Θεραπεία στη Σύνοδο ύστερα από οκτώ αιώνες

Θεραπεία στη Σύνοδο ύστερα από οκτώ αιώνες

ΑΥΤΟ και αν είναι θαύμα, αυτό και αν είναι ανάσταση μέσα από τα συντρίμμια της Εκκλησίας της Κύπρου. Ύστερα από οκτώ αιώνες, η Εκκλησία της Κύπρου φαίνεται ότι επείγεται να καταστεί ξανά αυτοκέφαλη, στην πράξη και όχι στα λόγια. Ο τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου, Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος, δήλωσε ότι είναι σίγουρος ότι «ο νέος Αρχιεπίσκοπος, το πρώτο που θα κάνει, είναι να συμπληρώσει τη Σύνοδο για να μην έχουμε ξανά τις ίδιες δυσκολίες και προβλήματα που αντιμετωπίσαμε τα τελευταία χρόνια. Από τον 13ον αιώνα, που ο Πάπας Αλέξανδρος κατήργησε την κυπριακή Σύνοδο και από 14 Επισκοπές που είχε η Κύπρος μείωσε τον αριθμός τους στις 4, είχαμε Σύνοδο κολοβή. Νομίζω ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί η Σύνοδός μας, να γίνει Σύνοδος».

ΕΠΡΕΠΕ να έλθει λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και να καταστεί συνείδηση η ανάγκη για αύξηση των Μητροπόλεων, αίτημα που διατυπώθηκε κατά καιρούς από διάφορους θεολόγους και όχι μόνο, οι οποίοι κατά κανόνα αντιμετώπιζαν το χαμόγελο Δεσποτάδων. Μπορεί να φαίνεται πολύ απλό να αυξηθεί ο αριθμός των Μητροπόλεων, αλλά στην πράξη αποτελεί μια εξαιρετικά δύσκολη κίνηση, για τον απλούστατο λόγο, ότι αυτομάτως θα μειωθούν οι εξουσίες, πρώτα του Αρχιεπισκόπου και ύστερα των υπόλοιπων Μητροπολιτών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι εδώ και τόσους αιώνες αυτό που επέβαλαν οι «κακοί κουτοφράγκοι» δεν τόλμησε κανένας Αρχιεπίσκοπος να το θεραπεύσει. Στην Τουρκοκρατία, ο Αρχιεπίσκοπος με τα προνόμια που πήρε από τον Σουλτάνο, κατέστη κυβερνήτης - Εθνάρχης - του νησιού, ενώ και επί Αγγλοκρατίας ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος αποτελούσε ηγήτορα του Ελληνισμού της Κύπρου.

ΑΛΛΑ και σήμερα τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν. Ενώ το καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου, δίδει το δικαίωμα σε κάθε Μητροπολίτη να έχει δύο Χωρεπισκόπους, δύο δηλαδή βοηθούς Επισκόπους, ελάχιστοι Μητροπολίτες θέλησαν να μοιραστούν το βάρος της διαποίμανσης ή της εξουσίας, με κάποιους άλλους. Σήμερα η Αρχιεπισκοπή διαθέτει δύο Χωρεπισκόπους (Σαλαμίνος και Τριμινθούντος) και η Μητρόπολη Πάφου έναν (Αρσινόης), ενώ εκτός καταστατικού -όπως υποστήριξαν Ιεράρχες- είναι η Επισκοπή ή καλύτερα Χωρεπισκοπή Κύκκου.

Ο ΠΑΦΟΥ Χρυσόστομος προχώρησε σε ακόμη ένα παράδειγμα, λέγοντας ότι σίγουρα θα υπάρξει περιορισμός της αρχιεπισκοπικής περιφέρειας με τη δημιουργία νέων Μητροπόλεων, όπως της Αμμοχώστου, ενώ ανάλογη κατάτμηση θα γίνει και σε άλλες Μητροπόλεις. Γιατί να μην δημιουργηθεί Μητρόπολη Καρπασίας, Μητρόπολη Σολιάς, Μητρόπολη Λευκάρων, Μητρόπολη Πιτσιλιάς, Μητρόπολη Πόλης Χρυσοχούς, γιατί όχι ακόμη και Μητρόπολη Στροβόλου ή και Αγλατζιάς. Οι συνθήκες άλλαξαν, ο κόσμος ζει πλέον στις πόλεις και η αύξηση των Μητροπόλεων, πρέπει να λάβει υπόψη τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και να μην περιοριστεί σε ιστορικά δεδομένα, τα οποία είναι μεν σεβαστά, αλλά δεν παύουν να αποτελούν παρελθόν.

ΣΗΜΕΡΑ που η Ιεραρχία της Κύπρου βρίσκεται σε αναγκαστική ταπείνωση, σήμερα που οι Ιεράρχες έχασαν σε μεγάλο βαθμό την κοσμική τους εξουσία, είναι η καταλληλότερη εποχή να επανέλθει η Εκκλησία της Κύπρου στο αρχαίο ήθος, να καταργήσει, γιατί όχι και τα αμφισβητούμενα αυτοκρατορικά προνόμια του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και να ακολουθήσει το ορθόδοξο ταπεινό φρόνιμα που εκπέμπουν τα κυπριακά μοναστήρια, τα οποία ακτινοβολούν το θαύμα, μέσα από τη σιωπή και την προσευχή.