Τρομοκράτες
και Άγιοι Μάρτυρες
.
ΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ήταν πάντα αγαπητό ανάγνωσμα για τους πιστούς, ενώ τα παλαιότερα χρόνια, όταν τα τυπογραφεία ήταν άγνωστα, αποτελούσαν δημοφιλείς μορφές προφορικών διηγήσεων, κάτι σαν χριστιανικά παραμύθια. Οι περιγραφές στα συναξάρια αγίων ήταν και είναι πολλές φορές τόσο τρομακτικές, ώστε να προκαλούν φόβο και τρόμο στους αναγνώστες. Γίνονται περιγραφές λεπτομερειών βασανιστηρίων οι οποίες ξεπερνούν κάθε φαντασία. Ακόμη καταγράφεται η στάση των Αγίων Μαρτύρων με τέτοιο τρόπο που να θυμίζει κινήσεις αυτοκτονίας ή αποφάσεις παραλογισμού. Διαβάζουμε για αμούστακους νέους οι οποίοι έτρεξαν στη φωτιά ή προκάλεσαν τα βασανιστήρια και το θάνατο, στο όνομα του Χριστού. Μαθαίνουμε για μητέρες που πέταξαν τα παιδιά τους, για να μην καταλήξουν στα χέρια αλλόθρησκων, για νέες που διάλεξαν το θάνατο και τη φυγή παρά τα πλούτη και τη χλιδή.
ΕΥΤΥΧΩΣ τα τελευταία χρόνια τα συναξάρια που γράφονται, ενώ δεν αλλοιώνουν τα ιστορικά γεγονότα, αποφεύγουν περιγραφές τρόμου, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν αποτέλεσμα της φαντασίας των συντακτών τους και λειτουργούσαν περισσότερο ως μέσον εντυπωσιασμού των αναγνωστών. Βεβαίως και διά του φόβου, προσπαθούσαν οι ταγοί να εμπεδώσουν την πνευματική τους εξουσία και να στρέψουν προς τον θεό τους πιστούς. Σήμερα κανένας δεν θα γίνει καλύτερος αν φοβηθεί ή αν διαβάσει τρομακτικές ιστορίες. Καλώς ή κακώς η τηλεόραση προσφέρει απίθανες εικόνες τρόμου. Οι πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι υπάρχουν τρία στάδια ή τρία επίπεδα προσέγγισης του Θεού. Το πρώτο είναι ο φόβος της κόλασης, το δεύτερο είναι η προσδοκία του παραδείσου και το τρίτο και τέλειο, είναι η αγάπη του Χριστού. Είναι η ίδια λογική που επικρατεί και με τα παιδιά τα οποία συνετίζονται είτε με τις απειλές, είτε με τους επαίνους, είτε με την αγάπη, η οποία είναι και η δυσκολότερη μορφή προσέγγισης η οποία δύσκολα διδάσκεται.
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια έρχονται στη δημοσιότητα μαρτυρίες πολλών καμικάζι, οι οποίοι αυτοκτονούν για να συμπαρασύρουν στο θάνατο, τους όποιους εχθρούς τους. Βλέπουμε στις τηλεοράσεις κυρίως νέους ανθρώπους, να βαστούν το κοράνι, να προσεύχονται στο θεό τους και στη συνέχεια να θυσιάζονται στο όνομα του Αλλάχ και με την προσδοκία του δικού τους παραδείσου. Ακούμε ακόμη ανθρώπους - τελευταίως στη Βρετανία - να υπερασπίζονται τη δράση αυτών των ανθρώπων και να λένε ότι καλά πράττουν γιατί εκπληρώνουν το θέλημα του θεού τους. Πριν μερικές δεκαετίες βλέπαμε και διαβάζαμε για τα ηρωικά κατορθώματα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, - τους τρομοκράτες για τους Βρετανούς - τα οποία αν συγκριθούν με τα σημερινά δεδομένα, θα λέγαμε το λιγότερο, ότι ήταν πράξεις τρέλας και αυτοκτονίας. Δεν είναι δυνατό να κυνηγάς ένα οργανωμένο στρατό με αυτοσχέδια όπλα, τα οποία τις περισσότερες φορές πάθαιναν εμπλοκή. Την ίδια ώρα μαθαίναμε για τις μανάδες που έλεγαν χαλάλι για την πατρίδα η θυσία των παιδιών τους, ρήσεις ακατανόητες.
ΟΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ και οι συγκρίσεις ανάμεσα στους Αγίους Μάρτυρες της Εκκλησίας και τους τρομοκράτες ή τους ήρωες είναι αναπόφευκτες. Όλοι αγωνίζονταν και όλοι θυσιάστηκαν για ένα υψηλό σκοπό, για ένα παράδεισο, ο οποίος μεταφράζεται, είτε σε παράδεισο του Χριστού, είτε σε παράδεισο του Αλλάχ, είτε σε παράδεισο της ελευθερίας ενός τόπου. Όλες οι πράξεις στερούνται λογικής ή δεν είναι πλήρως λογικές και σίγουρα αντιστρατεύονται το φυσικό ένστικτο της επιβίωσης. Ακόμη στη συνείδηση των ζωντανών, στην κοινή συνείδηση, οι Άγιοι βρίσκονται στον ουρανό και οι τρομοκράτες στα τάρταρα του Άδη. Από εκεί και πέρα ποίος κρίνει πότε μια πράξη είναι αγία ή αμαρτωλή είναι και πάλι θέμα συνείδησης και ζήτημα καθαρότητας του μυαλού.
ΤΟ ΚΥΡΙΟ ζητούμενο στη δράση των Αγίων και των τρομοκρατών είναι το κίνητρο που οδήγησε στο τελικό αποτέλεσμα. Για τους μεν αγίους το κίνητρο είναι η αγάπη του Χριστού και των ανθρώπων, γι αυτό και έχουμε τις περιγραφές αγίων που οδηγούνταν στα βασανιστήρια και το θάνατο και ευλογούσαν τους δήμιους. Βεβαίως υπήρχε πάντα και η προσδοκία του παραδείσου και αιώνια κοινωνία με το Θεό. Για τους τρομοκράτες η αιτία είναι κατά κύριο λόγο η εκδίκηση των απίστων και αυτό φαίνεται από τις διακηρύξεις που αφήνουν αλλά και από το αποτέλεσμα των πράξεων τους, αφού σκοτώνουν αθώους ανθρώπους. Σε δεύτερο βεβαίως επίπεδο είναι το δικό τους καλό, αφού θα πάνε στον παράδεισο και βεβαίως η ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα συμβεί στους υπόλοιπους ανθρώπους της χώρας ή της φυλής τους.
ΜΙΑ ΑΛΛΗ παράμετρος της διαφοράς μεταξύ αγίων και τρομοκρατών είναι και οι απαρχές της πίστης τους. Οι χριστιανοί - κυρίως οι Ορθόδοξοι - ξεκινούν από την ανεκλάλητη χαρά της Αναστάσεων του Χριστού και του θανάτου του θανάτου γι αυτό και όλα διέρχονται από την εμπειρία της παραδείσιας χαράς. Βεβαίως υπάρχει και η εμπειρία του πόνου και της θλίψης, αλλά το τέρμα είναι χαρά. Αντιθέτως στον μουσουλμανικό κόσμο η κυρίαρχη εμπειρία είναι ο πόνος, η θλίψη και ο αγώνας για απαλλαγή από τις ενοχές, είτε αυτές είναι πραγματικές είτε φανταστικές. Είναι χαρακτηριστική η ετήσια πορεία εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων στις αραβικές χώρες, όπου διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα κτυπώντας με τα χέρια το στήθος τους, μέχρι να ματώσουν, κλαίοντας για την ήττα τους, σε μια μάχη τον 8ο αιώνα. Από εκεί και πέρα ξεκινούν οι θεωρίες του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, της αγραμματοσύνης, της βλακείας, ακόμη των θεωριών της ζούγκλας.
Σχόλια