Η πολεοδομία της Ισλαμαμπάντ
.
? Η πρωτεύουσα του Πακιστάν, η Ισλαμαμπάντ, σχεδιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 50 από τον έλληνα πολεοδόμο Κωνσταντίνο Δοξιάδη. Σήμερα είναι μια ανθρώπινη και καταπράσινη πόλη ενός εκατομμυρίου κατοίκων και αποτελεί το όνειρο κάθε Πακιστανού να ζήσει εκεί. Η αναφορά έγινε στο συνέδριο του συνδέσμου πολεοδόμων από τον καθηγητή Γιάννη Φραντζεσκάκη. Τελικά κανένας προφήτης δεν είναι αγαπητός στην πατρίδα του. Την ίδια εποχή, η Αθήνα καταστρεφόταν από τους περίφημους νόμους της αντιπαροχής, οι οποίοι έφεραν όλη την επαρχία στο κλεινό άστυ. Φυσικά ο εμπνευστής Κωνσταντίνος Καραμανλής, στόχευε στην αντιμετώπιση του εθνικού διχασμού και όχι στην προστασία της πόλης.
? Στην Κύπρο την «αέρινη», τις τελευταίες δεκαετίες, οι χαλαρώσεις στις πολεοδομικές ζώνες έγιναν κανόνας και το αλαλούμ μέσα στις πόλεις είναι κάτι παραπάνω από τραγικό. Η κυκλοφοριακή συμφόρηση έγινε καθημερινό μαρτύριο, το οποίο συνοδεύεται από την κακή κατασκευή των δρόμων. Δρόμοι κατασκευάζονται και ανακατασκευάζονται για χρόνια, απαλλοτριώσεις καθυστερούν για δεκαετίες και το κόστος στα καύσιμα και σε φθορές στα αυτοκίνητα πολλαπλασιάζεται. Εκεί όμως που πληρώνεται το μεγαλύτερο κόστος, είναι στα νεύρα των οδηγών, κόστος το οποίο μετακυλίεται στους χώρους εργασίας και στην οικογενειακή εστία.
? Τις τελευταίες δεκαετίες, ο συντελεστής στις πολεοδομικές ζώνες εντός των πόλεων μειώθηκε τρεις φορές, ενώ πρόσφατα μειώθηκε ο συντελεστής και στις αγροτικές περιοχές. Οι αντιδράσεις των βουλευτών είναι φυσικές, αφού με απλή λογική, φαίνεται, ότι οι τιμές στις αστικές περιοχές θα εκτοξευθούν, ενώ οι τιμές στις αγροτικές περιοχές θα μειωθούν έως και 700% όπως υποστηρίζουν οι βουλευτές. Ο αρμόδιος Υπουργός Αντρέας Χρίστου, απέρριψε τις αντιδράσεις λέγοντας ότι όποιος αγρότης, όποιος φτωχός θέλει να κτίσει μπορεί να ζητήσει παρέκκλιση. Η λογική των παρεκκλίσεων μπορεί να είναι καλή και άγια αλλά στην Κύπρο, μάλλον κακόφημη. Συνήθως παρεκκλίσεις λαμβάνουν οι ξενοδόχοι, οι μεγάλες υπεραγορές, οι επιχειρηματίες και οι άλλοι πλούσιοι, οι οποίοι μπορούν να λαδώνουν κατά το κοινώς λεγόμενο.
? Ο βουλευτής Δημήτρης Συλλούρης, την περασμένη χρονιά, κατέθεσε μια σειρά από προτάσεις νόμου, για να διευκολυνθούν όσοι έχουν σπίτι ή διαμέρισμα αλλά δεν έχουν τελική έγκριση. Υποστήριξε ότι το κράτος χάνει δεκάδες εκατομμύρια λίρες σε φόρους, γιατί ένα σπίτι είναι μισό μέτρο πιο ψηλό, ή γιατί τοποθετήθηκε ένα στέγαστρο για το αυτοκίνητο, ή γιατί ένα σύστημα κλιματισμού τοποθετήθηκε σε λάθος χώρο κλπ. Οι φτωχοί που δεν έχουν ανάγκη να πωλήσουν το σπίτι, αφήνουν τα πράγματα ως έχουν, αφού έτσι δεν πληρώνουν ούτε και φόρους μεταβίβασης. Φυσικά δεν έχουν ούτε και τα μέσα για να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο χαρτί. Οι πλούσιοι όμως οι οποίοι κτίζουν και πωλούν, καίονται και ξέρουν τους τρόπους να λαμβάνουν παρεκκλίσεις. Οι φήμες οργιάζουν και οι πολεοδομικές αρχές – κρατική και δημοτικές – τίθενται συχνά πυκνά στο κέντρο επικρίσεων.
? Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο αφορά τις συνεχείς επεκτάσεις πολεοδομικών ζωνών. Τη μια μέρα η γη είναι γεωργική και αξίζει δέκα και την επομένη καθίσταται οικιστική και αξίζει εκατό. Την προηγούμενη οι μεγάλοι αγοράζουν εκατοντάδες σκάλες για ψίχουλα και την επομένη με την αλλαγή, πωλούν πραγματικό χρυσάφι. Ο νέος Υπουργός Αντρέας Χρίστου θα πρέπει να μελετήσει σοβαρά την πρόταση βουλευτών όπως επιβάλλεται φόρος υπεραξίας. Δηλαδή οι κάτοχοι γης, στην οποία άλλαξε ο συντελεστής δόμησης, να πληρώνουν τη διαφορά. Ακόμη, μπορεί να γίνει και το άλλο. Να ανακοινώνονται οι αλλαγές στις πολεοδομικές ζώνες και να γίνεται η αλλαγή ύστερα από 10 ή 20 χρόνια. Οι επίδοξοι «έξυπνοι» δεν θα κερδίζουν «λαχεία» σε μια μέρα, αλλά θα έχουν το ρίσκο του χρόνου, το οποίο δεν είναι ποτέ σταθερό.
Σχόλια