Όταν η Ορθοδοξία συμπεριφέρεται ως μειονότητα

Όταν η Ορθοδοξία συμπεριφέρεται ως μειονότητα

.

---

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ μεγαλουργεί και καταξιώνεται όταν αισθάνεται ως μειονότητα και όχι όταν συμπεριφέρεται ως εξουσία, ανέφερε μεταξύ άλλων, ο πολύς Έλληνας βουλευτής Ευάγγελος Βενιζέλος μιλώντας στην Ελληνική Τηλεόραση και δεν είχε καθόλου άδικο. Αυτή η μανία για την εξουσία είναι εν πολλοίς ακατανόητη και σίγουρα αμαρτωλή. Το πάθος της φιλαρχίας είναι σε όλες τις πουριτανικές κοινωνίες η εύκολη λύση στην θεωρούμενη μοναδική αμαρτία των σαρκικών απολαύσεων. Στην Ορθοδοξία, τρεις είναι οι βάσεις των παθών: η φιληδονία, η φιλαρχία και φιλαργυρία. Από εκεί και πέρα, έρχονται όλα τα άλλα τα πάθη, τα οποία είναι κομμάτια των βασικών παθών. Ο δρόμος για τον παράδεισο περνά από την ταπείνωση και η ταπείνωση είναι που οδηγεί στον Θεό. Η συναίσθηση ότι η Ορθοδοξία είναι το καλό προζύμι που θα σώσει όλο τον κόσμο, είναι που καταξιώνει την Ορθοδοξία και σίγουρα όχι η αλαζονική πλάνη ότι θα σώσει τον κόσμο μεταπίπτοντας σε κοσμική εξουσία.
Η ΕΞΟΥΣΙΑ δεν είναι μόνο κοσμική, αλλά μπορεί να καταστεί και εκκλησιαστική, πνευματική, ακόμη και ψυχολογική. Η πάλη μέχρι εσχάτων που παρακολουθούμε για τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο, είναι εν πολλοίς πάλη για την εξουσία. Αλήθεια, ποία η διαφορά ανάμεσα στον Επίσκοπο της Αρχιεπισκοπικής περιφέρειας και τον Επίσκοπο μιας Μητρόπολης; Ο καθένας είναι "κυρίαρχος" στη Μητρόπολή του και κανένας δεν μπορεί να παρέμβει. Μήπως είναι τυχαίο το γεγονός ότι ιστορικά, στον θρόνο της Αρχιεπισκοπής αναδεικνύονται Αρχιεπίσκοποι, από Αρχιμανδρίτες και όχι με μετακίνηση άλλου Επισκόπου; Αν συμμερίζονταν την ευθύνη του διακονήματος οι υποψήφιοι, σίγουρα πολλοί, αν όχι όλοι, θα έλεγαν όχι. Είμαστε φαίνεται πολύ μακριά από την εκκλησιαστική παράδοση των αγίων, οι οποίοι έτρεχαν για να "γλιτώσουν" από το βάρος του διακονήματος.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ δύσκολη μορφή εξουσία είναι η πνευματική ή ψυχολογική. Δηλαδή, η επιμονή εκκλησιαστικών ταγών, πνευματικών πατέρων, να γεμίζουν με ενοχές τους πιστούς, να τους κάνουν υποχείρια και τελικά να τους κατευθύνουν, ως άβουλα όντα. Εδώ είναι που εισέρχονται τα φαινόμενα φανατισμού, η πλάνη των οπαδών και τελικά η αντικατάσταση του Χριστού από ένα άνθρωπο, όσο άγιος και να είναι. Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό, αλλά καυτηριάστηκε από τον Απόστολο Παύλο και δεκάδες άλλους Πατέρες της Εκκλησίας. Ο πιστός κοντά στον πνευματικό πατέρα, πρέπει να μάθει να πατά στα πόδια του, να καταστεί ικανός να αντιλαμβάνεται τις παγίδες του διαβόλου και να μπορεί να ανεβαίνει τα στάδια των αρετών.
ΜΕΓΑΛΗ παγίδα αποτελεί και η αίρεση του εθνικισμού, η οποία καταδικάστηκε και επισήμως από την Εκκλησία, αλλά ποτέ έπαυσε να αποτελεί το εύκολο άλλοθι για μικρομεγάλους εκκλησιαστικούς ταγούς. Σε πρώτη ζήτηση η ελληνορθοδοξία και το βυζάντιο, ως ιερές παρακαταθήκες. Θυμούνται την Αγία Σοφία, τους σοφούς, τους αυτοκράτορες και τους Άγιους Πατριάρχες, αλλά ξεχνούν ότι οι μισοί αυτοκράτορες εκθρονίστηκαν βίαια, ότι δολοφονήθηκαν, ότι ήταν δυνάστες, ότι βασάνισαν κόσμο και κοσμάκη και ότι - ω μέγα σκάνδαλο - δεν μιλούσαν ελληνικά. Αλλά και στις μέρες μας, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ιεράρχες να αντιγράφουν τη γλώσσα των πολιτικών και να συμπεριφέρονται ως κομματάρχες, ξεχνώντας ότι καθήκον τους είναι ο αγιασμός των πιστών και όχι η πολιτική τους καθοδήγηση.
ΑΛΛΟ Ελληνισμός και άλλο Ορθοδοξία. Η μία έννοια μπορεί να εμπλέκεται ιστορικά μέσα στην άλλη, αλλά στην πραγματικότητα είναι δύο διαφορετικά φαινόμενα, είναι δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες, είναι δύο διαφορετικές πράξεις ζωής. Ο Ελληνισμός είναι ένας πολιτισμός, είναι μια φιλοσοφία, είναι μια παράδοση μιας φυλής ανθρώπων. Η Ορθοδοξία είναι ένας τρόπος ζωής, είναι η εμπειρία της ζωής με το Χριστό, είναι η βίωση του παραδείσου επί της γης. Από εκεί πέρα, κτίστηκαν πάνω στις δύο έννοιες, πρακτικές και ιδεολογίες, που απέχουν παρασάγγες από την αλήθεια. Στο όνομα τού Ελληνισμού, στήθηκαν φασιστικά καθεστώτα και στο όνομα της Ορθοδοξίας έγιναν εγκλήματα. Εξάλλου, όλες οι ιδεολογίες αποτελούν πλάνες αφού στηρίζονται και επαγγέλλονται ουτοπίες, ενώ η Ορθοδοξία αποτελεί πράξη ζωής, αποτελεί εμπειρία επικοινωνίας με το Θεό και τους ανθρώπους, αποτελεί ζωή και όχι θεωρία.