Η υποκρισία των πολέμων και η αλήθεια του πόνου

Η υποκρισία των πολέμων και η αλήθεια του πόνου

.

ΚΑΘΕΣΑΙ αναπαυτικά στη βεράντα, τρως τα σουβλάκια σου, απολαμβάνεις τις μπιρίτσες σου και ακούς από τις τηλεοράσεις τους ειδικούς αναλυτές, να μιλούν για τα στρατηγικά σχέδια των γειτόνων σου, οι οποίοι βρέχουν με βόμβες και θάνατο, τους άλλους γείτονές σου. Και μεταξύ αλκοολούχας ησυχίας και στομαχικής βαριεστιμάρας, παραδίδεσαι στους ειδικούς αναλυτές, ενημερώνεσαι για υποκριτικές αμυντικές επιδιώξεις, για τους καλούς δήθεν σκοπούς προστασίας των αμάχων και δικαιολογείς τις επιθέσεις και τις βαρβαρότητες, στο όνομα πάντα κρυπτόμενων μεγαλοϊδεατισμών και ευρύτερων γεωστρατηγικών επιδιώξεων. Μοιραία μπαίνεις και εσύ νοερά στο «κουβούκλιο» των στρατηγείων των ισχυρών και κάπου αρχίζεις να ζηλεύεις τους δυνατούς γείτονες, οι οποίοι καταφέρνουν και επιβάλλουν τη θέλησή τους με τσαμπουκά.

ΕΥΤΥΧΩΣ όμως η τηλεόραση, δεν περιορίζεται μόνο στους ειδικούς αναλυτές και χάρη σε μερικούς καλούς «τρελούς» δημοσιογράφους και κινηματογραφιστές, φθάνουν στις οθόνες και οι εικόνες των νεκρών, των τραυματισμένων και των τεράστιων υλικών καταστροφών, όταν βεβαίως δεν πέφτει το «ψαλίδι» της δήθεν καλής προστασίας των τηλεθεατών. Είναι βεβαίως ενοχλητικό, όταν τρως τη σιεφταλιά, να βλέπεις ένα παιδάκι τραυματισμένο γεμάτο αίματα ή έναν ενήλικα να σπαράζει από τους πόνους. Κάπου χαλά η συνταγή, κάπου ανατρέπεται η καλοκαιρινή ραστώνη και κάπου το στομάχι αρχίζει να διαμαρτύρεται.

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ φιλόσοφος, ο Ηράκλειτος, έλεγε «πατήρ πάντων πόλεμος» και όλοι οι σπουδαίοι ηγέτες λένε ότι χωρίς πόλεμο δεν προχωρεί ο κόσμος. Από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα, από τον Κάιν και τον Αβελ, μέχρι τους αυτοκράτορες και τους κάθε λογής σύγχρονους αρχηγούς, όλοι δικαιολογούν τους φόνους στους πολέμους και όλοι θεωρούν λογικές τις «παράπλευρες» απώλειες, όπως υποκριτικά χαρακτηρίζουν τους θανάτους αμάχων και τις υλικές καταστροφές. Όλοι οι λαοί του κόσμου εξοπλίζονται, σχεδόν όλοι οι άντρες - σήμερα και γυναίκες - μαθαίνουν την τέχνη του πολέμου, δηλαδή μαθαίνουν να σκοτώνουν ανθρώπους, την ίδια ώρα που χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, πολλές φορές και οι ίδιοι οι μαχητές, διαμαρτύρονται για το θάνατο ενός σκύλου ή ενός γάτου ή για το κυνήγι ζώων και πουλιών.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού, υποδεικνύει ότι ο πόλεμος ξεκινά από τον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος έχει μπροστά του τρεις εχθρούς να πολεμήσει. Πρώτα τον ίδιο τον κακό του εαυτό (πάθη και αδυναμίες), ακολούθως τους άλλους (γείτονες, συναδέλφους, προϊσταμένους, άλλους λαούς) και στη συνέχεια τον ίδιο τον διάβολο (οι μάχες αυτές αναφέρονται κυρίως στους μοναχούς και τους αγίους ανθρώπους). Όταν φτύνεις στον αέρα, βρέχονται τα μούτρα σου, λέει ο λαός και όσοι επιτίθενται, τελικά πληρώνουν οι ίδιοι τη νύμφη. Αυτό δεικνύει η εμπειρία της ζωής και όχι η λογική των ανθρώπων. Άρχοντες και τύραννοι, χάθηκαν και εξαφανίστηκαν αυτοί και τα παιδιά τους. αυτοκρατορίες και συνασπισμοί, οι οποίοι θα κυριαρχούσαν για πάντα στον κόσμο, διαλύθηκαν. Ακόμη και ο βιασμός και η υπερεκμετάλλευση της φύσης φέρνει την εκδίκηση της άλογης φύσης και την τιμωρία του ανθρώπου.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού ευλογεί τα όπλα μόνο όταν αυτά στοχεύουν στην προστασία των αμάχων και των αδυνάτων. Όταν οι πόλεμοι είναι επιθετικοί, τότε δεν έχουν καμιά ευλογία. Τα ευλογεί ως παραχώρηση, ως οικονομία - με την εκκλησιαστική έννοια του όρου - ως συγκατάβαση στην ανθρώπινη αδυναμία. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι οι κανόνες της Εκκλησίας απαγορεύουν στους κληρικούς και τους μοναχούς να παίρνουν όπλα και να πολεμούν. Στην ιστορία, ιδιαιτέρως την ελληνική, βλέπουμε πολλούς μοναχούς και κληρικούς να παίρνουν τα όπλα, να πολεμούν και να θυσιάζονται, όπως ο Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος και άλλοι πολλοί. Ωστόσο, η Εκκλησία ποτέ δεν ήρθε να τους δώσει την ιδιότητα του αγίου. Μπορεί να σώθηκαν και να βρίσκονται στον παράδεισο, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν πρότυπο για τους πολλούς.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ είναι έκφραση της μωρίας των ανθρώπων και της πλάνης των αρχόντων. Ο τρόπος αντιμετώπισης του φαινομένου, είναι κυρίως διά της προσευχής και της πίστης. Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος, καλούσε σε πόλεμο, αλλά με το κομποσχοίνι. Αν προχωρήσετε με τη Χάρη του Θεού ακόμη λίγο, θα αρχίσουμε να κάνουμε μια προσπάθεια στο θέμα της προσευχής, να μπει μια σειρά, να γίνετε ραντάρ. Να διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι. Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος σημείωσε ότι ο 21ος αιώνας αρχίζει με πολλή μισαλλοδοξία και πολλές αδικίες. Ξέρουμε όμως όλοι μας ότι όσο κι αν υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν το κακό, άλλο τόσο υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να αγωνισθούν για την αλήθεια, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την αγάπη.