Ισχυρός όπως ο θάνατος ο έρωτας
Ισχυρός όπως ο θάνατος ο έρωτας
.
"Ουαί σ' αυτούς που δεν ηγάπησαν πολύ, δεν θα τους αφεθούν οι αμαρτίες. Ουαί σ' αυτούς που δεν ηγαπήθησαν υπ' ουδενός πολύ, γιατί δεν αφέθηκαν ποτέ να είναι όμορφοι...". Αλίμονο λοιπόν σ' όλους που απέτυχαν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, που δεν πέτυχαν να ανοίξουν την καρδιά τους, να αφήσουν τη λογική, να παλέψουν για τα μεγάλα και τα ωραία, να θυσιαστούν για τον άλλο και να θυσιάσουν τον εαυτό τους. Αλίμονο σ' αυτούς που δεν έκαναν όμορφο τον εαυτό τους, δεν τον στόλισαν με χάρες και ομορφιές, με αρετές και χαρίσματα, σ' αυτούς που δεν τόλμησαν να εκτεθούν και να ταπεινωθούν, για χάρη της ομορφιάς του έρωτα και της αγάπης.
Και όμως ο έρωτας είναι ισχυρός όπως ο θάνατος και όπως ανεβάζει τον άνθρωπο σε παραδείσιες χαρές, έτσι τον κατεβάζει και σε κολασμένο πόνο. Οι πρώτοι διδάξαντες, ήταν οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης και μάλιστα ο σοφός Βασιλιάς Δαυίδ, ο οποίος για χάρη των ομματίων της γυναίκας του αρχιστράτηγού του, την οποία, παρακαλώ, είδε από το παράθυρο και μάλιστα από μακριά, πούλησε την ψυχή του, φθάνοντας μέχρι και το φόνο. Έστειλε τον Αρχιστράτηγο αδύναμο σε μια μάχη, γνωρίζοντας ότι θα ηττηθεί και θα σκοτωθεί. Έτσι παντρεύτηκε τη γυναίκα του Αρχιστράτηγου, φάνηκε στους υπηκόους του, ότι ήταν φιλάνθρωπος, μέχρι όμως να ηττηθεί από τη συνείδησή του. Ζήτησε δημοσίως συγγνώμη και για χρόνια ζούσε με κλάμα και οδυρμό. Τελικά η μετάνοιά του έφερε τους περίφημους ψαλμούς, τα φοβερά αυτά κείμενα σοφίας και λογοτεχνικής ομορφιάς, μεταξύ των οποίον ο γνωστός πεντηκοστός ψαλμός, το ύψιστο κείμενο μετάνοιας.
Η έννοια του έρωτα είναι συνδεδεμένη με τη σεξουαλικότητα. Ο καθηγητής Σταύρος Φωτίου, γράφει ότι η Εκκλησία δεν παρασύρεται στο μέγα σφάλμα της αυτονόμησης της σεξουαλικότητας από τον έρωτα. Ο πουριτανός άνθρωπος προσπαθούσε να αισθάνεται αγάπη χωρίς να έχει σεξουαλική εμπειρία. Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να έχει σεξουαλική εμπειρία χωρίς να αισθάνεται αγάπη. Για την Εκκλησία η σεξουαλικότητα, όπως και κάθε άλλη έκφραση του ανθρώπου, είναι οργανικά συνδεδεμένη με ολόκληρο τον άνθρωπο. Και αν ο άνθρωπος καταξιώνεται όταν βρίσκεται σε αγαπητική σχέση με τον συνάνθρωπο, τότε φαίνεται καθαρά η πραγματική φύση και η καίρια αποστολή της σεξουαλικότητας του ανθρώπου. Η Εκκλησία είδε τη σεξουαλικότητα που ολοκληρώνεται στον έρωτα και στην αγάπη, ως έξοδο από το εγώ και τον ατομικισμό για να επιτευχθεί η κοινωνία της αγάπης με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους.
Και όμως ο έρωτας είναι ισχυρός όπως ο θάνατος και όπως ανεβάζει τον άνθρωπο σε παραδείσιες χαρές, έτσι τον κατεβάζει και σε κολασμένο πόνο. Οι πρώτοι διδάξαντες, ήταν οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης και μάλιστα ο σοφός Βασιλιάς Δαυίδ, ο οποίος για χάρη των ομματίων της γυναίκας του αρχιστράτηγού του, την οποία, παρακαλώ, είδε από το παράθυρο και μάλιστα από μακριά, πούλησε την ψυχή του, φθάνοντας μέχρι και το φόνο. Έστειλε τον Αρχιστράτηγο αδύναμο σε μια μάχη, γνωρίζοντας ότι θα ηττηθεί και θα σκοτωθεί. Έτσι παντρεύτηκε τη γυναίκα του Αρχιστράτηγου, φάνηκε στους υπηκόους του, ότι ήταν φιλάνθρωπος, μέχρι όμως να ηττηθεί από τη συνείδησή του. Ζήτησε δημοσίως συγγνώμη και για χρόνια ζούσε με κλάμα και οδυρμό. Τελικά η μετάνοιά του έφερε τους περίφημους ψαλμούς, τα φοβερά αυτά κείμενα σοφίας και λογοτεχνικής ομορφιάς, μεταξύ των οποίον ο γνωστός πεντηκοστός ψαλμός, το ύψιστο κείμενο μετάνοιας.
Η έννοια του έρωτα είναι συνδεδεμένη με τη σεξουαλικότητα. Ο καθηγητής Σταύρος Φωτίου, γράφει ότι η Εκκλησία δεν παρασύρεται στο μέγα σφάλμα της αυτονόμησης της σεξουαλικότητας από τον έρωτα. Ο πουριτανός άνθρωπος προσπαθούσε να αισθάνεται αγάπη χωρίς να έχει σεξουαλική εμπειρία. Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να έχει σεξουαλική εμπειρία χωρίς να αισθάνεται αγάπη. Για την Εκκλησία η σεξουαλικότητα, όπως και κάθε άλλη έκφραση του ανθρώπου, είναι οργανικά συνδεδεμένη με ολόκληρο τον άνθρωπο. Και αν ο άνθρωπος καταξιώνεται όταν βρίσκεται σε αγαπητική σχέση με τον συνάνθρωπο, τότε φαίνεται καθαρά η πραγματική φύση και η καίρια αποστολή της σεξουαλικότητας του ανθρώπου. Η Εκκλησία είδε τη σεξουαλικότητα που ολοκληρώνεται στον έρωτα και στην αγάπη, ως έξοδο από το εγώ και τον ατομικισμό για να επιτευχθεί η κοινωνία της αγάπης με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους.
Σχόλια