Το σπουδαιότερο ρητό στον κόσμο
Το σπουδαιότερο ρητό στον κόσμο
.
ΚΑΠΟΤΕ ρώτησαν ένα σοφό άνθρωπο, ποίο είναι το πιο σπουδαίο ρητό που γράφτηκε ποτέ στον κόσμο. Η απάντηση ήταν με τρεις λέξεις. "Τα πάντα ρει", δηλαδή τα πάντα έρχονται και παρέρχονται. Και ακριβώς η συνειδητοποίηση της φθαρτότητας του ανθρώπου και της αιωνιότητας του Θεού, αποτελεί τη μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής. Η ζωή και ο θάνατος, η αρχή και το τέλος, οι κύκλοι της ζωής και της φύσης, αποτελούν και τη βάση κάθε φιλοσοφίας και κάθε θρησκείας. Τα αιώνια και επαναλαμβανόμενα ερωτήματα από πού ερχόμαστε και πού πάμε απασχόλησαν τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, τους ιδρυτές όλων των θρησκειών και τους σοφούς όλων των αιώνων. Όλα σε αυτό τον κόσμο γεννιούνται και πεθαίνουν και ο χρόνος με την κυκλική ροή του - μέρα, νύκτα, καλοκαίρι, χειμώνας - φανερώνει ότι "ματαιότης τα πάντα ματαιότης" σε αυτή τη ζωή. Και όμως, μέσα από την απελπισία της φθοράς, έρχεται ο Θεός ο οποίος είναι πέραν το χρόνου και φέρνει το αιώνιο και το αθάνατο. Ο άνθρωπος ως πρόσωπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, καλείται να γίνει κατά χάριν Θεός, συμμετέχοντας στην αιωνιότητα του Θεού, αγαπώντας και μόνο αγαπώντας
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ Έλληνες έλεγαν ότι "έχει ο καιρός γυρίσματα" και οι αρχαίοι Ρωμαίοι το περίφημο εύηχο "Dum Spiro Spero" (όσο αναπνέω ελπίζω). Ο Πλάτωνας έλεγε "χρόνον τε γενέσθαι εικόνα του αϊδίου". δηλαδή ο χρόνος είναι μία εικόνα της αιωνιότητας. Και ο Αριστοτέλης προσδιορίζει το χρόνο σαν το μέτρο της κίνησης - αριθμός κινήσεων κατά το πρότερον και το ύστερον - δηλαδή γραμμή ευθεία και προχωρά. Και κάθε άνθρωπος βιώνει την έννοια του χρόνου με διαφορετικό τρόπο. Όταν υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές, συνηθίζουμε να λέμε ότι χρόνος περνά αστραπιαία. Όταν όμως έρχονται στιγμές αγωνίας και πόνου, τότε ακόμη και η στιγμούλα, βιώνεται σαν αιωνιότητα.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ θέτει την έννοια του Θεού, πέρα από την έννοια του χρόνου. Ο Θεός είναι αΐδιος. Δηλαδή, όπως ο χρόνος κυλά, έρχεται ο Θεός και τέμνει την έννοια του χρόνου και φανερώνει μια άλλη διαφορετική διάσταση, την αιώνια διάσταση, η οποία βιώνεται και δεν κατανοείται λογικά. Από εκεί και πέρα, ο Θεός καλεί τους ανθρώπους να βιώσουν την εμπειρία του θείου, να ξεπεράσουν, να ξεκολλήσουν δηλαδή από το άγχος του χρόνου. Έτσι μια μέρα, είναι μια αιωνιότητα και μια αιωνιότητα είναι μια μέρα για τον Χριστιανό. Ο άνθρωπος δηλαδή καλείται, να ξεπεράσει την έννοια του χρόνου να πλησιάσει το Θεό και να ενωθεί μαζί του. Οι πατέρες λένε ότι ο άνθρωπος πρέπει να βιώνει κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία του στιγμή, πάνω στην γη. Να τρέχει για να προλάβει να δώσει αγάπη, αλλά και να πάρει αγάπη. Εκεί είναι το ζητούμενο. Στη ένταση της βίωσης της αγάπης και όχι στο μήκος του χρόνου που θα ζήσει κανείς. Σημασία έχουν οι στιγμούλες χαράς που βιώνει κανείς και όχι η διάρκεια της ζωής.
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ Έλληνες έλεγαν ότι "έχει ο καιρός γυρίσματα" και οι αρχαίοι Ρωμαίοι το περίφημο εύηχο "Dum Spiro Spero" (όσο αναπνέω ελπίζω). Ο Πλάτωνας έλεγε "χρόνον τε γενέσθαι εικόνα του αϊδίου". δηλαδή ο χρόνος είναι μία εικόνα της αιωνιότητας. Και ο Αριστοτέλης προσδιορίζει το χρόνο σαν το μέτρο της κίνησης - αριθμός κινήσεων κατά το πρότερον και το ύστερον - δηλαδή γραμμή ευθεία και προχωρά. Και κάθε άνθρωπος βιώνει την έννοια του χρόνου με διαφορετικό τρόπο. Όταν υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές, συνηθίζουμε να λέμε ότι χρόνος περνά αστραπιαία. Όταν όμως έρχονται στιγμές αγωνίας και πόνου, τότε ακόμη και η στιγμούλα, βιώνεται σαν αιωνιότητα.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ θέτει την έννοια του Θεού, πέρα από την έννοια του χρόνου. Ο Θεός είναι αΐδιος. Δηλαδή, όπως ο χρόνος κυλά, έρχεται ο Θεός και τέμνει την έννοια του χρόνου και φανερώνει μια άλλη διαφορετική διάσταση, την αιώνια διάσταση, η οποία βιώνεται και δεν κατανοείται λογικά. Από εκεί και πέρα, ο Θεός καλεί τους ανθρώπους να βιώσουν την εμπειρία του θείου, να ξεπεράσουν, να ξεκολλήσουν δηλαδή από το άγχος του χρόνου. Έτσι μια μέρα, είναι μια αιωνιότητα και μια αιωνιότητα είναι μια μέρα για τον Χριστιανό. Ο άνθρωπος δηλαδή καλείται, να ξεπεράσει την έννοια του χρόνου να πλησιάσει το Θεό και να ενωθεί μαζί του. Οι πατέρες λένε ότι ο άνθρωπος πρέπει να βιώνει κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία του στιγμή, πάνω στην γη. Να τρέχει για να προλάβει να δώσει αγάπη, αλλά και να πάρει αγάπη. Εκεί είναι το ζητούμενο. Στη ένταση της βίωσης της αγάπης και όχι στο μήκος του χρόνου που θα ζήσει κανείς. Σημασία έχουν οι στιγμούλες χαράς που βιώνει κανείς και όχι η διάρκεια της ζωής.
Σχόλια