Οι
μοναχές και ο χρηματισμός αντιπροσώπων
.
ΕΧΟΥΝ πλάκα οι αντιπαραθέσεις των τελευταίων ημερών στη μάχη για τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο. Από τη μια, οι μοναχές που ήλθαν στο νησί για να προσκυνήσουν και έγιναν πρωταγωνίστριες στα κανάλια και από την άλλη, οι "ταρίφες" των ειδικών αντιπροσώπων. Και όλα αυτά σε επίπεδο φημών και υποψιών. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα εξέθρεψε τη φαντασία και ανέδειξε την υποκρισία και το πνεύμα κατάκρισης που ταλαιπωρεί την Εκκλησία της Κύπρου.
Ο ΛΕΜΕΣΟΥ Αθανάσιος άνοιξε το χορό των μετεκλογικών αντιπαραθέσεων περί επιχείρησης χρηματισμού ειδικών αντιπροσώπων, λέγοντας δημοσίως ότι άκουσε φήμες (απαντούσε σε ερώτηση είπαν οι υποστηρικτές του) και φωτογραφίζοντας φυσικά τον Κύκκου Νικηφόρο, ο οποίος ως γνωστόν έχει ισχυρή οικονομική βάση. Τέτοιες αναφορές γίνονται συνήθως στην πολιτική κονίστρα και είναι γνωστές οι αναφορές του Προέδρου της Δημοκρατίας περί περιρρέουσας ατμόσφαιρας και οι δηλώσεις σχεδόν όλων των πολιτικών αρχηγών για "κάποιους" οι οποίοι φωτογραφίζονται χωρίς να λέγονται.
ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ πήρε το επιτελείο του Κύκκου Νικηφόρου, το οποίο πέρασε στην αντεπίθεση, υποδεικνύοντας ομαδική ύποπτη έλευση μοναχών από την Ελλάδα στην Κύπρο. Στη μάχη μπήκε και το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, η Χαραυγή, με αναλύσεις και το τηλεοπτικό κανάλι ΠΛΑΣ, το οποίο μετέδωσε με εικόνες την έλευση των μοναχών. Ο προβληματισμός του Αρχιμανδρίτη Ησαΐα για το χρόνο έλευσης των μοναχών, έριξε λάδι στη φωτιά. Φυσικά, δεν είναι και τόσο εύκολο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, ύστερα από τόσα δημοσιεύματα και τόσα ραδιοτηλεοπτικά μηνύματα, που άφηναν σκιές.
ΤΟ ΜΟΝΟ θέμα που δεν ήλθε στην επιφάνεια τις μέρες αυτές ήταν η σιμωνία, δηλαδή η εξαγορά θέσεων στο Ιερατείο. Ιστορικά η έννοια στης σιμωνίας ξεκίνησε από την προσπάθεια εξαγοράς της χάριτος του Αγίου Πνεύματος από τους Αποστόλους, από ένα μάγο της Σαμάρειας που λεγόταν Σίμων. Αλλά, ποίος μπορεί να μιλήσει για σιμωνία όταν όλοι οι υποψήφιοι διέθεσαν - είτε οι ίδιοι, είτε οι υποστηρικτές τους - όχι ευκαταφρόνητα ποσά για να προωθήσουν την εκλογή των εν δυνάμει υποψηφίων Αρχιεπισκόπων. Ο Ζ΄ κανόνας της Συνόδου της Σαρδικής, το 343, καταδικάζει τους Επισκόπους που περιφέρονται με αυτοκρατορική συνοδεία και ορίζει ότι πρέπει να σταματήσουν οι πιέσεις και οι διαγκωνισμοί για μετακίνηση από τις μικρές Μητροπόλεις στις μεγάλες και πλούσιες και καυτηριάζει την αχαλίνωτη χρυσολατρεία και φιλαργυρία. Τα παραδείγματα στην εκκλησιαστική ιστορία είναι πάμπολλα, τόσο σε επίπεδο επιτέλεσης του ανοσιουργήματος, όσο και σε επίπεδο τιμωρίας των ενόχων.
Σχόλια