Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα
.
ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ο Ιούδας θα πρέπει να φιλούσε υπέροχα, αφού πέτυχε να μείνει αθάνατος στην ιστορία, μέσα από ένα φιλί, μέσα από μια προδοσία. Τη φήμη του Ιούδα φαίνεται ότι ζήλεψαν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στους αιώνες, αφού τα Ευαγγέλια - απόκρυφα όπως ονομάζονται - είτε του Ιούδα είτε άλλων σπουδαίων ανθρώπων είτε ακόμη μικρών απατεώνων, συντάραξαν και προκάλεσαν σκάνδαλα. Σήμερα ακόμη ένα βιβλίο με την ονομασία το "Ευαγγέλιο του Ιούδα" κάνει το γύρο του κόσμου και προκαλεί συζητήσεις και αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε θεολόγους, πιστούς, άπιστους αλλά και απλούς αναζητητές της αλήθειας.
ΣΤΟ ευαγγέλιο του Ιούδα, ένα βιβλίο χαμένο για πάρα πολλά χρόνια στην έρημο της Αιγύπτου, αποκαλύπτεται μια διαφορετική άποψη για τους λόγους που ο φιλάργυρος ακόλουθος του Χριστού, πρόδωσε το δάσκαλο του. Αναφέρεται ότι ο Ιούδας υπάκουσε και εκπλήρωσε την επιθυμία του Ιησού να παραδοθεί στους Ιουδαίους. Σημειώνονται ότι ο καθυβρισμένος ακόλουθος του Ιησού ήταν το μόνο άτομο που καταλάβαινε την επιθυμία Του να απαλλαγεί από το φθαρτό σαρκίο Του. "Σύμφωνα με αυτή την απεικόνιση, ο Ιούδας είναι ο καλός της ιστορίας," σχολιάζει ο Bart Ehrman, καθηγητής θεολογίας στο πανεπιστήμιο της North Carolina. "Φαίνεται να είναι ο μοναδικός απόστολος που καταλαβαίνει πραγματικά τον Χριστό."
Η ΑΙΤΙΑ που κατά καιρούς εμφανίζονται τέτοια κείμενα - καλά κάνει η αρχαιολογική επιστήμη - και προκαλούν τόσο θόρυβο και τόσες συζητήσεις διεθνώς πρέπει να αναζητηθεί σε διάφορους λόγους μεταξύ των οποίων και ψυχολογικούς. Όπως ένας άνθρωπος που έπεσε σε διάφορες αμαρτίες, ή παραπτώματα, ψάχνει και άλλους ανθρώπους για να τον ακολουθήσουν - αφού και ο θάνατος είναι γλυκός με τους πολλούς - έτσι και στην περίπτωση των βιβλίων αυτών, οι θλιμμένοι άνθρωποι, ψάχνουν άλλοθι για να δικαιολογήσουν τις δικές τους αστοχίες. Οι ενοχές και οι τύψεις εύκολα δημιουργούνται και δύσκολα ανατρέπονται. Είναι το ψυχολογικό φαινόμενο του "γενίτσαρου" όπου προσπαθεί ο άνθρωπος να αποδείξει ότι είναι βασιλικότερος του βασιλέως.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ θεολόγοι, της Αγίας Γραφής, ορίζουν τα απόκρυφα ευαγγέλια ως φανταστικά και νόθα βιβλία, τα οποία άρχισαν να εμφανίζονται κατά το 2ο μ.Χ. αιώνα. Διακρίνονται σε Ευαγγέλια, Πράξεις των Αποστόλων και Επιστολές. Ήταν όμως το περιεχόμενό τους τόσο νόθο και ψεύτικο, που από την αρχή χαρακτηρίστηκαν πλαστά, χωρίς κανένα ίχνος θεοπνευστίας. Έτσι, αποκλείστηκαν από την Αγία Γραφή. Καταγράφουν και άλλους λόγους που οδηγούν στη δημιουργία απόκρυφων ή άλλων ευαγγελίων. Μεταξύ άλλων σημειώνουν την ευσεβή φαντασία ορισμένων αγνώστων συγγραφέων, που απέδωσαν τα έργα τους σε γνωστά πρόσωπα της εκκλησίας. Ο στόχος μπορεί να μην ήταν πονηρός. Πολλές φορές από υπέρμετρο ζήλο ήθελαν να συμπληρώσουν κενά στη ζωή του Χριστού με ένα εν πολλοίς αφελή τρόπο. Υπήρχαν όμως και οι πιο πονηροί οι οποίοι με την απόκρυφη φιλολογία επιχειρούσαν να καταστήσουν τα ευαγγέλια τους όχημα και μέσο για τη διατύπωση και τη διάδοση αιρετικών διδασκαλιών. Οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, ιδιαίτερα των πρώτων αιώνων, κάνουν λόγο για απόκρυφες, γραφές που διατείνονται ότι κατέχουν οι διάφορες ομάδες αιρετικών και ιδίως οι Γνωστικοί, με τις οποίες παρασύρουν τους ανύποπτους και αγράμματους χριστιανούς.
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ έχουμε πληθώρα απόκρυφων βιβλίων, μεταξύ των οποίων "Το Ευαγγέλιο του Νικόδημου: Περιλαμβάνει τις πράξεις του Πιλάτου, μια αναφορά του προς τον αυτοκράτορα Τιβέριο για τη δίκη του Ιησού. Γράφτηκε τον 2ο ή 5ο μ.Χ. αιώνα και είναι τελείως φανταστικό. Το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου: Εξιστόρηση γεγονότων από τη γέννηση της Παρθένου Μαρίας μέχρι τη σφαγή των νηπίων. Περιλαμβάνει γεγονότα που είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν κατά το 2ο μ.Χ. αιώνα. Συμπληρώθηκε κατά τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Η κοίμηση της Μαρίας: Περιέχει αναφορές θαυμάτων και τελειώνει με την αναφορά της μετάβασης της Παρθένου Μαρίας στον Παράδεισο. Γράφτηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Το Αραβικό ευαγγέλιο της γεννήσεως: Φανταστικές διηγήσεις θαυμάτων που έγιναν την περίοδο της σκλαβιάς των Ισραηλιτών στην Αίγυπτο. Γράφτηκε τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Πράξεις του Θωμά: Γράφτηκε στο τέλος του 2ου μ.Χ. αιώνα, και το κείμενό του έχει σκοπό να τονίσει την αποχή από τη σχέση των δύο φύλων.
Σχόλια