Δεν είναι τελικά και τόσο κακός ο Πάπας
.
Δεν είναι τελικά και τόσο κακός ο Πάπας
.
ΤΕΛΙΚΑ δεν είναι δικέφαλο τέρας ο Πάπας, όπως φαίνεται από την τολμηρή επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη. Ο άνθρωπος ακολουθώντας όλους τους κανόνες της διπλωματικής αβρότητας και της χριστιανικής αγάπης, συμπροσευχήθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, επισκέφθηκε την Αγία Σοφιά και το μπλε Τζαμί, ως τουρίστας υψηλών προδιαγραφών και άφησε ευχαριστημένους τους πάντες στην Τουρκία. Πέρα όμως από την επικοινωνιακή τακτική, η επίσκεψη σηματοδοτεί ακόμη ένα μεγάλο βήμα προς το στόχο της ένωσης των εκκλησιών και την ενότητα της Εκκλησίας, όπως προσεύχεται και η Ορθόδοξη Εκκλησία.
ΚΑΠΟΤΕ ρώτησαν έναν καθηγητή πανεπιστημίου για τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, για να πάρουν ως απάντηση τη ρήση ότι για όλα φταίει το διάφορο πνεύμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Από τη μια η νομική προσέγγιση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από την άλλη η ερωτική μυστηριακή εμπειρία της Ανατολής. Όλα αυτά μετουσιώθηκαν στο περίφημο filioque, το οποίο έφερε το σχίσμα των Εκκλησιών. Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός, κατά τους ορθοδόξους, ενώ για τους ρωμαιοκαθολικούς εκπορεύεται και εκ του Υιού. Η θεολογική αυτή διαφορά μπορεί να φαίνεται απλή και ασήμαντη, αλλά μεταφερόμενη στην εκκλησιαστική εμπειρία, οδηγεί στο χάσμα μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Από τη στιγμή που το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, δηλαδή από τον Χριστό, που είναι και τέλειος άνθρωπος, τότε μεταπίπτει στην ιδιότητα του κτίσματος.
ΑΝ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ την αλήθεια αυτή στην εκκλησιαστική πρακτική, τότε θα διαπιστώσουμε ότι οδηγεί στο χωρισμό Θεού και ανθρώπων, αφού "στέλλει" τον Θεό στον ουρανό και "αφήνει" ξεκομμένο στη γη τον άνθρωπο. Μεταξύ των δύο υπάρχει μέγα χάσμα, το οποίο στη Δύση καλείται να συμπληρώσει ο Πάπας, ο οποίος στην ουσία είναι ο αντιπρόσωπος του Θεού στη Γη. Στην Ανατολή, στο ενδιάμεσο υπάρχουν οι ενέργειες του Θεού, οι οποίες ενώνουν τον άνθρωπο με τον Θεό. Όπως ο ήλιος είναι απρόσιτος, αλλά οι ακτίνες του είναι ζωογόνες, έτσι και ο Θεός είναι ακατάληπτος, αλλά οι ενέργειές Του είναι πηγή ζωής.
ΕΔΩ και μερικές δεκαετίες το παπικό κράτος, με την τρίτη βατικάνια σύνοδο, ανέτρεψε στην ουσία το αλάθητο και έκανε φοβερά βήματα προς την Ορθοδοξία. Σε θεολογικό επίπεδο υπάρχει ένα τεράστιο ενδιαφέρον και φοβερή μελέτη για τη "σκοτεινή", όπως νομίζουν ανατολική θεολογία, ενώ όσοι έλαβαν μέρος σε διαχριστιανικά συνέδρια εντυπωσιάζονται από τη δίψα των ανθρώπων για τη διαφορετική χριστιανική πίστη. Ίσως η πρακτική αυτή οδήγησε τον μακαρίτη μέγα βυζαντινολόγο Στίβεν Ράνσιμαν να πει ότι η μόνη θρησκεία που θα επιζήσει τον 21ο αιώνα, θα είναι η Ορθοδοξία. Όλες οι αυτοκρατορίες ανατρέπονται εκ των έσω και η βατικάνια αυτοκρατορία φαίνεται ότι άρχισε να κλονίζεται. Τώρα αν οι Ορθόδοξοι ακολουθήσουν τη λογική της αντεκδίκησης, δίνοντας σπρωξιά για να πέσουν οι "άνθρωποι" στον γκρεμό ή αν θα ακολουθήσουν την υπέρλογη λογική της αγάπης και τραβήξουν τα "χαμένα λογικά πρόβατα" στο φως, είναι ένα δίλημμα.
ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, όμως, δεν υπάρχουν διλήμματα, υπάρχει πάλη και αγώνας, υπάρχουν πτώσεις και άνοδοι, εγωισμός και ταπείνωση, σκοτάδι και φως, υπάρχει η κόλαση και ο παράδεισος. Από εκεί και πέρα, αν ο Πάπας είναι άνθρωπος ή διάβολος, αν είναι αντίχριστος ή άγιος, δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει πόσο μπορούμε να τον αγαπήσουμε, πόσο μπορούμε να τον δεχθούμε, πόσο μπορούμε να τον σκεπάσουμε με την αντανάκλαση της δικής μας -αν υπάρχει- χάρης, την οποία μας δωρίζει ο Θεός.
ΚΑΠΟΤΕ ρώτησαν έναν καθηγητή πανεπιστημίου για τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, για να πάρουν ως απάντηση τη ρήση ότι για όλα φταίει το διάφορο πνεύμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Από τη μια η νομική προσέγγιση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από την άλλη η ερωτική μυστηριακή εμπειρία της Ανατολής. Όλα αυτά μετουσιώθηκαν στο περίφημο filioque, το οποίο έφερε το σχίσμα των Εκκλησιών. Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός, κατά τους ορθοδόξους, ενώ για τους ρωμαιοκαθολικούς εκπορεύεται και εκ του Υιού. Η θεολογική αυτή διαφορά μπορεί να φαίνεται απλή και ασήμαντη, αλλά μεταφερόμενη στην εκκλησιαστική εμπειρία, οδηγεί στο χάσμα μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Από τη στιγμή που το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, δηλαδή από τον Χριστό, που είναι και τέλειος άνθρωπος, τότε μεταπίπτει στην ιδιότητα του κτίσματος.
ΑΝ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ την αλήθεια αυτή στην εκκλησιαστική πρακτική, τότε θα διαπιστώσουμε ότι οδηγεί στο χωρισμό Θεού και ανθρώπων, αφού "στέλλει" τον Θεό στον ουρανό και "αφήνει" ξεκομμένο στη γη τον άνθρωπο. Μεταξύ των δύο υπάρχει μέγα χάσμα, το οποίο στη Δύση καλείται να συμπληρώσει ο Πάπας, ο οποίος στην ουσία είναι ο αντιπρόσωπος του Θεού στη Γη. Στην Ανατολή, στο ενδιάμεσο υπάρχουν οι ενέργειες του Θεού, οι οποίες ενώνουν τον άνθρωπο με τον Θεό. Όπως ο ήλιος είναι απρόσιτος, αλλά οι ακτίνες του είναι ζωογόνες, έτσι και ο Θεός είναι ακατάληπτος, αλλά οι ενέργειές Του είναι πηγή ζωής.
ΕΔΩ και μερικές δεκαετίες το παπικό κράτος, με την τρίτη βατικάνια σύνοδο, ανέτρεψε στην ουσία το αλάθητο και έκανε φοβερά βήματα προς την Ορθοδοξία. Σε θεολογικό επίπεδο υπάρχει ένα τεράστιο ενδιαφέρον και φοβερή μελέτη για τη "σκοτεινή", όπως νομίζουν ανατολική θεολογία, ενώ όσοι έλαβαν μέρος σε διαχριστιανικά συνέδρια εντυπωσιάζονται από τη δίψα των ανθρώπων για τη διαφορετική χριστιανική πίστη. Ίσως η πρακτική αυτή οδήγησε τον μακαρίτη μέγα βυζαντινολόγο Στίβεν Ράνσιμαν να πει ότι η μόνη θρησκεία που θα επιζήσει τον 21ο αιώνα, θα είναι η Ορθοδοξία. Όλες οι αυτοκρατορίες ανατρέπονται εκ των έσω και η βατικάνια αυτοκρατορία φαίνεται ότι άρχισε να κλονίζεται. Τώρα αν οι Ορθόδοξοι ακολουθήσουν τη λογική της αντεκδίκησης, δίνοντας σπρωξιά για να πέσουν οι "άνθρωποι" στον γκρεμό ή αν θα ακολουθήσουν την υπέρλογη λογική της αγάπης και τραβήξουν τα "χαμένα λογικά πρόβατα" στο φως, είναι ένα δίλημμα.
ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, όμως, δεν υπάρχουν διλήμματα, υπάρχει πάλη και αγώνας, υπάρχουν πτώσεις και άνοδοι, εγωισμός και ταπείνωση, σκοτάδι και φως, υπάρχει η κόλαση και ο παράδεισος. Από εκεί και πέρα, αν ο Πάπας είναι άνθρωπος ή διάβολος, αν είναι αντίχριστος ή άγιος, δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει πόσο μπορούμε να τον αγαπήσουμε, πόσο μπορούμε να τον δεχθούμε, πόσο μπορούμε να τον σκεπάσουμε με την αντανάκλαση της δικής μας -αν υπάρχει- χάρης, την οποία μας δωρίζει ο Θεός.
Σχόλια