Όταν ο χριστιανός λαμβάνει το ψηφοδέλτιο
.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ άραγε καθορίζει και τον τρόπο που πρέπει να ψηφίζει ο πιστός; Η απάντηση είναι σίγουρα ναι, αφού τα πάντα και όλα, θα πρέπει να γίνονται προς δόξαν Θεού. Ωστόσο, από εκεί και πέρα, ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία των ανθρώπων και αφήνει τους ανθρώπους, όπως σε όλες τις πράξεις της ζωής τους να δρουν αυτοβούλως. Αξίζει να επισημανθεί ότι και κανένας πνευματικός πατέρας, δεν πρέπει να καθορίζει τα πρόσωπα, τα οποία θα πρέπει να ψηφίζει ο πιστός. Το καθήκον του πνευματικού είναι να δείχνει το δρόμο στον πιστό για το Θεό και όχι να αποτελεί αντικατάσταση του Θεού. Σίγουρα κανένας άνθρωπος, δεν ξέρει ποιος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη στιγμή και σίγουρα κάθε επιλογή ενέχει το ρίσκο της διάψευσης ή της επιβεβαίωσης, των εξαγγελιών του κάθε πολιτικού. Ο πιστός έχει καθήκον να χρησιμοποιεί το όπλο της ψήφου, ώστε να συμβάλει με το δικό του τρόπο, στην ανάδειξη ανθρώπων που ασκούν με αλτρουιστικά κίνητρα την εξουσία.
ΥΠΑΡΧΕΙ βεβαίως και η εύκολη λύση του λευκού ή της αποχής. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι οι πολίτες που δεν ασχολούνται με τα κοινά είναι άχρηστοι. Το ίδιο βεβαίως θα πρέπει να ισχύει και για τους πιστούς, αφού με την επιλογή του καλύτερου ή του λιγότερου κακού, δίδει ώθηση και δύναμη στους ανθρώπους που ανέρχονται στην εξουσία, καθώς και εμμέσως να τους ελέγχει. Η ψήφος όσο θεωρητική και αν είναι, έχει δύναμη και πολλές φορές, μπορεί να ανατρέψει ολόκληρες μεθοδεύσεις. Εξάλλου, και η Εκκλησία σε όλες τις ακολουθίες και κυρίως στη Θεία Λειτουργία, προσεύχεται για τους εν εξουσίες όντες.
Ο ΙΔΙΟΣ ο Χριστός απάλλαξε τους πιστούς από το άγχος της επιλογής, ξεκαθαρίζοντας τη σχέση του ανθρώπου απέναντι στις εξουσίες, λέγοντας "τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι", δηλαδή υπακοή στο Θεό που ελευθερώνει και οδηγεί στον παράδεισο αλλά και υπακοή στην εξουσία, η οποία περιορίζει το κακό και τους κακούς ανθρώπους, εξασφαλίζοντας την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας. Από εκεί και πέρα, όταν υπάρχει σύγκρουση και ο άνθρωπος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο Θεό και τον Καίσαρα (εξουσία), τότε σίγουρα επιλέγει το Θεό και δέχεται και τις συνέπειες, οι οποίες κατά κανόνα είναι μαρτυρικές.
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ γέροντας Παΐσιος, μίλησε πριν αρκετά χρόνια για τον τρόπο που πρέπει να ψηφίζουν οι πιστοί. Απαντούσε σε ένα σκανδαλισμένο πιστό, ο οποίος του παραπονέθηκε για την προσπάθεια του πνευματικού του, να του επιβάλει τις πολιτικές του απόψεις. "Για μένα, χέρι που δεν κάνει το σταυρό, είτε "δεξιό" είτε "αριστερό", το ίδιο είναι. Δεν έχουν καμία διαφορά. Να κοιτάτε να μαθαίνετε ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι, δίκαιοι και αυτούς να ψηφίζετε. Σήμερα έχουμε ανάγκη, όχι από έξυπνους, αλλά από τίμιους ανθρώπους. Εγώ, αν οι κομμουνιστές δεν ήταν άθεοι και δεν κυνηγούσαν το Χριστό, θα συμφωνούσα μαζί τους. Καλό είναι τα χωράφια, τα εργοστάσια, να ανήκουν σε όλους. Όχι κάποιος να πεινάει και κάποιος να πετάει. Αν τα υλικά πράγματα δε μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι".
Η ΕΞΟΥΣΙΑ αποτελεί το ισχυρότερο αφροδισιακό και ο λαός λέει ότι πρέπει να πατήσει κάποιος επί πτωμάτων για να ανέβει στα δώματα της εξουσίας, η οποία μπορεί να μεταφραστεί σε πολιτική, οικονομική, κοινωνική, ακόμη και σε ψυχολογική εξουσία. Τα παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι θυσιάζουν, όχι μόνο τη ζωή, το σώμα, την περιουσία τους, ακόμη και την ψυχή τους, για την εξουσία, δεν είναι σπάνια. Η φιλαρχία αποτελεί ένα από τα τρία βασικά πάθη (φιλαρχία-φιλαργυρία-φιληδονία) πάνω στην οποία γεννιούνται πολλά άλλα πάθη. Βεβαίως, τίποτα στη ζωή δεν είναι άσπρο ή μαύρο, ούτε καλό ή κακό. Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Έτσι και η άσκηση της εξουσία μπορεί να καταστεί μέσο προσφοράς στους ανθρώπους, αλλά και μέσο εκμετάλλευσης των ανθρώπων.
ΥΠΑΡΧΕΙ και η αντίπερα όχθη των ανθρώπων που έτυχε να έχουν το τάλαντο της εξουσίας, το τάλαντο της διακονίας, την ικανότητα να ανοίγουν δρόμους και να καθοδηγούν τους ανθρώπους. Είναι και αυτό ένα χάρισμα, όπως όλα τα άλλα. Η υπηρεσία σε πολιτειακά αξιώματα, μπορεί να καταστεί μονοπάτι για τον παράδεισο ή και λεωφόρος που οδηγεί στην κόλαση. Αναλόγως του τρόπου υπηρεσίας, αναλόγως της ποιότητας του αγώνα, αναλόγως της αντίστασης στη διαφθορά, είναι και ο βαθμός καταξίωσης των φορέων της εξουσίας.
ΠΕΡΑΝ όμως από θετική ή αρνητική προσέγγιση στην κοσμική εξουσία υπάρχει και η κάθετη επικοινωνία με το Θεό, ο οποίος μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα και πολλά αδιέξοδα του ανθρώπου. Όπως λέγει και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος επιθυμώ να έρχονται αδιέξοδα στη ζωή, για να παρεμβαίνει ο Θεός και να δίνει τις λύσεις. Ωστόσο, για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο πιστός να βρίσκεται σε ανοικτή γραμμή με το Θεό και να έχει πίστη όπως το κόκκο σιναπιού, η οποία είναι ικανή να κινεί ακόμη και βουνά. Πρέπει δηλαδή να αφήνει τα πάντα στο Θεό και να εμπιστεύεται την κάθε στιγμή και την κάθε μέρα στη θεία χάρη και να ζει τον παράδεισο από αυτό τον προσωρινό κόσμο.
ΥΠΑΡΧΕΙ βεβαίως και η εύκολη λύση του λευκού ή της αποχής. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι οι πολίτες που δεν ασχολούνται με τα κοινά είναι άχρηστοι. Το ίδιο βεβαίως θα πρέπει να ισχύει και για τους πιστούς, αφού με την επιλογή του καλύτερου ή του λιγότερου κακού, δίδει ώθηση και δύναμη στους ανθρώπους που ανέρχονται στην εξουσία, καθώς και εμμέσως να τους ελέγχει. Η ψήφος όσο θεωρητική και αν είναι, έχει δύναμη και πολλές φορές, μπορεί να ανατρέψει ολόκληρες μεθοδεύσεις. Εξάλλου, και η Εκκλησία σε όλες τις ακολουθίες και κυρίως στη Θεία Λειτουργία, προσεύχεται για τους εν εξουσίες όντες.
Ο ΙΔΙΟΣ ο Χριστός απάλλαξε τους πιστούς από το άγχος της επιλογής, ξεκαθαρίζοντας τη σχέση του ανθρώπου απέναντι στις εξουσίες, λέγοντας "τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι", δηλαδή υπακοή στο Θεό που ελευθερώνει και οδηγεί στον παράδεισο αλλά και υπακοή στην εξουσία, η οποία περιορίζει το κακό και τους κακούς ανθρώπους, εξασφαλίζοντας την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας. Από εκεί και πέρα, όταν υπάρχει σύγκρουση και ο άνθρωπος πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο Θεό και τον Καίσαρα (εξουσία), τότε σίγουρα επιλέγει το Θεό και δέχεται και τις συνέπειες, οι οποίες κατά κανόνα είναι μαρτυρικές.
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ γέροντας Παΐσιος, μίλησε πριν αρκετά χρόνια για τον τρόπο που πρέπει να ψηφίζουν οι πιστοί. Απαντούσε σε ένα σκανδαλισμένο πιστό, ο οποίος του παραπονέθηκε για την προσπάθεια του πνευματικού του, να του επιβάλει τις πολιτικές του απόψεις. "Για μένα, χέρι που δεν κάνει το σταυρό, είτε "δεξιό" είτε "αριστερό", το ίδιο είναι. Δεν έχουν καμία διαφορά. Να κοιτάτε να μαθαίνετε ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι, δίκαιοι και αυτούς να ψηφίζετε. Σήμερα έχουμε ανάγκη, όχι από έξυπνους, αλλά από τίμιους ανθρώπους. Εγώ, αν οι κομμουνιστές δεν ήταν άθεοι και δεν κυνηγούσαν το Χριστό, θα συμφωνούσα μαζί τους. Καλό είναι τα χωράφια, τα εργοστάσια, να ανήκουν σε όλους. Όχι κάποιος να πεινάει και κάποιος να πετάει. Αν τα υλικά πράγματα δε μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι".
Η ΕΞΟΥΣΙΑ αποτελεί το ισχυρότερο αφροδισιακό και ο λαός λέει ότι πρέπει να πατήσει κάποιος επί πτωμάτων για να ανέβει στα δώματα της εξουσίας, η οποία μπορεί να μεταφραστεί σε πολιτική, οικονομική, κοινωνική, ακόμη και σε ψυχολογική εξουσία. Τα παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι θυσιάζουν, όχι μόνο τη ζωή, το σώμα, την περιουσία τους, ακόμη και την ψυχή τους, για την εξουσία, δεν είναι σπάνια. Η φιλαρχία αποτελεί ένα από τα τρία βασικά πάθη (φιλαρχία-φιλαργυρία-φιληδονία) πάνω στην οποία γεννιούνται πολλά άλλα πάθη. Βεβαίως, τίποτα στη ζωή δεν είναι άσπρο ή μαύρο, ούτε καλό ή κακό. Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Έτσι και η άσκηση της εξουσία μπορεί να καταστεί μέσο προσφοράς στους ανθρώπους, αλλά και μέσο εκμετάλλευσης των ανθρώπων.
ΥΠΑΡΧΕΙ και η αντίπερα όχθη των ανθρώπων που έτυχε να έχουν το τάλαντο της εξουσίας, το τάλαντο της διακονίας, την ικανότητα να ανοίγουν δρόμους και να καθοδηγούν τους ανθρώπους. Είναι και αυτό ένα χάρισμα, όπως όλα τα άλλα. Η υπηρεσία σε πολιτειακά αξιώματα, μπορεί να καταστεί μονοπάτι για τον παράδεισο ή και λεωφόρος που οδηγεί στην κόλαση. Αναλόγως του τρόπου υπηρεσίας, αναλόγως της ποιότητας του αγώνα, αναλόγως της αντίστασης στη διαφθορά, είναι και ο βαθμός καταξίωσης των φορέων της εξουσίας.
ΠΕΡΑΝ όμως από θετική ή αρνητική προσέγγιση στην κοσμική εξουσία υπάρχει και η κάθετη επικοινωνία με το Θεό, ο οποίος μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα και πολλά αδιέξοδα του ανθρώπου. Όπως λέγει και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος επιθυμώ να έρχονται αδιέξοδα στη ζωή, για να παρεμβαίνει ο Θεός και να δίνει τις λύσεις. Ωστόσο, για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο πιστός να βρίσκεται σε ανοικτή γραμμή με το Θεό και να έχει πίστη όπως το κόκκο σιναπιού, η οποία είναι ικανή να κινεί ακόμη και βουνά. Πρέπει δηλαδή να αφήνει τα πάντα στο Θεό και να εμπιστεύεται την κάθε στιγμή και την κάθε μέρα στη θεία χάρη και να ζει τον παράδεισο από αυτό τον προσωρινό κόσμο.
Σχόλια