Ο κώδικας Da Vinci ζηλεύει τον τελευταίο πειρασμό του Καζαντζάκη
.
ΠΡΙΝ μερικές μέρες ζήτησαν τη γνώμη ενός Ιεράρχη της Εκκλησίας της Κύπρου για τον Κώδικα Da Vinci, για το βιβλίο που τρέλανε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Ο ποιμενάρχης, ο οποίος να σημειωθεί διάβασε το βιβλίο, χαμογελώντας απάντησε, ότι όλα αυτά που γράφει ο Νταν Μπράουν, τα έγραψε πριν μερικές δεκαετίες και ο δικός μας Νίκος Καζαντζάκης, στον "Τελευταίο Πειρασμό". Έγινε και τότε χαμός, θέλησαν κάποιοι να αφορίσουν τον μεγάλο Έλληνα συγγραφέα. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κατάταξε το βιβλίο στον "Index" δηλαδή στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων. Η Εκκλησία της Ελλάδος παρόλο που άρχισε μια τεράστια εκστρατεία εναντίον του βιβλίου, τελικά δεν τόλμησε να αφορίσει τον συγγραφέα. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης έγραφε τότε: "μου δώσατε μιαν κατάρα, άγιοι Πατέρες, σας δίνω εγώ μιαν ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο είναι η δική μου· και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ".
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι ο Καζαντζάκης και ο Νταν Μπράουν, έχουν βίους παράλληλους και οι δύο άγγιξαν το κατεστημένο, αμφισβητώντας τη θρησκειοποίηση της πίστης, αλλά χωρίς να κατορθώσουν να βρουν το δρόμο που οδηγεί στον παράδεισο. Η εύκολη λύση της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, αποτελεί την απάντηση στο αδιέξοδο παίδεμα του μυαλού, που δεν μπορεί να αγαπήσει και να ξεφύγει από τη θεοποίηση του νου. Εξάλλου από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, με τα απόκρυφα ευαγγέλια, πολλοί επίδοξοι συγγραφείς έγραφαν για τον λεγόμενο "νεανικό έρωτα" του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή, ίσως για να δικαιολογήσουν τις δικές τους αδυναμίες και αστοχίες. Αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε συγγραφείς που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, πολλούς και διάφορους λόγους. Ο Νίκος Καζαντζάκης με τον "Τελευταίο Πειρασμό", ο Νίκος Κόκκινος με "Το αίνιγμα του Ιησού της Γαλιλαίας" ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ με το "Σήμερα Παρασκευή", ο Ρόμπερτ Γκρέιβς με το "Βασιλιάς Ιησούς", ο Άντονι Μπέρτζες με το "Ο άνθρωπος από τη Ναζαρέτ" κ.ά.
Ο ΚΩΔΙΚΑΣ Da Vinci αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα αριστοτεχνικό θρίλερ, στο οποίο συμπλέκονται ιστορία, θρύλοι, θρησκευτικές δοξασίες, φαντασία και γαρνίρονται όλα αυτά, με πολύ μυστήριο. Αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο, το οποίο συναρπάζει τους αναγνώστες, προσφέροντάς τους, ευχάριστες στιγμές. Ίσως και η εμπλοκή του Χριστού, αποτελεί ένα μικρό διαφημιστικό τρικ, για να γίνει το βιβλίο σούπερ best seller δηλαδή να πωλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μικροί συγγραφείς, ασήμαντων βιβλίων, έγιναν παγκοσμίως γνωστοί γράφοντας για το Χριστό και τον Αλλάχ. Αν η προσέγγιση του Κώδικα Da Vinci γίνει με καθαρά λογοτεχνικά κριτήρια τότε είναι όλα καλά και ωραία. Αλλά αν αρχίσουν οι συνειρμοί, αν δοθεί η εντύπωση ότι ο μύθος αποτελεί ένα ακόμη "απόκρυφο" καταδικαστέο ευαγγέλιο, τότε τα πράγματα αρχίζουν και ξεφεύγουν και γίνονται μαρτύριο για τους αναγνώστες.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ήρθε στη γη για να καταργήσει τις θρησκείες έλεγε ο σπουδαίος θεολόγος Αλεξάντερ Σμέμαν. Ο Χριστιανισμός είναι πίστη, είναι εμπειρία επικοινωνίας με το Θεό, είναι άσκηση αγάπης, είναι συνεχής βίωση του παραδείσου. Σίγουρα η Ορθοδοξία, δεν έχει σχέση με κανόνες, νόρμες και νόμους. Δεν είναι δικαιϊκό σύστημα, ούτε μορφή εξουσίας, έστω και αν αναγκαστικά ως κομμάτι της κοινωνίας έχει στοιχεία και μορφές εξουσίας. Σε καμία όμως περίπτωση, όσο και αν οι Ιεράρχες και οι πιστοί ξεπέσουν, δεν παύει να αποτελεί η Ορθοδοξία δρόμο για τον παράδεισο. Εξάλλου το δράμα όλων σχεδόν των ανθρώπων ξεκινά από τις θρησκείες και καταλήγει στις θρησκείες. Αυτή η αρρωστημένη μορφή προσέγγισης του θείου, αυτή η προσκόλληση στους κανόνες και τους νόμους, είναι ότι πιο απάνθρωπο υπάρχει σε αυτή τη γη. Η ελευθερία θυσιάζεται και η αγάπη διαστρέφεται σε μίσος. Η αλληλοπεριχώρηση, η ανοχή και η αποδοχή του άλλου καταντούν φανατισμός, μισαλλοδοξία και τελικά εθνικισμός. Ο Χριστός ήρθε στη γη για να ανατρέψει τα δεσμά των θρησκειών και να φέρει την ελευθερία της πίστης, να φέρει τη χαρά της αγάπης και την ευωδία του παραδείσου. Οι θρησκείες, μπορεί κατά τους πάλαι ποτέ κομμουνιστές του Μαρξ να είναι το όπιο του λαού, δηλαδή φάρμακο το οποίο κατευνάζει τα πάθη και τις κοινωνικές αναταραχές, αλλά δεν παύει να αποτελεί και δηλητήριο το οποίο σκοτώνει σε μεγάλες δόσεις.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ των δυνατών μυαλών και όχι μόνο, οι οποίοι αμφισβητούν τη θεότητα του Χριστού και αδυνατούν να κατανοήσουν ότι δεν διέρχονται τα πάντα διά της λογικής, είναι συχνή και επαναλαμβανόμενη μέσα στους αιώνες. Το δραματικό στην όλη υπόθεση, είναι ότι ο φόβος των ισχυρών ανθρώπων που εξουσιάζουν τον κόσμο διαχέεται, με ένα μαγικό εν πολλοίς τρόπο, σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους. Κινούμενα σχέδια όλο βία, Γιουροβίζιον με τέρατα, συνωμοσιολογίες όπως στον "Κώδικα Νταβίντσι" και φυσικά πόλεμοι σε όλο τον κόσμο στο όνομα ενός άγνωστου εχθρού, μιας άδειας ιδέας που μπορεί να λέγεται Μπιν Λάτεν, μπορεί να καλείται χημικά του Σαντάμ Χουσέιν, μπορεί να ονομάζεται πυρηνικά όπλα του Ιράν και η ιστορία συνεχίζεται χωρίς τέλος. Σημασία είναι να υπάρχουν εχθροί, παντού εχθροί για να λειτουργούν οι πολεμικές μηχανές, να κυκλοφορεί το χρήμα, αλλά προπαντός για να έχει νόημα η ζωή των ανθρώπων. Χωρίς εθνικές συσκέψεις, χωρίς μεγάλες υποσχέσεις, χωρίς άδεια πουκάμισα, χωρίς Ελένες, πώς άραγε θα ζήσουν.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι ο Καζαντζάκης και ο Νταν Μπράουν, έχουν βίους παράλληλους και οι δύο άγγιξαν το κατεστημένο, αμφισβητώντας τη θρησκειοποίηση της πίστης, αλλά χωρίς να κατορθώσουν να βρουν το δρόμο που οδηγεί στον παράδεισο. Η εύκολη λύση της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, αποτελεί την απάντηση στο αδιέξοδο παίδεμα του μυαλού, που δεν μπορεί να αγαπήσει και να ξεφύγει από τη θεοποίηση του νου. Εξάλλου από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, με τα απόκρυφα ευαγγέλια, πολλοί επίδοξοι συγγραφείς έγραφαν για τον λεγόμενο "νεανικό έρωτα" του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή, ίσως για να δικαιολογήσουν τις δικές τους αδυναμίες και αστοχίες. Αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε συγγραφείς που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, πολλούς και διάφορους λόγους. Ο Νίκος Καζαντζάκης με τον "Τελευταίο Πειρασμό", ο Νίκος Κόκκινος με "Το αίνιγμα του Ιησού της Γαλιλαίας" ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ με το "Σήμερα Παρασκευή", ο Ρόμπερτ Γκρέιβς με το "Βασιλιάς Ιησούς", ο Άντονι Μπέρτζες με το "Ο άνθρωπος από τη Ναζαρέτ" κ.ά.
Ο ΚΩΔΙΚΑΣ Da Vinci αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα αριστοτεχνικό θρίλερ, στο οποίο συμπλέκονται ιστορία, θρύλοι, θρησκευτικές δοξασίες, φαντασία και γαρνίρονται όλα αυτά, με πολύ μυστήριο. Αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο, το οποίο συναρπάζει τους αναγνώστες, προσφέροντάς τους, ευχάριστες στιγμές. Ίσως και η εμπλοκή του Χριστού, αποτελεί ένα μικρό διαφημιστικό τρικ, για να γίνει το βιβλίο σούπερ best seller δηλαδή να πωλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μικροί συγγραφείς, ασήμαντων βιβλίων, έγιναν παγκοσμίως γνωστοί γράφοντας για το Χριστό και τον Αλλάχ. Αν η προσέγγιση του Κώδικα Da Vinci γίνει με καθαρά λογοτεχνικά κριτήρια τότε είναι όλα καλά και ωραία. Αλλά αν αρχίσουν οι συνειρμοί, αν δοθεί η εντύπωση ότι ο μύθος αποτελεί ένα ακόμη "απόκρυφο" καταδικαστέο ευαγγέλιο, τότε τα πράγματα αρχίζουν και ξεφεύγουν και γίνονται μαρτύριο για τους αναγνώστες.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ήρθε στη γη για να καταργήσει τις θρησκείες έλεγε ο σπουδαίος θεολόγος Αλεξάντερ Σμέμαν. Ο Χριστιανισμός είναι πίστη, είναι εμπειρία επικοινωνίας με το Θεό, είναι άσκηση αγάπης, είναι συνεχής βίωση του παραδείσου. Σίγουρα η Ορθοδοξία, δεν έχει σχέση με κανόνες, νόρμες και νόμους. Δεν είναι δικαιϊκό σύστημα, ούτε μορφή εξουσίας, έστω και αν αναγκαστικά ως κομμάτι της κοινωνίας έχει στοιχεία και μορφές εξουσίας. Σε καμία όμως περίπτωση, όσο και αν οι Ιεράρχες και οι πιστοί ξεπέσουν, δεν παύει να αποτελεί η Ορθοδοξία δρόμο για τον παράδεισο. Εξάλλου το δράμα όλων σχεδόν των ανθρώπων ξεκινά από τις θρησκείες και καταλήγει στις θρησκείες. Αυτή η αρρωστημένη μορφή προσέγγισης του θείου, αυτή η προσκόλληση στους κανόνες και τους νόμους, είναι ότι πιο απάνθρωπο υπάρχει σε αυτή τη γη. Η ελευθερία θυσιάζεται και η αγάπη διαστρέφεται σε μίσος. Η αλληλοπεριχώρηση, η ανοχή και η αποδοχή του άλλου καταντούν φανατισμός, μισαλλοδοξία και τελικά εθνικισμός. Ο Χριστός ήρθε στη γη για να ανατρέψει τα δεσμά των θρησκειών και να φέρει την ελευθερία της πίστης, να φέρει τη χαρά της αγάπης και την ευωδία του παραδείσου. Οι θρησκείες, μπορεί κατά τους πάλαι ποτέ κομμουνιστές του Μαρξ να είναι το όπιο του λαού, δηλαδή φάρμακο το οποίο κατευνάζει τα πάθη και τις κοινωνικές αναταραχές, αλλά δεν παύει να αποτελεί και δηλητήριο το οποίο σκοτώνει σε μεγάλες δόσεις.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ των δυνατών μυαλών και όχι μόνο, οι οποίοι αμφισβητούν τη θεότητα του Χριστού και αδυνατούν να κατανοήσουν ότι δεν διέρχονται τα πάντα διά της λογικής, είναι συχνή και επαναλαμβανόμενη μέσα στους αιώνες. Το δραματικό στην όλη υπόθεση, είναι ότι ο φόβος των ισχυρών ανθρώπων που εξουσιάζουν τον κόσμο διαχέεται, με ένα μαγικό εν πολλοίς τρόπο, σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους. Κινούμενα σχέδια όλο βία, Γιουροβίζιον με τέρατα, συνωμοσιολογίες όπως στον "Κώδικα Νταβίντσι" και φυσικά πόλεμοι σε όλο τον κόσμο στο όνομα ενός άγνωστου εχθρού, μιας άδειας ιδέας που μπορεί να λέγεται Μπιν Λάτεν, μπορεί να καλείται χημικά του Σαντάμ Χουσέιν, μπορεί να ονομάζεται πυρηνικά όπλα του Ιράν και η ιστορία συνεχίζεται χωρίς τέλος. Σημασία είναι να υπάρχουν εχθροί, παντού εχθροί για να λειτουργούν οι πολεμικές μηχανές, να κυκλοφορεί το χρήμα, αλλά προπαντός για να έχει νόημα η ζωή των ανθρώπων. Χωρίς εθνικές συσκέψεις, χωρίς μεγάλες υποσχέσεις, χωρίς άδεια πουκάμισα, χωρίς Ελένες, πώς άραγε θα ζήσουν.
Σχόλια