Χρόνος είναι, θα περάσει... Πού θα πάει;

Χρόνος είναι, θα περάσει... Πού θα πάει;

.

---

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, κάπου υπάρχει λάθος. Οι άνθρωποι συνήθως, είτε τρέχουν να προλάβουν το χρόνο, είτε προσπαθούν να σκοτώσουν το χρόνο. Ακόμη ένας χρόνος πέρασε και ένας νέος χρόνος δρασκέλησε το ορόσημο, που λέγεται 1η Ιανουαρίου. Και όμως, η αξία του χρόνου, δεν έχει καμία σχέση με τη διάρκειά του, αλλά η αξία του μετριέται μόνο με την ποιότητα της στιγμής, δηλαδή αυτού του υπέροχου μυστηρίου, που φέρνει σε μια στιγμή, όσα φέρνει ένας ολόκληρος χρόνος, ή ακόμη μια ολόκληρη ζωή.

ΣΤΙΣ στιγμές της σκόλης, μεταξύ δουλειάς και δουλείας, φιλοσοφώντας και αμπελοφιλοσοφώντας τη ζωή, αντικρίζουμε το λάθος στο βάθος της συνείδησης, διαισθανόμαστε το πεπερασμένο της ζωής και αναζητούμε το αιώνιο, που ευτυχώς ή δυστυχώς, έρχεται σε μια άγνωστη στιγμή στο προσεχές ή και στο απώτερο μέλλον. Όχι λάθη, πάντα λάθη, λέει το άσμα και ο άνθρωπος ανακαλύπτει στον καθρέπτη της ψυχής, το μυστικό της υψοποιού ταπείνωσης. Μαθαίνει να δέχεται τα λάθη και τις αλήθειες που ελευθερώνουν από τα πρόσκαιρα και φέρνουν τα αιώνια, τα παραδείσια, τις ευτυχισμένες στιγμούλες που αξίζουν μερικές φορές όσο και μια ζωή.

ΔΕΝ υπάρχει καλύτερος καθρέπτης και ακριβέστερο μέτρο για την πραγματική ευτυχία, από τα μάτια των παιδιών. Τα μάτια που φανερώνουν το θαύμα και διδάσκουν την αλήθεια της ζωής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Χριστός κάλεσε τους ανθρώπους να γίνουν όπως τα παιδιά, αληθινά και όμορφα, προσφέροντας αγάπη και χαρά. Ο χρόνος με τα παιδιά αποτελεί πάντα πηγή χαράς, για τους μεγαλύτερους, αλλά όχι διαφορετικούς από τα παιδιά, ανθρώπους.
ΚΑΤΑ τα άλλα, ο Πλάτωνας λέει ότι ο χρόνος είναι εικόνα της αιωνιότητας "χρόνον τε γενέσθαι εικόνα του αϊδίου" και ο Αριστοτέλης προσδιορίζει το χρόνο ως το μέτρο της κίνησης - αριθμός κινήσεων κατά το πρότερον και το ύστερον - δηλαδή γραμμή ευθεία και προχωρά. Οι χριστιανοί διαβάζουν στην Αγία Γραφή ότι "μία μέρα ως χίλια έτη και χίλια έτη ως μία μέρα", εμπεδώνοντας τη σχετικότητα του χρόνου και το άπειρο του Θεού, ο οποίος είναι πάνω και πέραν του χρόνου. Ο χρόνος είναι μυστήριο, είναι μια έννοια, η οποία δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό, αλλά μπορεί να βιωθεί.

Η ΒΙΩΣΗ του χρόνου σημαίνει και χαρές και θλίψεις και πόνο και ανάπαυση και δάκρυα και γέλια και κόλαση, αλλά και παράδεισο. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι "έχει ο καιρός γυρίσματα" και οι αρχαίοι Ρωμαίοι το περίφημο και εύηχο "Dum Spiro Spero" (όσο αναπνέω ελπίζω). Η Εκκλησία του Χριστού υποδεικνύει ότι ο Θεός είναι αΐδιος. Δηλαδή, όπως ο χρόνος κυλά, έρχεται ο Θεός και τέμνει την έννοια του χρόνου και φανερώνει μια άλλη διαφορετική διάσταση, την αιώνια διάσταση, η οποία βιώνεται και δεν κατανοείται λογικά. Από εκεί και πέρα, ο Θεός καλεί τους ανθρώπους να βιώσουν την εμπειρία του θείου, να ξεπεράσουν, να ξεκολλήσουν δηλαδή από το άγχος του χρόνου. Έτσι, μια μέρα, είναι μια αιωνιότητα και μια αιωνιότητα είναι μια μέρα για τον χριστιανό.
ΟΛΑ σε αυτό τον κόσμο γεννιούνται και πεθαίνουν και ο χρόνος με την κυκλική ροή του - μέρα, νύκτα, καλοκαίρι, χειμώνας - φανερώνει ότι "ματαιότης τα πάντα ματαιότης" σε αυτή τη ζωή. Και όμως, μέσα από την απελπισία της φθοράς, έρχεται ο Θεός ο οποίος είναι πέραν το χρόνου και φέρνει το αιώνιο και το αθάνατο. Ο άνθρωπος ως πρόσωπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, καλείται να γίνει κατά χάριν Θεός, συμμετέχοντας στην αιωνιότητα του Θεού, αγαπώντας και μόνο αγαπώντας.