Θρησκευτικά μαθήματα χαράς και όχι φόβου
.
Ο ΜΑΡΞ έλεγε ότι ακόμη και να μην υπήρχε η θρησκεία έπρεπε να την εφεύρουμε, υποδεικνύοντας ότι η θρησκεία αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στην άγρια φύση του ανθρώπου, η οποία συνυπάρχει μαζί με την αγαθή του πλευρά. Το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία αποτελούσε πάντα σημείο αντιλεγόμενο, προκαλώντας πάντα τα αισθήματα των πολιτών που θεωρούν ότι "παν μέτρον είναι ο άνθρωπος" και την αντίδραση των πιστών που εκτιμούν ότι "παν μέτρον είναι ο Θεός". Από εκεί και πέρα κάθε περίπτωση κρίνεται ξεχωριστά, με λαμπρούς δασκάλους θρησκευτικών μαθημάτων, οι οποίοι ελευθερώνουν τους μαθητές και με σκοτεινούς διδασκάλους, οι οποίοι στο όνομα των καλών θρησκευτικών, καταπιέζουν και γεμίζουν ενοχές, νεαρά βλαστάρια.
ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ πέρασαν από τα μαθητικά θρανία, έχουν να λένε για το μάθημα των Θρησκευτικών, κατά κανόνα, είτε τα καλύτερα, είτε τα χειρότερα. Και όλοι ταυτίζουν το μάθημα των Θρησκευτικών με τους καθηγητές που δίδασκαν. Σχεδόν κανένας δεν θα σταθεί στο περιεχόμενο του μαθήματος και στα βιβλία. Καλώς ή κακώς οι καθηγητές κουβαλούν ένα ειδικό βάρος και αναλόγως της προσωπικότητας και των γνώσεών τους, είτε συναρπάζουν, είτε απογοητεύουν τους μαθητές.
ΚΑΙ ΩΣ εδώ τα πράγματα είναι κάπως απλά. Το χειρότερο είναι όταν οι δάσκαλοι των θρησκευτικών μαθημάτων αφήνουν πληγές στις ψυχές των παιδιών και καταντούν το μάθημα πραγματική κόλαση. Δεν είναι σπάνιο και το φαινόμενο μαθητές να απεχθάνονται κυριολεκτικά την ώρα που θα αρχίσει το μάθημα. Το πιο επικίνδυνο είναι όταν οι καθηγητές, ως άλλοι δήμιοι, γεμίζουν με ενοχές τις ψυχές των παιδιών, οι οποίοι κατά κανόνα επαναστατούν, γυρίζοντας την πλάτη και βρίζοντας κάθε τι που έχει σχέση με την Εκκλησία και τους θεσμούς της.
ΥΠΑΡΧΕΙ βεβαίως και η άλλη όψη του νομίσματος, όπου το μάθημα αποτελεί όαση δροσιάς μέσα στα σχολεία, με χαρισματικούς καθηγητές να τιθασεύουν τη νεανική επαναστατικότητα και να γεμίζουν τις ψυχές των μαθητών με χαρά και ευτυχία. Οι νέοι γνωρίζουν την αληθινή διάσταση της Εκκλησίας, που δεν έχει σχέση με φόβους και προκαταλήψεις, που δεν είναι μια συνεχής κόλαση στερήσεων. Μαθαίνουν ότι η Εκκλησία ελευθερώνει, διώχνει τους φόβους και το άγχος και τελικά με την αγάπη φέρνει τον παράδεισο στη γη.
ΠΡΙΝ μερικές μέρες ο Υπουργός Παιδείας Πεύκιος Γεωργιάδης δήλωνε ότι "το μάθημα των Θρησκευτικών, ιδιαίτερα στις μεγαλύτερες λυκειακές τάξεις, θα πρέπει να είναι βασικά ένα μάθημα διαλόγου και επικοινωνίας με τους εφήβους μας για όλα τα σύγχρονα θέματα και προβλήματα που τους απασχολούν. Σήμερα, που η κοινωνία μας ταλανίζεται από μια ολοένα αυξανόμενη κρίση αξιών και θεσμών, οφείλουμε να ενσταλάξουμε στις αθώες παιδικές ψυχές την ανιδιοτέλεια και τη μεγαλοψυχία της χριστιανικής αγάπης, τον αυτοσεβασμό και τον αλληλοσεβασμό, και πάνω από όλα την αλληλοκατανόηση, τη συνεργασία και τη διάθεση της προσφοράς για τους άλλους". Καλά και άγια όλα αυτά, αλλά είναι εύκολο να περάσουν όλα αυτά από τη θεωρία στην πράξη;
Η ΠΑΙΔΕΙΑ μπορεί να καταστεί θεραπεία για "πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία", μόνο όταν εμποτιστεί με την αληθινή αγάπη, μόνο όταν εμβολιστεί με την αληθινή πίστη στο Θεό, η οποία τιθασεύει τα πάθη και υπονομεύει τον εγωισμό. Η Ελληνική Παιδεία είναι θαυμάσια, όπως και η ορθόδοξη πίστη είναι σωτήρια. Το πρόβλημα είναι ότι η Ελληνική Παιδεία καταντά πολλές φορές βάσανο για τους μαθητές, ενώ η Ορθοδοξία μεταπίπτει σε θρησκεία, δηλαδή σε σύστημα κανόνων που βασανίζουν αντί να ευχαριστούν τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι εμπνευσμένοι δάσκαλοι κάνουν τους μαθητές να αγαπήσουν το μάθημά τους, ενώ και άγιοι άνθρωποι μπορούν να μετατρέψουν σε "αρνιά" τους "λύκους" της σύγχρονης ζούγκλας που ζούμε.
Σχόλια