Πόλεμοι εναντίον της θρησκείας

Πόλεμοι εναντίον της θρησκείας

.

---

ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟΣ στο όνομα της θρησκείας είναι πόλεμος εναντίον της θρησκείας, διακηρύττει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, συνοψίζοντας με σαφήνεια την εθνικιστική διάσταση των συγκρούσεων από το θρησκευτικό περιτύλιγμα μέσα από το οποίο παρουσιάζονταν. Είναι εκπληκτικό το γεγονός, ότι η χειρότερη μορφή ανθρώπινης συμπεριφοράς, δηλαδή ο πόλεμος και οι δολοφονίες ανθρώπων, να θεωρούνται νόμιμες και ηθικές και μάλιστα να γίνονται στο όνομα τού Θεού της αγάπης και του κάθε θεού. Δεν υπάρχει θρησκεία που να μην πρεσβεύει την αγάπη και δεν επιδιώκει να κάνει πιο ηθικούς τους ανθρώπους. Τώρα, γιατί στην πορεία, κατά κανόνα η ιεραρχία, πίπτει στους εξ αριστερών πειρασμούς τής αρχομανίας και της φιλοχρηματίας, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση. Δυστυχώς ο πουριτανισμός ανά τους αιώνες περιόρισε την έννοια της αμαρτίας στη σφαίρα της φιληδονίας και παραμέρισε τα πάθη τής φιλαργυρίας και της φιλοδοξίας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι άνθρωποι που εκπαιδεύονται μια ζωή για να σκοτώνουν ανθρώπους στους πολέμους, είναι πολύ θρησκευόμενοι, αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι ακόμη και ο καλύτερος προπαγανδιστής, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δύναμη από την έκκληση ενός θρησκευτικού ηγέτη για πόλεμο. Φυσικά υπάρχουν και στρατιωτικοί που λόγω κρίσης συνείδησης στρέφονται προς τις θρησκείες. Βεβαίως είναι και το πιο απλό, δηλαδή οι στρατιωτικοί συνήθως δεν αντιλαμβάνονται τις ευθύνες του επαγγέλματος ή του λειτουργήματος που υπηρετούν ή ακόμη νομίζουν ότι επιτελούν θεάρεστο έργο, όταν εκπαιδεύονται για σκοτώνουν. Τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο και γι' αυτό οι στρατιωτικοί μπορούν να επιτελούν θεάρεστο έργο, όταν προστατεύουν τους ανθρώπους μιας κοινωνίας από τους εχθρούς, συμβάλλοντας να μειώνεται το κακό. Ωστόσο, σε καμιά περίπτωση, όπως ξεκαθαρίζει ο Μέγας Βασίλειος, δεν αγιάζει κανείς σκοτώνοντας στο πόλεμο, ούτε βεβαίως αγιάζει κανείς όταν σκοτωθεί στη μάχη. Ο φόνος παραμένει φόνος.

ΜΕΓΙΣΤΗ έκφραση του παραλογισμού αποτελούν και οι αντιδράσεις από τη δημοσιοποίηση σκίτσων του Μωάμεθ, τα οποία στάθηκαν αφορμή για να χάσουν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Άξιζε άραγε να θυσιαστούν τόσοι άνθρωποι για κάποια σκίτσα, ή κινδυνεύει άραγε η μουσουλμανική πίστη από κάποια σκίτσα; Αλλά και με την ίδια λογική σκοτώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι κατά τις Σταυροφορίες, αφού στο όνομα της απελευθέρωσης του Τιμίου Σταυρού, επιτελέστηκαν κατακτητικοί πόλεμοι. Είναι τρελό αλλά ακόμη και οι δικτατορίες στηρίζονται σε θρησκευτικές αρχές, ενώ συνήθως επιβιώνουν ό,τι έχουν από πίσω τους, θρησκευτικούς ηγέτες. Και η ελληνική δικτατορία που έφερε την καταστροφή της Κύπρου, επιβίωσε για επτά χρόνια, λόγω ακριβώς της σιωπηρής στήριξης Ελλήνων ιεραρχών και βεβαίως της αμφιβολίας που δημιουργούσε το σύνθημα Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών και Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια.
Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέλαβε μια σειρά από πρωτοβουλίες για την αποφυγή της εκμετάλλευσης της θρησκείας για λόγους πολιτικής. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη συνέδριο με θέμα "Peace and Tolerance" (Ειρήνη και Ανοχή). Μουσουλμάνοι, χριστιανοί και εβραίοι θρησκευτικοί ηγέτες υπέγραψαν τότε από κοινού τη "Διακήρυξη του Βοσπόρου", που καταδικάζει κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί η θρησκεία για λόγους πολιτικής. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κάλεσε στο Φανάρι εκπροσώπους των τουρκικών μέσων ενημέρωσης και εξέφρασε τη λύπη του Πατριαρχείου για την αναστάτωση που προκάλεσαν στις σχέσεις χριστιανών και μουσουλμάνων οι γελοιογραφίες του Μωάμεθ, που δημοσιεύτηκαν στη Δανία και άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης.