Ακροβατώντας στον Επίσκοπο Ενόπλων Δυνάμεων
Ακροβατώντας στον Επίσκοπο Ενόπλων Δυνάμεων
.
ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΗ και άκρως επικίνδυνη είναι η πρόθεση του νέου Αρχιεπισκόπου Κύπρου να ορίσει έναν Επίσκοπο για τις Ένοπλες Δυνάμεις, δίνοντας μάλιστα και τον τίτλο του Επισκόπου Ενόπλων Δυνάμεων. Βεβαίως, ο Χρυσόστομος ο Β' έτρεξε να προλάβει παρερμηνείες, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα έχει σχέση με τις πρακτικές της Χούντας, αλλά πριν από αυτή στην Ελλάδα. Δυστυχώς, το παρελθόν είναι πικρό και ακόμη πιο πικρές είναι οι συνέπειες που υφιστάμεθα ακόμη από την τρέλα του "Ελλάς, των Ελλήνων Χριστιανών". Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μερικοί νόμιζαν ότι θα ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα σφάζοντας τους Τουρκοκύπριους και είναι νωπές ακόμη στη μνήμη μας, οι πλάνες αξιωματικών και όχι μόνο, που νόμιζαν ότι μπορούσαν να ρίξουν τον Αττίλα στη θάλασσα, με την ολιγάριθμη Εθνοφρουρά. Και όλα αυτά με τη φανερή ή και σιωπηρή, τις περισσότερες φορές, ευλογία των εκκλησιαστικών ταγών.
ΕΠΙ ΤΗΣ ουσίας, η πρόθεση του νέου Αρχιεπισκόπου είναι άριστη και σίγουρα τα στρατευμένα νιάτα της Κύπρου, που χάνουν δύο από τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους, πίσω από φράκτες, μέσα στο χακί, κάτω από παλαβές διαταγές, έχουν ανάγκη από πνευματική στήριξη. Δεν είναι τυχαίο το φαινόμενο των "τρελών" εθνοφρουρών και των νέων που σκαρφίζονται χίλιες δυο δικαιολογίες για να αποφύγουν την υπηρεσία. Να σημειωθεί ότι όσοι υπηρέτησαν στο στρατό έχουν να λένε, όχι μόνο γι' αυτά που έπαθαν, αλλά κυρίως γι' αυτά που έμαθαν. Ο αείμνηστος μοναχός Παΐσιος - αγία μορφή του Αγίους Όρους - έλεγε στους νέους που επιθυμούσαν να γίνουν παπάδες ότι, είτε έπρεπε να υπηρετήσουν στο στρατό για να ταπεινωθούν, είτε έπρεπε να περάσουν αντίστοιχο χρονικό διάστημα σε ένα μοναστήρι, για να κόψουν το δικό τους εγωιστικό θέλημα. Ας μην ξεχνούμε ότι ο στρατός ξεκινά από εκεί που σταματά η λογική και αυτός είναι και ο μόνος τρόπος να εκπαιδεύσεις λογικούς ανθρώπους να σκοτώνουν ανθρώπους, έστω κι αν αυτοί καλούνται και είναι εχθροί.
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ κίνδυνος στην πρόταση του νέου Αρχιεπισκόπου είναι να νομιμοποιηθεί και να εξαγιαστεί ο ρόλος του στρατεύματος στην κοινωνία και ειδικότερα στην Κύπρο, η οποία βρίσκεται κυριολεκτικά στη "φάκα". Η μεγάλη παγίδα βρίσκεται στο ενδεχόμενο να καταστεί η Εκκλησία συνένοχη σε μια στιγμή απονενοημένης τρέλας μερικών πολιτικών ή και στρατιωτικών. Ο στρατός είναι ένα αναγκαίο κακό, είναι μια ανάγκη για να προστατευτούν οι "καλοί" άνθρωποι από τους "κακούς" ανθρώπους και τίποτα παραπάνω. Η ιστορία δείχνει ότι σχεδόν όλοι οι πόλεμοι έγιναν στο όνομα των θρησκειών και αποτελεί κοινό μυστικό σε όλους τους στρατιωτικούς ότι χωρίς μεταφυσική κάλυψη, κανένας δεν θυσιάζει τη ζωή του σε έναν πόλεμο.
ΚΑΛΟ θα είναι να υπάρχει Επίσκοπος αρμόδιος για θέματα στρατεύματος, αλλά δεν θα πρέπει να πάρει ειδικό τίτλο "Επίσκοπος Ενόπλων Δυνάμεων" (ανάλογοι τίτλοι υπάρχουν στην Ελλάδα, την Πολωνία, στη Ρωσία και σε άλλες χώρες), ώστε να μη δοθεί η εικόνα και το μήνυμα της επίσημης πνευματικής κάλυψης του ρόλου του στρατεύματος στην κοινωνία. Καλύτερα είναι να παραμείνει το υφιστάμενο σύστημα, να αυξηθούν οι επισκέψεις των Επισκόπων και των παπάδων στα στρατόπεδα, να καθιερωθεί η εθελοντική συμμετοχή στους Αγιασμούς και τα άλλα Μυστήρια, ώστε να αποκτήσουν άρωμα αγιότητας τα στρατόπεδα και επιτέλους να μην αποτελούν οι αγιασμοί και οι εξομολογήσεις κομμάτια των διαταγών και της τρέλας των στρατοπέδων.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού, υποδεικνύει ότι ο πόλεμος ξεκινά από τον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος έχει μπροστά του τρεις εχθρούς να πολεμήσει. Πρώτα τον ίδιο τον κακό του εαυτό (πάθη και αδυναμίες), ακολούθως τους άλλους (γείτονες, συναδέλφους, προϊσταμένους, άλλους λαούς) και στη συνέχεια τον ίδιο το διάβολο (οι μάχες αυτές αναφέρονται κυρίως στους μοναχούς και τους αγίους ανθρώπους). Η Εκκλησία ευλογεί τα όπλα μόνο όταν αυτά στοχεύουν στην προστασία των αμάχων και των αδυνάτων. Όταν οι πόλεμοι είναι επιθετικοί, τότε δεν έχουν καμιά ευλογία. Τα ευλογεί ως παραχώρηση, ως οικονομία - με την εκκλησιαστική έννοια του όρου - ως συγκατάβαση στην ανθρώπινη αδυναμία. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι οι κανόνες της Εκκλησίας απαγορεύουν στους κληρικούς και τους μοναχούς να παίρνουν όπλα και να πολεμούν. Στην ιστορία, ιδιαιτέρως την ελληνική, βλέπουμε πολλούς μοναχούς και κληρικούς να παίρνουν τα όπλα, να πολεμούν και να θυσιάζονται, όπως ο Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος και άλλοι πολλοί. Ωστόσο, η Εκκλησία ποτέ δεν ήρθε να τους δώσει την ιδιότητα του αγίου. Μπορεί να σώθηκαν και να βρίσκονται στον παράδεισο, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν πρότυπο για τους πολλούς.
Σχόλια