Μείωση παχουλο-συντάξεων
.
ΠΡΙΝ μερικές μέρες διεξήχθη μια σπουδαία συζήτηση στην Ελληνική Βουλή για το τεράστιο πρόβλημα του ασφαλιστικού, δηλαδή των ταμείων κοινωνικών ασφαλίσεων, τα οποία στενάζουν πραγματικά από τα ελλείμματα, την κακοδιαχείριση, ενώ η ύπαρξη τους αποτελεί και τροχοπέδη σε πολλές περιπτώσεις στην επιχειρηματική δραστηριότητα. Ανάμεσα στα πολλά που διατυπώθηκαν και μεταδόθηκαν απευθείας από τα κανάλι της Βουλής των Ελλήνων, ήταν η εισήγηση για αναπροσαρμογή των συντάξεων, ώστε να μειωθεί η ψαλίδα μεταξύ μεγαλοσυνταξιούχων και χαμηλοσυνταξιούχων. Αναφέρθηκε επίσης το πρόβλημα των πρόωρων συντάξεων οι οποίες προκαλούν καταθλίψεις, ψυχολογικά και πολλά σωματικά προβλήματα.
ΣΤΗΝ Κύπρο με την εισαγωγή του αναλογικού συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, δηλαδή με απλά λόγια λαμβάνεις σύνταξη αναλόγως των καταθέσεων σου στο ταμείο, χάθηκε ο κοινωνικός χαρακτήρας του ταμείου, με αποτέλεσμα οι πλούσιοι και υψηλόμισθοι να απολαμβάνουν παχουλές συντάξεις, οι οποίες κατά κανόνα είναι πολύ ψηλότερες από τους μέσους μισθούς. Επακόλουθο του συστήματος είναι και το γεγονός ότι οι μισοί συνταξιούχοι στην Κύπρο, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως το υπολογίζουν οι ειδικοί. Και είναι να διερωτάσαι πώς λειτουργεί το σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης, όταν το χάσμα στην ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχίζεται και στην τρίτη ηλικία.
Η ΠΛΑΚΑ είναι ότι οι αδικίες, αν μπορούν να χαρακτηριστούν αδικίες με το γράμμα του νόμου, βρίσκεται στο γεγονός ότι η ψαλίδα αφορά βασικά τις συντάξεις των μισθωτών, είτε του ιδιωτικού τομέα, είτε του δημόσιου. Οι αυτοτελώς εργαζόμενοι καταβάλλουν τις χαμηλότερες εισφορές και λαμβάνουν τις χαμηλότερες συντάξεις. Ωστόσο δεν φαίνεται να γνοιάζονται ιδιαιτέρως, αφού αρκετοί έχουν άλλους πόρους και άλλα συνταξιοδοτικά σχέδια σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Υπάρχουν και οι επενδύσεις και οι καταθέσεις και άλλες δραστηριότητες, οι οποίες φέρνουν εισοδήματα, τα οποία μπορούν να καλύπτουν και τα εγγόνια τους, σε αρκετές περιπτώσεις. Άραγε το κυπριακό σύστημα, διαφέρει πολύ από το αμερικάνικο, όπου μόνο οι ασφαλιστικές εταιρείες προσφέρουν συντάξεις.
ΕΙΝΑΙ καιρός και στην Κύπρο να τεθεί εκτός από το ζήτημα των αναλογιστικών μελετών και της βιωσιμότητας του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων και το θέμα της υλοποίησης της φιλοσοφίας του ταμείου το οποίο αποτελεί μέσο κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν είναι δίκαιο κυρίως οι υψηλόμισθοι, οι οποίοι κατά κανόνα έχουν στην άκρη και το κάτι άλλο τους, να απολαμβάνουν τόσες ψηλές συντάξεις και οι χαμηλόμισθοι οι οποίοι μια ζωή, ζούσαν με στερήσεις, να συνεχίζουν και στη σύνταξη να ζουν πολλές φορές όχι αξιοπρεπώς. Θα ήταν καλό να γίνει γνωστό πόσα χρόνια λαμβάνουν συντάξεις οι παχουλο-συνταξιούχοι και πόσα χρόνια οι συνταξιούχοι της φτώχιας. Είναι καλό να υπολογιστεί ακόμη πόσα καταθέτουν και πόσα λαμβάνουν από το ταμείο οι πάνω και πόσα οι κάτω.
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι συνάρτηση μόνο της σχέσης του δίνω και παίρνω. Σε μια κοινωνία ο πλούσιος για να πετύχει, χρειάζεται την εισφορά των φτωχών, όπως και ο φτωχός για να ζήσει θέλει την εξυπνάδα ή και την πονηριά των πλουσίων. Το κράτος το οποίο προσφέρει τα μέσα και την ασφάλεια τόσο στους πλούσιους, όσο και τους φτωχούς, πρέπει να σκέφτεται όχι "μπακαλίσιμα" αλλά με μια πιο ανθρώπινη διάσταση, με μια νότα κοινωνικής αλληλεγγύης, η οποία δεν πρέπει να περιορίζεται σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και προεκλογικές εξαγγελίες, αλλά να εκτείνεται και στην καθημερινή αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου.
ΣΤΗΝ Κύπρο με την εισαγωγή του αναλογικού συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, δηλαδή με απλά λόγια λαμβάνεις σύνταξη αναλόγως των καταθέσεων σου στο ταμείο, χάθηκε ο κοινωνικός χαρακτήρας του ταμείου, με αποτέλεσμα οι πλούσιοι και υψηλόμισθοι να απολαμβάνουν παχουλές συντάξεις, οι οποίες κατά κανόνα είναι πολύ ψηλότερες από τους μέσους μισθούς. Επακόλουθο του συστήματος είναι και το γεγονός ότι οι μισοί συνταξιούχοι στην Κύπρο, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως το υπολογίζουν οι ειδικοί. Και είναι να διερωτάσαι πώς λειτουργεί το σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης, όταν το χάσμα στην ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχίζεται και στην τρίτη ηλικία.
Η ΠΛΑΚΑ είναι ότι οι αδικίες, αν μπορούν να χαρακτηριστούν αδικίες με το γράμμα του νόμου, βρίσκεται στο γεγονός ότι η ψαλίδα αφορά βασικά τις συντάξεις των μισθωτών, είτε του ιδιωτικού τομέα, είτε του δημόσιου. Οι αυτοτελώς εργαζόμενοι καταβάλλουν τις χαμηλότερες εισφορές και λαμβάνουν τις χαμηλότερες συντάξεις. Ωστόσο δεν φαίνεται να γνοιάζονται ιδιαιτέρως, αφού αρκετοί έχουν άλλους πόρους και άλλα συνταξιοδοτικά σχέδια σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Υπάρχουν και οι επενδύσεις και οι καταθέσεις και άλλες δραστηριότητες, οι οποίες φέρνουν εισοδήματα, τα οποία μπορούν να καλύπτουν και τα εγγόνια τους, σε αρκετές περιπτώσεις. Άραγε το κυπριακό σύστημα, διαφέρει πολύ από το αμερικάνικο, όπου μόνο οι ασφαλιστικές εταιρείες προσφέρουν συντάξεις.
ΕΙΝΑΙ καιρός και στην Κύπρο να τεθεί εκτός από το ζήτημα των αναλογιστικών μελετών και της βιωσιμότητας του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων και το θέμα της υλοποίησης της φιλοσοφίας του ταμείου το οποίο αποτελεί μέσο κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν είναι δίκαιο κυρίως οι υψηλόμισθοι, οι οποίοι κατά κανόνα έχουν στην άκρη και το κάτι άλλο τους, να απολαμβάνουν τόσες ψηλές συντάξεις και οι χαμηλόμισθοι οι οποίοι μια ζωή, ζούσαν με στερήσεις, να συνεχίζουν και στη σύνταξη να ζουν πολλές φορές όχι αξιοπρεπώς. Θα ήταν καλό να γίνει γνωστό πόσα χρόνια λαμβάνουν συντάξεις οι παχουλο-συνταξιούχοι και πόσα χρόνια οι συνταξιούχοι της φτώχιας. Είναι καλό να υπολογιστεί ακόμη πόσα καταθέτουν και πόσα λαμβάνουν από το ταμείο οι πάνω και πόσα οι κάτω.
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι συνάρτηση μόνο της σχέσης του δίνω και παίρνω. Σε μια κοινωνία ο πλούσιος για να πετύχει, χρειάζεται την εισφορά των φτωχών, όπως και ο φτωχός για να ζήσει θέλει την εξυπνάδα ή και την πονηριά των πλουσίων. Το κράτος το οποίο προσφέρει τα μέσα και την ασφάλεια τόσο στους πλούσιους, όσο και τους φτωχούς, πρέπει να σκέφτεται όχι "μπακαλίσιμα" αλλά με μια πιο ανθρώπινη διάσταση, με μια νότα κοινωνικής αλληλεγγύης, η οποία δεν πρέπει να περιορίζεται σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και προεκλογικές εξαγγελίες, αλλά να εκτείνεται και στην καθημερινή αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου.
Σχόλια