Γιατί, Θεέ μου, να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι;

Γιατί, Θεέ μου, να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μεγαλύτερος πόνος σε αυτή τη γη, από το χάνει ένας γονιός το παιδί του.

Στην Ελλάδα υπάρχει η συνήθεια να ρωτούν, όταν πεθαίνει κάποιος μεγάλος σε ηλικία, αν έχασε παιδί. Όταν η απάντηση είναι αρνητική, συνηθίζουν να λένε ότι φεύγει ευτυχισμένος. Ακόμη και οι πατέρες της Εκκλησίας,  σηκώνουν τα χέρια μπροστά στον πόνο των ανθρώπων που έχασαν παιδί και λένε ότι μόνο η Παναγία μπορεί να παρηγορήσει τους πενθούντες. Βεβαίως προχωρούν και συμβουλεύουν ότι καλύτερη στάση ζωής είναι η σιωπή και η προσευχή. Τα άλλα όλα είναι θέμα χρόνου και παρέμβασης του Θεού, ο οποίος κάνει πάντα το θαύμα του.

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ της Εκκλησίας, εκφράζοντας την εμπειρία της επικοινωνίας με το Θεό, διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός δεν αφήνει κανέναν άνθρωπο να δοκιμαστεί πέρα από τις δυνατότητές του και δεν παίρνει την ψυχή κανενός πριν είναι έτοιμος ή πιο κοντά στο Θεό. Ο πανάγαθος και πολυεύσπλαχνος Χριστός ξέρει πάντα την κατάλληλη ώρα για τον καθένα. Το μυστήριο του θανάτου - είναι μυστήριο ο θάνατος - περιέχει και μεγάλο πόνο, αλλά προσφέρει και μεγάλη ελπίδα για την αιώνια ζωή. Τα πάντα βεβαίως ξεκινούν από το θάνατο του θανάτου, όπως αυτός συντελέστηκε με την κάθοδο του Χριστού στον Άδη και την Ανάστασή του.

ΒΕΒΑΙΩΣ, ό,τι και να πει κανείς, είναι λίγο μπροστά στο μέγεθος του πόνου. Ίσως η καλύτερη παρηγοριά βρίσκεται σε παραδείγματα άλλων ανθρώπων. Στον Ευεργετινό διαβάζουμε την ιστορία μιας χήρας γυναίκας, η οποία μεγάλωνε τα δύο αγόρια της υπηρετώντας στο ναό. Ξαφνικά τα δύο παιδιά ασθενούν και πεθαίνουν. Απαρηγόρητη η θεοσεβούμενη γυναίκα, απογοητεύεται και εγκαταλείπει τη ζωή κοντά στο Χριστό. Ωστόσο, ο φιλεύσπλαχνος πατέρας δεν την άφησε χωρίς στήριξη. Της φανέρωσε ότι τα δύο παιδιά της σκόπευαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο για τα μάτια μιας κοπελιάς. Έτσι, για να γλυτώσουν και τα δύο τις δραματικές συνέπειες, ο Θεός παραχώρησε να φύγουν για την αιώνια ζωή. Τα δύο παιδιά εμφανίστηκαν στην πονεμένη μητέρα τους και τη διαβεβαίωσαν ότι θα παρακαλούν το Θεό να έλθει κοντά τους. Η χαροκαμένη μάνα βρήκε παρηγοριά, επέστρεψε στο παλιό της διακόνημα και έτσι συνέχισε τη ζωή της χαρούμενη, αφού αξιώθηκε να γεννήσει δυο αγίους.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ γέροντας Παΐσιος έλεγε ότι «και τους γονείς βοηθάει ο θάνατος των παιδιών. Πρέπει να ξέρουν ότι από εκείνη τη στιγμή έχουν έναν πρεσβευτή στον Παράδεισο. Όταν πεθάνουν, θα 'ρθουν τα παιδιά τους με εξαπτέρυγα στην πόρτα του Παραδείσου να υποδεχθούν την ψυχή τους. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό! Στα παιδάκια πάλι, που ταλαιπωρήθηκαν εδώ από αρρώστιες ή από κάποια αναπηρία, ο Χριστός θα πει: "Ελάτε στον Παράδεισο και διαλέξτε το καλύτερο μέρος". Και τότε εκείνα θα Του πουν: "Ωραία είναι εδώ, Χριστέ μας, αλλά θέλουμε και τη μανούλα μας κοντά μας". Και ο Χριστός θα τα ακούσει και θα σώσει με κάποιον τρόπο και τη μητέρα.

ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ της υπέρλογης λογικής του Θεού, της αγαπητικής σχέσης προς τον άνθρωπο, εντάσσεται και το νόημα της εξοδίου ακολουθίας, δηλαδή του μυστηρίου της κηδείας. Λέγεται ότι αποτελεί το ύψιστο κείμενο εκκλησιαστικής δογματικής και το σπουδαιότερο κείμενο διδασκαλίας της Ορθόδοξης πίστης. Ο κανόνας, οι ψαλμοί, τους οποίους συνέθεσε ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αναφέρονται στους ζωντανούς και όχι στους νεκρούς, τους οποίους καλεί να κατανοήσουν το μυστήριο της ζωής, τους δίνει ελπίδα και παρηγοριά, τους δίνει δύναμη ζωής για τον αγώνα που τέλος έχει το βιολογικό θάνατο. Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουκ έστι μετά θάνατον. Ο θάνατος, λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, «ίνα μη το κακό αθάνατο γένοιτο...», για να μην διαιωνίζεται το κακό και οι άνθρωποι που ενσαρκώνουν την κακία.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ είναι δύσκολος, όσες φιλοσοφικές και θεολογικές αναλύσεις και να γίνουν. Και ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε για τον Λάζαρο, αλλά και η Παναγία θρηνούσε για τον μονογενή της Υιό που ανέβηκε στο Σταυρό. Η παρηγοριά σε αυτό το γεγονός, βρίσκεται στην πηγή της χαράς στον Χριστό και στην ελπίδα της κοινής Ανάστασης. Μόνο με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από την απελπισία και τον πόνο του χαμού ενός αγαπημένου προσώπου. Ο χρόνος θεραπεύει, αλλά απαιτείται και η βοήθεια και συνεισφορά του άλλου του διπλανού και πρώτα και κύρια των Αγίων, της Παναγίας και του Θεού.