Ο φόβος του αντίχριστου και ο τρόμος της 6/6/06
.
ΦΟΒΟΣ και τρόμος κατέλαβε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο για τη μεθαυριανή μέρα όπου το ημερολόγιο θα δείξει 6/6/06 και ήδη η βιομηχανία του κινηματογράφου εκμεταλλευόμενη θρησκοληψίες και συλλογικές ενοχές, θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας τρόμου και μυστηρίου "η προφητεία - the omen". Ο μύθος της ταινίας αναφέρεται σε ένα ζευγάρι το οποίο χάνει το βρέφος του, την ώρα της γέννας και ο άντρας υιοθετεί ένα παιδί χωρίς να το γνωρίζει η σύζυγός του. Στην πορεία όμως ο πατέρας ανακαλύπτει ότι το αγόρι του διαθέτει ανεξήγητες εσωτερικές, σχεδόν δαιμονικές δυνάμεις, που το μετουσιώνουν σε αντίχριστο. Ο σκηνοθέτης Τζον Μουρ, σημειώνει ότι ο ήρωας έχει ανοίξει μια πόρτα στο κακό γιατί, χωρίς να το συνειδητοποιεί, έχει δώσει τα χέρια με το διάβολο.
ΣΗΜΕΙΟ κλειδί στην όλη υπόθεση είναι η φράση "χωρίς να το συνειδητοποιεί" που παραπέμπει στην παράδοση του ανθρώπου στο κακό, στην υποταγή άνευ όρων στη μοίρα του, στην απάρνηση της ελευθερίας του και τελικά στην υποδούλωσή του στο διάβολο και το θάνατο. Αν αναζητήσει κανείς στοιχεία στην πεσιμιστική αυτή προσέγγιση της ζωής, θα τα βρει πρώτα και κύρια στην προτεσταντική έκδοση του Χριστιανισμού, η οποία πρεσβεύει τον απόλυτο προορισμό. Ο άνθρωπος είναι όπως ένα καλοκουρδισμένο ρολόι και όταν προχωρεί με επιτυχίες στη ζωή, τότε είναι ευλογημένος και όταν η δυστυχία κτυπά την πόρτα του, τότε ο Θεός δεν στρέφει το βλέμμα του προς το πρόσωπό του. Από αυτή τη στάση ζωής, γεννήθηκε και ανδρώθηκε ο καπιταλισμός, ο οποίος στην αγριότερή του μορφή θυσιάζει ανθρώπους στην επιτυχία των λίγων και νομιμοποιεί κάθε δαιμονική πράξη για να νομίζουν ότι είναι "άγιοι" οι λίγοι.
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ο φόβος του αντίχριστου αποτελούσε πάντα όπλο για εκφοβισμό των πιστών, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις έφθασε σε επίπεδα μαζικής τρέλας και παραλογισμών. Έτσι κατά καιρούς αντίχριστοι ονομάστηκαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες διώκτες του χριστιανισμού, οι Μουσουλμάνοι, οι Ρωμαιοκαθολικοί και ο Πάπας, οι Φράγκοι και τόσοι άλλοι, αναλόγως της χώρας ή της παράταξης στην οποία βρισκόταν κάποια ομάδα. Η έννοια του φόβου εισέβαλε και στην τέχνη και τη γραμματεία πολλών χριστιανικών και άλλων δογμάτων με τη μορφή απειλητικών ιστοριών και δοξασιών. Δράκοντες, μάτια που παρακολουθούν, μάχαιρες και άλλες σατανικές μορφές ήρθαν για να φοβίζουν τους πιστούς.
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ στην Κύπρο, είχαμε κατά καιρούς διάφορες, εξαγγελίες για το τέλος του κόσμου και την έλευση του αντίχριστου και δεν ήταν λίγα τα φαινόμενα ψυχολογικών και άλλων προβλημάτων, που δημιούργησαν διάφορα φυλλάδια και άλλες δήθεν άγιες αναφορές, προερχόμενες είτε από μεγάλα μοναστήρια της Ελλάδας, είτε από άγιους ανθρώπους, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους, δεν είχαν ιδέα, για όλα αυτά που τους αποδίδονταν.
ΣΤΟ ΧΩΡΟ της Εκκλησίας, δηλαδή της εν Χριστώ ζωής, όλα ξεκινούν και τελειώνουν από βίωση της αγάπης, η οποία αποτελεί και αντίδοτο του φόβου. Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος υποδεικνύει ότι: "φόβος ουκ έστι εν τη αγάπη, αλλ' η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη". Στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος και η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο και ο φόβος κουβαλά την κόλαση. Αυτός που φοβάται δεν βιώνει την αγάπη.
ΤΡΑΓΙΚΟ στην όλη υπόθεση είναι και το γεγονός ότι η αόρατη απειλή του αντίχριστου, εισήλθε και στο χώρο της Εκκλησίας από τους λεγόμενους καθαρούς, οι οποίοι με πνεύμα αυτάρεσκου φανατισμού θέλησαν να κτυπήσουν τους αμαρτωλούς και να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Εκμεταλλευόμενοι ανθρώπινες αδυναμίες, αστοχίες και ενοχές, εμφανίζονται ως σωτήρες, υποδουλώνοντας αντί να ελευθερώνουν τους πιστούς. Κύριο χαρακτηριστικό στο χώρο της Εκκλησίας είναι η χαρά και η ευτυχία, ακόμη και μέσα από ένα βουνό προβλημάτων. Αν ο άνθρωπος δεν μπορέσει να ζήσει τον παράδεισο από αυτή τη γη, μάλλον δεν θα μπορέσει να το ζήσει και στην άλλη ζωή.
ΣΗΜΕΙΟ κλειδί στην όλη υπόθεση είναι η φράση "χωρίς να το συνειδητοποιεί" που παραπέμπει στην παράδοση του ανθρώπου στο κακό, στην υποταγή άνευ όρων στη μοίρα του, στην απάρνηση της ελευθερίας του και τελικά στην υποδούλωσή του στο διάβολο και το θάνατο. Αν αναζητήσει κανείς στοιχεία στην πεσιμιστική αυτή προσέγγιση της ζωής, θα τα βρει πρώτα και κύρια στην προτεσταντική έκδοση του Χριστιανισμού, η οποία πρεσβεύει τον απόλυτο προορισμό. Ο άνθρωπος είναι όπως ένα καλοκουρδισμένο ρολόι και όταν προχωρεί με επιτυχίες στη ζωή, τότε είναι ευλογημένος και όταν η δυστυχία κτυπά την πόρτα του, τότε ο Θεός δεν στρέφει το βλέμμα του προς το πρόσωπό του. Από αυτή τη στάση ζωής, γεννήθηκε και ανδρώθηκε ο καπιταλισμός, ο οποίος στην αγριότερή του μορφή θυσιάζει ανθρώπους στην επιτυχία των λίγων και νομιμοποιεί κάθε δαιμονική πράξη για να νομίζουν ότι είναι "άγιοι" οι λίγοι.
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ο φόβος του αντίχριστου αποτελούσε πάντα όπλο για εκφοβισμό των πιστών, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις έφθασε σε επίπεδα μαζικής τρέλας και παραλογισμών. Έτσι κατά καιρούς αντίχριστοι ονομάστηκαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες διώκτες του χριστιανισμού, οι Μουσουλμάνοι, οι Ρωμαιοκαθολικοί και ο Πάπας, οι Φράγκοι και τόσοι άλλοι, αναλόγως της χώρας ή της παράταξης στην οποία βρισκόταν κάποια ομάδα. Η έννοια του φόβου εισέβαλε και στην τέχνη και τη γραμματεία πολλών χριστιανικών και άλλων δογμάτων με τη μορφή απειλητικών ιστοριών και δοξασιών. Δράκοντες, μάτια που παρακολουθούν, μάχαιρες και άλλες σατανικές μορφές ήρθαν για να φοβίζουν τους πιστούς.
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ στην Κύπρο, είχαμε κατά καιρούς διάφορες, εξαγγελίες για το τέλος του κόσμου και την έλευση του αντίχριστου και δεν ήταν λίγα τα φαινόμενα ψυχολογικών και άλλων προβλημάτων, που δημιούργησαν διάφορα φυλλάδια και άλλες δήθεν άγιες αναφορές, προερχόμενες είτε από μεγάλα μοναστήρια της Ελλάδας, είτε από άγιους ανθρώπους, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους, δεν είχαν ιδέα, για όλα αυτά που τους αποδίδονταν.
ΣΤΟ ΧΩΡΟ της Εκκλησίας, δηλαδή της εν Χριστώ ζωής, όλα ξεκινούν και τελειώνουν από βίωση της αγάπης, η οποία αποτελεί και αντίδοτο του φόβου. Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος υποδεικνύει ότι: "φόβος ουκ έστι εν τη αγάπη, αλλ' η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη". Στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος και η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο και ο φόβος κουβαλά την κόλαση. Αυτός που φοβάται δεν βιώνει την αγάπη.
ΤΡΑΓΙΚΟ στην όλη υπόθεση είναι και το γεγονός ότι η αόρατη απειλή του αντίχριστου, εισήλθε και στο χώρο της Εκκλησίας από τους λεγόμενους καθαρούς, οι οποίοι με πνεύμα αυτάρεσκου φανατισμού θέλησαν να κτυπήσουν τους αμαρτωλούς και να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Εκμεταλλευόμενοι ανθρώπινες αδυναμίες, αστοχίες και ενοχές, εμφανίζονται ως σωτήρες, υποδουλώνοντας αντί να ελευθερώνουν τους πιστούς. Κύριο χαρακτηριστικό στο χώρο της Εκκλησίας είναι η χαρά και η ευτυχία, ακόμη και μέσα από ένα βουνό προβλημάτων. Αν ο άνθρωπος δεν μπορέσει να ζήσει τον παράδεισο από αυτή τη γη, μάλλον δεν θα μπορέσει να το ζήσει και στην άλλη ζωή.
Σχόλια