Για ποίο αυτοκέφαλο άραγε κόπτονται οι Δεσποτάδες

Για ποίο αυτοκέφαλο άραγε κόπτονται οι Δεσποτάδες

.

---

ΡΕ ΜΠΑΣ και νομίζουν μερικοί Δεσποτάδες ότι Αρχιεπισκοπικό και Κυπριακό αποτελούν το ίδιο πρόβλημα; Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Εκκλησία της Κύπρου, όπως βεβαίως είναι ακατανόητα αυτά που διαδραματίζονται στο Κυπριακό εδώ και τρεις δεκαετίες. Αυτοκέφαλο στην Εκκλησιαστική ορολογία και την κοινή λογική, σημαίνει κυρίως μια Εκκλησία να αυτοδιοικείται, δηλαδή να μπορεί να χειροτονεί, να δικάζει και να καθαιρεί αν χρειαστεί Επισκόπους. Η Εκκλησία της Κύπρου από τη Φραγκοκρατία μέχρι σήμερα είναι τυπικά αυτοκέφαλη (δεν διαθέτει τουλάχιστον 13 Επισκόπους) αλλά ουσιαστικά υποταγμένη σε μια από τις γειτονικές Εκκλησίες, αφού σε περιπτώσεις εκδίκασης υποθέσεων Επισκόπων, ζητά βοήθεια εκ των έξω.
ΤΑ ΙΔΙΑ συμβαίνουν και στην πολιτεία. Πριν ανοίξουν τα οδοφράγματα όποιος τολμούσε να σκεφτεί και μόνο να μεταβεί στα κατεχόμενα επιδεικνύοντας το διαβατήριό του, εθεωρείτο προδότης και διαπομπευόταν από τα Μέσα Ενημέρωσης και όχι μόνο γιατί τάχα αναγνώριζε το ψευδοκράτος. Σήμερα που οι μισοί Κύπριοι μετέβησαν στις πατρογονικές τους εστίες δείχνοντας επανειλημμένως το διαβατήριό τους κανένας δεν λέει τίποτα. Μιλούμε για το όπλο της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν στην πράξη το Προεδρικό δεν μπορεί να στείλει ούτε έναν Αστυνομικό πέραν της γραμμής καταπαύσεως του πυρός.

ΑΝ ΣΤΗΝ πολιτική η έννοια της κυριαρχίας έχει κάποια αξία στο διεθνή χώρο, στο χώρο της Εκκλησιαστικής διακονίας η έννοια της αυτοκεφαλίας, είναι και πρέπει να θεωρείται, καταχρηστικός όρος και αναγκαίο κακό. Από την ώρα που υπάρχει η κεφαλή που λέγεται Χριστός, από την ώρα που το θαύμα (το Άγιο Πνεύμα που συνέχει τα πάντα) εξακολουθεί να καθορίζει τις σχέσεις των ανθρώπων με το Θεό, όταν ο άνθρωπος με πίστη όση και ο κόκκος του σιναπιού, μπορεί να μετακινήσει βουνά, τότε τα άλλα όλα είναι αποτέλεσμα των παθών των ανθρώπων.
ΕΔΩ ΚΑΙ αρκετά χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη στην Κύπρο ένας ακήρυκτος πόλεμος για τη διαδοχή στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, λες και το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου αποτελεί εγγύηση ότι οι άνθρωποι θα σωθούν, ότι θα παν στον παράδεισο και ότι τα κοινωνικά και άλλα προβλήματα θα λυθούν ως διά μαγείας. Γιατί άραγε τόσος φανατισμός, γιατί άραγε τόσο πείσμα, γιατί άραγε τόσα χρήματα δαπανούνται για μια ακήρυκτη προεκλογική εκστρατεία; Ο κάθε Επίσκοπος είναι "βασιλιάς" στην επαρχία του και ο Αρχιεπίσκοπος έχει δικαιοδοσία μόνο στην περιφέρειά του. Από εκεί και πέρα ο Αρχιεπίσκοπος προεδρεύει της Ιεράς Συνόδου και τίποτα παραπάνω.
ΣΕ ΛΙΓΕΣ μέρες αναμένεται να παυθεί τιμητικώς ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος από τη Σύνοδο που θα συνέλθει στη Γενεύη υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και σε λίγες βδομάδες, Θεού θέλοντος και αρχιερέων συναινούντων, θα διεξαχθούν εκλογές για το θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Ενώ όλα φαίνεται τόσο απλά και τόσο ευλογημένα, εντούτοις στο νησί βρίσκεται σε εξέλιξη ένας τρελός πόλεμος ψιθύρου, απειλών, παθών και πάθους. Σε πρώτη ζήτηση ο κίνδυνος να καταλυθεί το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου, σε περίπτωση που τεθούν στη σύνοδο της Γενεύης άλλα θέματα πλην της παύσης του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου.

ΚΑΛΑ στη σύνοδο της Γενεύης θα μεταβούν τέσσερις Πατριάρχες και ένα σωρό άλλοι Δεσποτάδες για μια τυπική πράξη, δηλαδή για να παύσουν τιμητικώς τον Αρχιεπίσκοπο και από εκεί και πέρα να αφήσουν μια χούφτα Δεσποτάδες στην Κύπρο, να συνεχίσουν να τσακώνονται "σε ξένο αχυρώνα" (δεν τους ανήκει η Εκκλησία) και να προκαλούν προβλήματα στην Ορθοδοξία, με τα καμώματά τους. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος απέδειξε ότι έχει τη βούληση και το θάρρος να επιβάλει την τάξη και ως καλός πατέρας να ρίχνει και κανένα "σκαμπίλι" σε όσους δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι προέχει η ενότητα της Εκκλησίας, ότι αποτελεί αρρώστια ο σκανδαλισμός των πιστών και ότι τα παιγνίδια με την κοσμική εξουσία δεν έχουν θέση στην Εκκλησία του Χριστού.

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι υπάρχουν Επίσκοποι που ξεχνούν ότι στην Εκκλησία της Κύπρου, υπάρχουν πληγές οι οποίες ακόμη ρέουν "αίμα και πόνο", για τα οποία ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η Διευρυμένη Σύνοδος μπορεί να κάνει τομές. Υπάρχει το κεφάλαιο της ακοινωνησίας μεταξύ του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου και του Χωρεπισκόπου Αρσινόης Γεωργίου. Υπάρχουν οι κατηγορίες του Πάφου Χρυσοστόμου κατά των Λεμεσού Αθανασίου και Κύκκου Νικηφόρου. Πιθανό να τεθεί και θέμα για τον Μητροπολίτη Κερύνειας Παύλο, ο οποίος αρνείται να επισκεφθεί τη Μητρόπολή του. Ακόμη μπορεί να ανοίξει το κεφάλαιο με τις οικονομικές και προεκλογικές δραστηριότητες των υποψηφίων (τυπικά δεν υπάρχουν υποψήφιοι) για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Υπάρχει το φαινόμενο της εισπήδησης Επισκόπων σε άλλες Επισκοπές, υπάρχουν πολλά άλλα κεφάλαια, τα οποία αν ανοίξουν τότε θα αλλάξουν όλα τα δεδομένα. Φαντάστηκε κανείς τι θα γίνει αν η Σύνοδος αρχίσει και επιβάλλει επιτίμια αργίας ή άλλα, σε Κύπριους Επισκόπους.
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ δεν είναι καθόλου απλά και αν όσα λέγονται και όσα τεκταίνονται στο παρασκήνιο έλθουν στο προσκήνιο τότε πολλοί είναι που θα κλαίνε. Ας θυμηθούμε πώς αντέδρασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην κρίση με την Εκκλησία της Ρωσίας, στην κρίση με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, στην υπόθεση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και τελευταίως με την αντιπαράθεση με τον "πανίσχυρο" Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο. Βεβαίως η Εκκλησία του Χριστού αντιδρά σε δύο επίπεδα, όταν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχει η "κατ' ακρίβειαν" δηλαδή επιβολή επιτιμίων με μεγάλη αυστηρότητα και με βάση το γράμμα των Ιερών Κανόνων και η "κατ' οικονομίαν" αντιμετώπιση, δηλαδή με συντηρητικό τρόπο, με παραινέσεις, με συστάσεις και με φιλάνθρωπο πνεύμα. Τώρα ποια πορεία θα ακολουθηθεί στη Γενεύη είναι κάτι που θα δούμε σύντομα.