Πόνος του θανάτου και η ελπίδα της Ανάστασης

Πόνος του θανάτου και η ελπίδα της Ανάστασης

.

---

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ πόνος σε αυτή τη γη, είναι ο θάνατος ενός παιδιού και αυτό αποτελεί αναντίλεκτο γεγονός. Ο άνθρωπος, λένε, μπορεί να αντέξει πολλά βάσανα, αλλά αυτό που δεν αντέχει με τίποτα, είναι ο χαμός ενός παιδιού. Στην Ελλάδα υπάρχει η συνήθεια, όταν κάποιος πεθάνει σχετικά νέος, να ρωτούν οι άλλοι: Έχασε κανένα παιδί; Όταν λαμβάνουν αρνητική απάντηση, τότε λένε ότι φεύγει ευτυχισμένος. Οι πατέρες της Εκκλησίας παραδέχονται ότι αδυνατούν να βοηθήσουν τον πατέρα ή τη μητέρα που έχασαν παιδιά και εναποθέτουν το βάρος στην Παναγία. Μόνο η γλυκιά Παναγιά, μπορεί να δώσει παρηγοριά και αυτό με μυστηριακό και θαυματουργικό τρόπο. Η προσευχή και η καταφυγή στη χάρη της Παναγίας, είναι η μόνη διέξοδος στο δράμα που δεν αντέχεται.

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ, ο πόνος υπερεπερίσσευσε λόγω της τραγωδίας με το αεροπορικό δυστύχημα και ένα τεράστιο "γιατί" προβάλλει σε όλους του ανθρώπους. Γιατί φεύγουν οι νέοι και οι καλοί και μένουν οι γεροντότεροι, γιατί φεύγουν οι πολλά υποσχόμενοι και μάλιστα στο άνθος της προσφοράς τους και όχι οι λιγότερο ή καθόλου ικανοί, ή ακόμη τα λεγόμενα παράσιτα της κοινωνίας. Αυτό το "γιατί" λέγεται με φιλοσοφικούς και θεολογικούς λόγους θεοδικία, δηλαδή, γιατί ο Θεός επιλέγει για να πάρει τον κάθε άνθρωπο τη συγκεκριμένη στιγμή. Η απάντηση σε αυτό το μεγάλο γιατί δεν είναι καθόλου λογική και σίγουρα δε στέκει στη βάσανο της λογικής. Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το μυστήριο της ζωής, που θέλει τον ένα να γεννιέται πλούσιος και ωραίος και τον άλλο φτωχό και άσχημο. Τον ένα με ταλέντα και τον άλλο με αρρώστιες. Από εκεί και πέρα, ξεκινά η αναζήτηση των αιτιών στον ίδιο τον Θεό, ο οποίος δεν προσεγγίζεται μόνο με τη λογική, αλλά κυρίως με την εμπειρία.
ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ Εκκλησίας, αυτοί δηλαδή που είχαν εμπειρίες θεϊκές, μας διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός ενεργεί σύμφωνα πάντα με το συμφέρον του ανθρώπου και πάντα από αγάπη προς τον άνθρωπο. Στην Εκκλησιαστική γραμματεία διαβάζουμε την ιστορία μιας χήρας, με δύο παιδιά. Έχασε τον άντρα της στα νιάτα της και από εκείνη τη στιγμή αφιέρωσε τη ζωή της στην Εκκλησία και τη φροντίδα των δύο παιδιών της. Ολημερίς δούλευε και το βράδυ προσευχόταν για τα παιδιά της. Όταν τα παιδιά της ενηλικιώθηκαν και έγιναν δύο ξακουστοί λεβέντες και η βασανισμένη μάνα καμάρωνε και χαιρόταν, συνέβη το αναπάντεχο. Μια μέρα αρρώστησαν τα παιδιά της και σε λίγες μέρες πέθαναν και τα δύο. Απαρηγόρητη τα έβαλε με το Χριστό και την Παναγία, εγκατέλειψε την Εκκλησία και έκλαιε και καταριόταν τα χρόνια που θυσίασε βοηθώντας τους ανθρώπους. Μια νύκτα όμως εμφανίστηκε η Παναγία στο όραμά της και της αποκάλυψε το λόγο που πέθαναν τα παιδιά της. Ήταν ερωτευμένα, της είπε, με την ίδια κοπελιά και σκόπευε ο ένας να σκοτώσει τον άλλο. Τώρα, της είπε, είναι και τα δύο παιδιά σου χαρούμενα στον παράδεισο. Θα ήταν καλύτερα το ένα σου παιδί να ήταν στη φυλακή και το άλλο στον τάφο; Η χαροκαμένη μάνα βρήκε παρηγοριά, επέστρεψε χαρούμενη κοντά στην Εκκλησία και δοξολογούσε διπλά την Παναγία και το Χριστό, που πήραν τα παιδιά της, στον παράδεισο. Τώρα ήλπιζε και αγωνιζόταν να συναντήσει τα παιδιά της στον παράδεισο.

ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΑΣΜΑ λέει ότι εμείς γι' αλλού κινήσαμε και αλλού η ζωή μας πάει και όσο λογικός είναι ο άνθρωπος, τόσο χωρίς λογική κινείται η ζωή του. Άλλα προγραμματίζει, άλλα επιδιώκει, άλλα φαντάζεται και άλλα, κατά κανόνα, παθαίνει ο άνθρωπος. Ίσως δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος προβλέπει, σκέφτεται και πράττει ακολουθώντας μόνο τη λογική του και παραμερίζοντας το συναίσθημα και την ανθρώπινη φύση του. Ο θάνατος, το κορυφαίο γεγονός στη ζωή ενός ανθρώπου, κατά κανόνα έρχεται την ώρα που ο άνθρωπος δεν τον περιμένει ή την ώρα που είναι παραδομένος στις ασθένειες, τις οποίες όμως και αυτές δεν μπορεί να προβλέψει. Σε όλο αυτό το μυστήριο της ζωής, η πρόνοια του Θεού έρχεται και τέμνει τη ζωή. Εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους, καθόλου λογικούς, αλλά πάντα σωστικούς.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ είναι δραματικό γεγονός, όσες φιλοσοφικές και θεολογικές αναλύσεις και να γίνουν. Και ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε για τον Λάζαρο, αλλά και η Παναγία θρηνούσε για τον μονογενή της Υιό που ανέβηκε στο Σταυρό. Η παρηγοριά σε αυτό το γεγονός, βρίσκεται στην πηγή της χαράς στον Χριστό και στην ελπίδα της κοινής Ανάστασης. Μόνο με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από την απελπισία και τον πόνο του χαμού ενός αγαπημένου προσώπου. Ο χρόνος θεραπεύει, αλλά απαιτείται και η βοήθεια και συνεισφορά του άλλου, του διπλανού, και πρώτα και κύρια των αγίων, της Παναγίας και του Θεού.