Μήπως δεν φταίνε μόνο οι "κακοί" Τούρκοι;
Μήπως δεν φταίνε μόνο οι "κακοί" Τούρκοι;
.
ΠΕΡΑΣΕ και προβλημάτισε, έστω και παρασκηνιακά, η αναφορά του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για τις θρησκευτικές και γλωσσικές ελευθερίες. "Στη Δυτική Θράκη, οι μουσουλμάνοι δεν μπορούν να εκλέξουν τους θρησκευτικούς τους ηγέτες. Η κυβέρνηση της Ελλάδας λέει ότι η ίδια εκλέγει τους ηγέτες αυτούς. Ωστόσο εμείς δεν καθορίζουμε τον ηγέτη του Πατριαρχείου στην Τουρκία, τον εκλέγουν οι ίδιοι. Συνεπώς εμείς είμαστε πιο φιλελεύθεροι. Αυτή είναι η διαφορά μας. Εμείς επιτρέπουμε να επισκευαστούν οι εκκλησίες τους. Η άλλη πλευρά επιτρέπει μήπως την επισκευή των τριών τζαμιών μας στην Αθήνα; Όχι. Τόσες φορές τους το είπα και δεν το κάνουν".
ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙ κανείς τις αναφορές αυτές, διερωτάται αν οι καλοί Έλληνες ζητούν γη και ουρανό, χωρίς να δίδουν τίποτα στους κακούς Τούρκους. Διερωτάται κανείς αν λεν αλήθεια οι Τούρκοι ή αν κάποιοι πονηροί στην Αθήνα, δυσχεραίνουν το έργο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Πάντως η Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, όπως γράφουν οι ελληνικές εφημερίδες, προβληματίζεται να λειτουργήσει το τζαμί στο Μοναστηράκι και για το σκοπό αυτό θα έχει επαφές με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.
ΜΗΠΩΣ υπάρχει κάπου λάθος ή μήπως δεν αποτελεί την απόλυτη αλήθεια ότι οι "κακοί" Τούρκοι φταίνε για όλα τα δεινά που υποφέρουν οι "καλοί" Έλληνες; Τοποθετείται η ταμπέλα του καλού και του κακού και όλα τα άλλα που ακολουθούν, είναι εύκολα. Όλες οι βλακείες δικαιολογούνται, όλα τα άγρια πάθη χωρούν και όλα "συγχωρούνται" στο όνομα, είτε της εθνικοφροσύνης, είτε της κακής νοούμενης εξυπηρέτησης του καλού συμφέροντος. Η Εκκλησία, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, καταδίκασε την αίρεση του μανιχαϊσμού, δηλαδή την εντύπωση ότι υπάρχει το καλό και το κακό ως αυθύπαρκτες οντότητες, αφού υπάρχει μόνο ο καλός Θεός και οτιδήποτε άλλο κακό, αποτελεί άρνηση του Θεού. Όπως δηλαδή υπάρχει το φως και το σκοτάδι, όπου οντότητα έχει μόνο το φως, ενώ το σκοτάδι αποτελεί την απουσία του φωτός. Βεβαίως το πρόβλημα δεν είναι φιλοσοφικό, αλλά εκτείνεται στην καθημερινότητα και μεταφράζεται σε πράξη ζωής.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ με την άρνηση των Ελλήνων να επιτρέψουν την ανέγερση μουσουλμανικών τεμενών ή την επιδιόρθωση υφιστάμενων, κυρίως στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, έχει παρελθόν πολλών δεκαετιών. Η αιτία της άρνησης δεν ήταν πάντα οι ελληνικές κυβέρνησεις, αλλά ήταν συνήθως οι εκκλησιαστικοί ταγοί, οι οποίοι είχαν την ικανότητα να φανατίζουν ανθρώπους και να αποτελούν εμμέσως απειλή και για τους πολιτικούς. Η υπόθεση της Μακεδονίας-Σκοπίων και η ιστορία με τις ταυτότητες είναι χαρακτηριστικές. Η χθεσινή αντιπολίτευση και σημερινή κυβέρνηση Καραμανλή και η χθεσινή κυβέρνηση και σημερινή αντιπολίτευση Παπανδρέου, βάζουν νερό στο κρασί τους για να μην κακοφανίσουν τον Αρχιεπίσκοπο και την Ιεραρχία στην Αθήνα. Τα ίδια μήπως δεν συνέβησαν και στην Κύπρο, τη δεκαετία του 1960, όπου όλοι είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, πώς θα διώξουν τους Τουρκοκύπριους από την Κύπρο, με απαγορεύσεις και στενοκέφαλα πείσματα; Μόνο που εμείς πατούσαμε απλώς τον "κάλλον" των Τουρκοκυπρίων, ενώ αυτοί έστειλαν στρατό και καθάρισε το 1974.
ΙΣΩΣ σε όλο τον Ελληνισμό χρειάζονται σήμερα όσο ποτέ άλλοτε τα λόγια και το παράδειγμα του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου. Τα λόγια του είναι πάντα επίκαιρα: "Ο μόνος τρόπος να καλλιεργηθεί η ειρήνη, είναι ο σεβασμός στον άλλον. Μιλήστε τη γλώσσα της αγάπης, αυτή την καταλαβαίνουν όλοι". Το Ισλάμ είναι πιο κοντά στον Χριστιανισμό από ό,τι ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός, τα παραδοσιακά κινεζικά ή ιαπωνικά θρησκεύματα, που στηρίζονται σε εντελώς διαφορετικές φιλοσοφικές προϋποθέσεις και συστήματα σκέψης. Πολλές μορφές εκφράσεις της θρησκευτικής εμπειρίας ακολουθούν παράλληλους δρόμους: προσευχή, ελεημοσύνη, νηστεία, αποδημίες, ομολογία πίστεως, διάφορες εορτές, σεβασμός της τιμής και περιουσίας. Όπως η αντίληψη περί Θεού, το δόγμα της Αγίας Τριάδος, η θεότητα του Ιησού Χριστού και όλα όσα αυτή συνεπάγεται, η πίστη ότι "ο Θεός αγάπη εστί".
Σχόλια