Αγγίζοντας τον Θεό στον Άγιο Νικόλα της Ορούντας
.
ΤΕΛΙΚΑ ο Θεός δεν είναι ιδέα, αλλά ούτε και θεωρία. Είναι απλά εμπειρία και μάλιστα σε ανύποπτο πολλές φορές χρόνο. Απλά και ταπεινά γίνεται η συνάντηση ανθρώπου και Θεού και με μυστικό τρόπο ο άνθρωπος αγγίζει τον παράδεισο και τον ίδιο τον Θεό. Από εκεί και πέρα τα βαθυστόχαστα δυσνόητα λόγια και υψηλές θεολογικές θεωρίες, αν δεν συνοδεύονται από εμπειρίες αγιότητας, αποτελούν απλά επιδέξιες λεκτικές φανφάρες και κουραστικό παίδεμα του μυαλού.
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ του Αγίου Νικολάου στην Ορούντα, προσφέρει μυστικές εμπειρίες επικοινωνίας με το Θεό και ειδικότερα όταν στο μικρό καθολικό, υπάρχουν ελάχιστοι προσκυνητές και οι μοναχές με τις αγγελικές φωνές τους. Οι ήρεμες φωνές των παπάδων, οι όμορφες βυζαντινές εικόνες, το ιλαρό φως των καντηλιών, το ευωδιαστό θυμίαμα και η έλλειψη μεγαφώνων συμβάλουν τα μέγιστα, στην προσπάθεια του πιστού να αποθέσει κάθε βιοτική μέριμνα και αναχθεί σε κάποιες άλλες σφαίρες, σε κάποιους άλλους ουρανούς και να έχει μεταφυσικές εμπειρίες, όπως αυτές και αν λέγονται στη θεολογική γλώσσα.
Η ΜΥΣΤΙΚΗ παραδείσια χαρά έρχεται και κυριεύει κυριολεκτικά όλο τον άνθρωπο, το μυαλό, το πνεύμα, την καρδιά, ακόμη και το σώμα. Τα μάτια γελούν, τα πρόσωπα λάμπουν, η ψυχή ειρηνεύει και τα βάσανα του βίου, γίνονται ελαφρότερα ενώ όχι σπάνια βρίσκονται και οι διέξοδοι στα αδιέξοδα του βίου, με το φωτισμό του σκοτισμένου από τα πάθη νου. Η κορύφωση βεβαίως έρχεται με τη μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού, όπου όλοι οι πιστοί ενώνονται πραγματικά με το Θεό αλλά και μεταξύ τους, με μυστηριακό αλλά πάντα εμπειρικό τρόπο.
ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ είναι και η φιλοξενία των καλογριών, οι οποίες προσφέρουν πρώτα από το περίσσευμα της αγάπης τους και ύστερα από τα καλούδια της κουζίνας τους. Ο καφές και τα γλυκά, στα ταπεινά παγκάκια έξω από το ναό, αποτελούν συνέχεια του μυστηρίου της Θείας Λειτουργίας και παραπέμπουν σε πρωτοχριστιανικές εποχές, όπου το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ήταν πάντα συνδεδεμένο με γεύμα. Η ψυχή απλώνεται, η κουβέντα γίνεται ζεστή και το σώμα απολαμβάνει το πρόγευμα. Όλα τελικά συνεισφέρουν σε αυτό που λέμε μοναδική και ξεχωριστή εμπειρία αγιότητας.
ΘΑ ΗΤΑΝ παράλειψη να μην γίνει αναφορά στο αρχιτεκτόνημα του μοναστηριού. Ο μικρός βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου, η ακανόνιστη και στρωμένη με πέτρες αυλή, τα πετρόκτιστα κελιά και τα πλινθαρένια δωμάτια, δημιουργούν με την απλότητά τους, μια εκπληκτική ομορφιά, η οποία παραπέμπει σε αγροτικά οικοδομήματα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Πρέπει να προστεθούν και οι ευωδιαστοί και ποικιλόχρωμοι κήποι, οι οποίοι συμπληρώνουν την όλη εικόνα.
ΓΙΑ ΤΗΝ ιστορία να αναφέρουμε ότι το μοναστήρι κτίστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 900 μ.χ. και από τότε έχει υποστεί αλλεπάλληλες επιδρομές και λεηλασίες από τους διάφορους κατακτητές. Αρχικά το 1200 οι Λουζιανινοί, κατακτητές της Κύπρου, μετέτρεψαν την περιουσία του μοναστηριού σε φέουδο και ανάγκαζαν τους κατοίκους της Ορούντας να δουλεύουν σ' αυτό μια φορά την εβδομάδα. Για 600 περίπου χρόνια κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, Ενετοκρατίας και Τουρκοκρατίας αποτελούσε σημαντικό κέντρο προσκυνήματος λόγω του πλούτου που είχε. Γύρω στο 1800 οι Αγαρηνοί Τούρκοι έκαμαν επιδρομή με στόχο την περιουσία του μοναστηριού. Κατά την επιδρομή τους αυτή έπνιξαν τον Ηγούμενο σ' ένα πηγάδι δίπλα στο μοναστήρι και τους μοναχούς σε κάποια δεξαμενή.
Σχόλια