Το καλό ποδόσφαιρο για καλούς χριστιανούς

Το καλό ποδόσφαιρο για καλούς χριστιανούς

Ο ΘΕΟΣ του ποδοσφαίρου βρίσκεται στα φόρτε του, αυτές τις μέρες με το παγκόσμιο κύπελλο και εκατομμύρια άνθρωποι διαθέτουν εκατοντάδες ώρες παρακολουθώντας τους ημίθεους να κυνηγούν την μπάλα ή και ποντάροντας, είτε από τα περισσεύματά τους, είτε από τα υστερήματά τους, στον τζόγο. Καλό το γεγονός, καλή η απόλαυση της υψηλής τεχνικής, των καλύτερων αθλητών του είδους στον κόσμο, αλλά φτάνει το άθλημα να παραμένει άθλημα και να μην καταντά πάθος. Οι πρώτοι που κινδυνεύουν είναι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές, οι οποίοι για τη δόξα είναι ικανοί να θυσιάσουν την υγεία τους, αλλά και οι θεατές που στο όνομα της ομάδας τους, καταντούν άγρια θηρία ικανά να κατασπαράξουν τους «αντιπάλους» τους. Βεβαίως κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι, υποστηρίζουν ότι η εκτόνωση στις κερκίδες -από τις αδικίες και τα αδιέξοδα της ζωής- προστατεύει την ευρύτερη κοινωνία από μύρια άλλα κακά. Ωστόσο και πάλι οι αγριότητες και η εκδήλωση των χαμηλών ενστίκτων, δεν δικαιολογούνται με τίποτα.

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και τα άλλα ομαδικά παιγνίδια, αποτελούν πάντα το δέλεαρ, για παπάδες και κατηχητές, ώστε να μαζεύουν τα παιδιά, στο κατηχητικό σχολείο. Το «τερπνόν μετά του ωφελίμου» υποδεικνύουν και για χάρη του παιγνιδιού, τα παιδιά μπορούν να γευτούν και τη γλύκα του Χριστιανισμού. Οι αυλές των εκκλησιών και τα γήπεδα στα σχολεία, αποτελούν πάντα τους καταλληλότερους χώρους, για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων. Μέσα από τον «αγαθό λόγο» και τις καλές συναναστροφές τα παιδιά, γλυτώνουν κυριολεκτικά από χίλια μύρια πάθη και χίλιες μύριες παγίδες.

ΥΠΑΡΧΕΙ βεβαίως και η άλλη πτυχή του ποδοσφαίρου, με τον σκληρό ανταγωνισμό, με τη χρήση απαγορευμένων ουσιών και με τη δηλητηρίαση των ψυχών από το πάθος της νίκης. Κακή πλευρά υπάρχει και για τα κατηχητικά, όπου οι δάσκαλοι της αγάπης και του παραδείσου, μετατρέπονται σε καθηγητές του φόβου και της κόλασης, ταλαιπωρώντας τους εαυτούς τους και τα παιδιά, τα οποία με αγαθές ή και πονηρές προθέσεις προσέρχονται στα κατηχητικά σχολεία. Η πλάνη του ελιτισμού, το μικρόβιο των «καθαρών» και η βασιλεία της υποκρισίας, όχι σπάνια μετατρέπουν τα κατηχητικά σχολεία, σε επάλξεις μισαλλοδοξίας, εθνικισμού και τυραννίας των ανθρώπων. Το ίδιο ισχύει και για τις ποδοσφαιρικές ομάδες, οι οποίες μετατρέπουν τους φιλάθλους, σε οπαδούς κομμάτων, σε υποστηρικτές εμπορικών επωνυμιών και σε φερέφωνα υστερόβουλων επιδιώξεων.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού δεν απορρίπτει το υλικό σώμα για χάρη του πνεύματος. Αντιθέτως το αγιάζει με τα μυστήρια και με την εν Χριστώ ζωή. Το σώμα δεν είναι φυλακή της ψυχής, όπως πίστευαν πολλοί αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά κατοικητήριον της ψυχής. Ακόμη και τα λείψανα αγιάζονται από την αγία ζωή των ανθρώπων. Ο αθλητισμός, το παίδεμα του σώματος, εντάχθηκε στο χώρο της Εκκλησίας - στα μοναστήρια και όχι μόνο - με τις γονυκλισίες οι οποίες αποτελούν την τέλεια σωματική άσκηση για πολλούς ειδικούς. Ακόμη οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποίησαν όρους αθλητικούς για να περιγράψουν την πορεία των Χριστιανών. Την πρώτη βδομάδα της Σαρακοστής ψάλλει η Εκκλησία για «το στάδιο των αρετών» και συμπληρώνει ότι ο αθλητής δεν στεφανώνεται αν δεν τρέξει καλά.

ΟΤΑΝ ο αθλητισμός ξεφεύγει από το μέτρο, όταν καταντά μηχανή ανταγωνισμού και πάθος διάκρισης, τότε καθίσταται και ψυχικά επικίνδυνος και σωματικά επιζήμιος. Οι ήττες στους αγώνες συνοδεύονται από πολλά ψυχολογικά ή άλλα προβλήματα, όπως και η χρήση απαγορευμένων ουσιών συνοδεύονται συχνά πυκνά από σωματικές ασθένειες. Έτσι έχουμε το φαινόμενο ένα ζηλευτό και καλοσχηματισμένο σώμα, να καταντά κουρελιασμένο σαρκίο. Αν ακούσει κανείς τους γιατρούς - οι οποίοι είναι συχνά πυκνά οι κρυφοί πρωταγωνιστές σε αυτές τις απάτες - τρομάζει κυριολεκτικά με τις επιπτώσεις.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ προσφέροντας το αντίδοτο σε όλους αυτούς τους κινδύνους, καθόρισε τη σωστή υγιεινή διατροφή με τη νηστεία, αλλά και καθιέρωσε τις γονυκλισίες, οι οποίες αποτελούν σύμφωνα με πολλούς γυμναστές την καλύτερη σωματική άσκηση. Όταν ο πιστός ακολουθεί τις εντολές ή καλύτερα τις συμβουλές της Εκκλησίας, τότε δεν έχει ανάγκη ούτε από γιατρούς, ούτε από δίαιτες, αλλά ούτε και από φάρμακα. Αυτό φυσικά είναι ο κανόνας. Από εκεί και πέρα εισέρχονται χίλιοι δυο ψυχολογικοί, βιολογικοί και κληρονομικοί παράγοντες οι οποίοι ανατρέπουν τη φυσική ροή της ζωής. Πολλοί γιατροί υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες σωματικές ασθένειες έχουν ψυχολογικά αίτια. Και αντιστρόφως πολλές ψυχολογικές ασθένειες, πηγάζουν από σωματικές αδυναμίες.