μπορεί και δεν πρέπει, ούτε στιγμή να εγκαταλείπει τα παιδιά της. Ευτυχώς, από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα βλέπουμε Δεσποτάδες, παπάδες και όχι μόνο, να βρίσκονται δίπλα στους πονεμένους και να προσφέρουν χέρι βοηθείας στο απύθμενο χάος του πόνου.
Ο ΧΡΟΝΟΣ μπορεί να θεραπεύει κάθε πόνο, κάθε λύπη, ωστόσο, σημασία έχει και η διάρκεια της αποθεραπείας. Με άλλα λόγια απαιτείται και αγώνας για αντιμετώπιση της κατάστασης, όσο τραγική και αν είναι. Οι Χριστιανοί αλλά και όλοι οι άνθρωποι, μπορούν να βρουν παρηγοριά στον Θεό, στην αληθινή δύναμη που συνέχει τη δημιουργία.
ΜΕΓΑΛΗ δύναμη μπορεί και προσφέρει η προσευχή, κυρίως στην Παναγία, η οποία γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο, έχοντας ζήσει και η ίδια το σταυρικό θάνατο του Υιού της. Οι πατέρες της Εκκλησίας, λένε ότι σε περιπτώσεις απώλειας παιδιού, μόνο η Παναγία μπορεί να δώσει παρηγοριά στους γονείς και τους υπόλοιπους συγγενείς. Ακόμη, διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός παίρνει κοντά του τον κάθε άνθρωπο στην καταλληλότερη στιγμή και την ώρα που είναι προς το δικό του συμφέρον.
ΥΠΑΡΧΕΙ και το ενδεχόμενο ή καλύτερα η βεβαιότητα ότι οι 121 ψυχές που έφυγαν τόσο βίαια και τόσο νωρίς, τώρα βρίσκονται χαρούμενες στον παράδεισο. Αν τα θύματα της τραγωδίας κέρδισαν με αυτό τον τρόπο τον παράδεισο, τότε αιωνίως θα απολαμβάνουν τη θεϊκή ευτυχία, έστω και αν πρόσφεραν τόσο πόνο στους ζωντανούς. Ο Θεός ξέρει καλύτερα και δεν εγκαταλείπει ούτε τους ζωντανούς, αλλά ούτε και τους νεκρούς.
ΚΑΤΑ κανόνα σε τέτοια τραγικά γεγονότα, όλοι τρέχουν στην αρχή για να βοηθήσουν και να συμπαρασταθούν. Ωστόσο, μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας, μόλις έλθουν άλλα γεγονότα στο προσκήνιο, τότε συνήθως οι πονεμένοι περνούν στο περιθώριο, ανεβαίνοντας μόνοι τους, το δικό τους Γολγοθά.
Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ μπορεί να έχει κάποιες δικαιολογίες, όταν αφήνει τους συγγενείς των θυμάτων. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν μπορεί και δεν πρέπει, ούτε στιγμή να εγκαταλείπει τα παιδιά της. Ευτυχώς, από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα βλέπουμε Δεσποτάδες, παπάδες και όχι μόνο, να βρίσκονται δίπλα στους πονεμένους και να προσφέρουν χέρι βοηθείας στο απύθμενο χάος του πόνου.
Ο ΧΡΟΝΟΣ μπορεί να θεραπεύει κάθε πόνο, κάθε λύπη, ωστόσο, σημασία έχει και η διάρκεια της αποθεραπείας. Με άλλα λόγια απαιτείται και αγώνας για αντιμετώπιση της κατάστασης, όσο τραγική και αν είναι. Οι Χριστιανοί αλλά και όλοι οι άνθρωποι, μπορούν να βρουν παρηγοριά στον Θεό, στην αληθινή δύναμη που συνέχει τη δημιουργία.
ΜΕΓΑΛΗ δύναμη μπορεί και προσφέρει η προσευχή, κυρίως στην Παναγία, η οποία γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο, έχοντας ζήσει και η ίδια το σταυρικό θάνατο του Υιού της. Οι πατέρες της Εκκλησίας, λένε ότι σε περιπτώσεις απώλειας παιδιού, μόνο η Παναγία μπορεί να δώσει παρηγοριά στους γονείς και τους υπόλοιπους συγγενείς. Ακόμη, διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός παίρνει κοντά του τον κάθε άνθρωπο στην καταλληλότερη στιγμή και την ώρα που είναι προς το δικό του συμφέρον.
ΥΠΑΡΧΕΙ και το ενδεχόμενο ή καλύτερα η βεβαιότητα ότι οι 121 ψυχές που έφυγαν τόσο βίαια και τόσο νωρίς, τώρα βρίσκονται χαρούμενες στον παράδεισο. Αν τα θύματα της τραγωδίας κέρδισαν με αυτό τον τρόπο τον παράδεισο, τότε αιωνίως θα απολαμβάνουν τη θεϊκή ευτυχία, έστω και αν πρόσφεραν τόσο πόνο στους ζωντανούς. Ο Θεός ξέρει καλύτερα και δεν εγκαταλείπει ούτε τους ζωντανούς, αλλά ούτε και τους νεκρούς.
Σχόλια