Μέρα χωρίς γέλιο είναι χαμένη μέρα

Μέρα χωρίς γέλιο είναι χαμένη μέρα

.

---

? Η μέρα που δεν γέλασες είναι χαμένη μέρα συνήθιζε να λέει ο Αριστοτέλης και σίγουρα δεν είχε καθόλου άδικο. Σημασία στη ζωή έχει η ποιότητα, έχουν οι καλές στιγμούλες και όχι η ανιαρές επαναλήψεις. Ο πολύ καλός Διονύσης Τσακνής τραγουδά στις μέρες μας, το καταπληκτικό "μα εμένα τη στιγμούλα μου ποιος θα μου δώσει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ". Ο χρόνος της ζωής μετριέται στην πραγματικότητα, όχι με τη διάρκεια αλλά με τις χαρούμενες στιγμούλες, που κατά κανόνα τρέχουν πολύ γρήγορα. Αντιθέτως οι δύσκολες κινούνται με ταχύτητα χελώνας. "Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος" έλεγε και ο Δημόκριτος, δηλαδή με άλλα λόγια ζωή χωρίς σκόλες και γιορτές είναι ένα συνεχές μαρτύριο. Ο μέγας κοσμοκαλόγερος ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, προχώρησε ακόμη ένα βήμα λέγοντας "σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου". Ο χρόνος κυλά και ο κόσμος γυρνά και εμείς μαζί του, αναζητώντας τη στιγμούλα της χαράς.

? Τις μέρες αυτές που ο χρόνος κάνει "στάσεις" δηλαδή στις γιορτές και τις σκόλες, η αναπόληση του περάσματος του χρόνου, αποτελεί ευκαιρία για φιλοσοφικό προβληματισμό, ο οποίος έχει αξία μόνο αν μεταφραστεί σε πράξη ζωής. Στο παίδεμά του είναι του ανθρώπου, η λογική θα πρέπει να συναντήσει το συναίσθημα και μαζί με τη βούληση, να αναζητήσουν την αλήθεια. Την αλήθεια που είναι συνώνυμη με την αγάπη, η οποία ξεκινά και τελειώνει, όπως θα έλεγαν και οι άνθρωποι της Εκκλησίας, στην άναρχη έννοια του Θεού. ?
Οι μικρές στιγμούλες, οι μυστηριακές τομές στο χρόνο, αποτελούν τεράστια βήματα στη σύντομη ζωή του ανθρώπου, αποτελούν σημεία που καταξιώνουν και αγιάζουν τον πεινασμένο και διψασμένο για χαρά άνθρωπο. Το μαχαίρι γι' αυτές τις τομές, δεν είναι άλλο από την ερωτική κίνηση του ανθρώπου, η οποία ξεπερνά την εγωιστική ωραιοπάθεια και αγγίζει το αγαπητικό πρόσωπο, τον αγαπημένο Θεό. Αυτή η κίνηση, αυτή η επαφή αυτή η επικοινωνία, αποτελούν την καλύτερη στιγμούλα η οποία ευτυχώς ή δυστυχώς, βιώνεται και δεν περιγράφεται.
? Υπάρχουν πάντα και οι ανάποδες στιγμούλες, όπου ο φόβος και το άγχος δημιουργούν τραγικές καταστάσεις. Η έλλειψη αγάπης ή καλύτερα η αδυναμία του ανθρώπου να καταστήσει τον εαυτό του θελκτικό της αγάπης, να καταστεί δηλαδή όμορφος και ωραίος, φέρνουν τις κακές στιγμούλες. Το αντίδοτο στο φόβο και το άγχος είναι η αγάπη, είναι η έξοδος από το καβούκι και η αυτοπροσφορά στον άλλο. Εξάλλου αυτό δεικνύει και η εμπειρία που θέλει αυτό που δίδει, να λαμβάνει περισσότερη χαρά από αυτό που λαμβάνει.

? Πέρα όμως από αυτά, υπάρχει και η βοήθεια του Θεού και τα λόγια της γερόντισσας Γαβριηλίας είναι σημαντικά. "Φεύγω από αυτόν τον κόσμο, όπως όταν περνά μια βάρκα που δεν αφήνει κανένα σημάδι πίσω της, πάνω στο νερό. Όμως ότι δεν έχω τύψεις. Αυτό είναι! Απάθεια! Αν ήθελε ο Κύριος, μπορούσε να με κάνει άλλο πράγμα. Αλλά Εκείνος προπορεύεται κι εγώ τρέχω πίσω Του και κοιτάω τα Θαύματα που κάνει! Είμαι μόνο ένας θεατής". Σοφία της μοναχής Γαβριηλίας η οποία δεν είναι μοιρολατρία αλλά τολμηρή κίνηση ελεύθερης, δημιουργικής και αγίας υπακοής στο θέλημα του Θεού.
? Ο θάνατος συνηθίζουν να λένε οι θεολόγοι αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο του θεού στον άνθρωπο. Φανταστείτε τι κακία θα υπήρχε στον κόσμο, ή πόσο πιο γρήγορα θα καταστρεφόταν η πλάση, από τους αθάνατους-θανατηφόρους ανθρώπους. Το άγνωστο του τέλους του βιολογικού χρόνου, αποτελεί ίσως την καλύτερη αιτία για να καταστεί ο άνθρωπος από άλογο ζώο, σε θεούμενο ζώο, σε αληθινό άνθρωπο. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί και η σπουδαιότερη ανθρώπινη σοφία, όπως λένε πολλοί, η οποία καταγράφηκε στο ρητό "τα πάντα ρει" δηλαδή όλα πάνε και έρχονται τίποτα δεν μένει αιώνιο.
? Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Σωτήρης Καραθάνος, στο βιβλίο του "Μονόλογοι με τη ζωή" γράφει ότι "Πρέπει να καταλάβουμε πως το χειρότερο χάσιμο του ανθρώπου είναι το χάσιμο του χρόνου. Του χρόνου που κυλάει χωρίς να πούμε ένα λόγο αγάπης στο διπλανό μας, αλλά μένει στείρος και χέρσος. Κι άμα δεν έχουμε απόθεμα αγάπης να δώσουμε, άμα γίνουμε στείροι και σκληρόκαρδοι, δεν ξέρω με ποιο πράγμα θ' αγοράσουμε τη δροσιά της χαράς, για να ποτίσουμε τις διψασμένες ψυχές μας".