Οι δουλειές και οι παγίδες του νέου Αρχιεπισκόπου
Οι δουλειές και οι παγίδες του νέου Αρχιεπισκόπου
.
Κυπριακό
Μεγάλο και δύσκολο κεφάλαιο αποτελεί για το νέο Αρχιεπίσκοπο οι σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη μια και οι σχέσεις με τους Τουρκοκύπριους από την άλλη. Η ένταξη του νησιού στην υπερεθνική οντότητα, με τους ρωμαιοκαθολικούς και προτεστάντες βασικά χριστιανούς, αλλάζει τα δεδομένα και απαιτεί την προβολή της ορθόδοξης μαρτυρίας, κάτι που επιζητούν οι εταίροι της Κύπρου. Πιο δύσκολο όμως είναι το κεφάλαιο με τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι είτε το θέλουμε, είτε όχι, ζουν σε αυτό τον τόπο, έχουν ιερά και όσια στις ελεύθερες περιοχές. Την ίδια ώρα Ορθόδοξες Εκκλησίες και ιερά βρίσκονται στη βόρεια Κύπρο και η συμπεριφορά του "στρουθοκαμήλου" - δεν πάμε στα κατεχόμενα, τάχα για να μην αναγνωρίσουμε το ψευδοκράτος - δεν μπορεί να σταθεί για πολύ ακόμη. Η λύση του κυπριακού, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - είτε διχοτόμηση, είτε συμβίωση - γίνεται συνείδηση και εμπεδώνεται.
Η αυλή
Ο ΠΡΩΤΟΣ μεγάλος πειρασμός ή καλύτερα η πρώτη μεγάλη παγίδα από την οποία θα πρέπει να ξεφύγει ο νέος Αρχιεπίσκοπος, είναι η δημιουργία φαύλης αυλής. Κάθε ηγέτης και ο Αρχιεπίσκοπος είναι ηγέτης, είτε διακονίας, είτε εξουσίας, καταξιώνεται ή καταβαραθρώνεται πρώτα και κύρια από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του. Όπως κάθε άρχοντας, έτσι και ο Αρχιεπίσκοπος τραβά όπως ο μαγνήτης, τους "γλείφτες", τους καιροσκόπους, τους αχρείους και τους φαύλους. Βεβαίως δεν μπορεί να ενεργεί από μόνος του, χωρίς ανθρώπους οι οποίοι θα υλοποιούν τα οράματα, τις σκέψεις και τις εμπνεύσεις του Αρχιεπισκόπου. Όλες οι ενέργειες θεωρητικά, του προκαθημένου της Εκκλησίας, αλλά και κάθε ανθρώπου θα πρέπει να διέρχονται από το θέλημα και το φωτισμό του Θεού, ωστόσο στην πράξη τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Τα μικροσυμφέροντα, τα πάθη και οι πειρασμοί κάνουν τη δική τους δουλειά και αλίμονο αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η προσευχή είναι σίγουρα ο ισχυρότερος σύμμαχος, αλλά από την άλλη απαιτείται και εγρήγορση και ταπείνωση και προπαντός συνεχής προβληματισμός των επιλογών των ανθρώπων, που θα βρίσκονται δίπλα του.
Καταστατικό
Η ΑΛΛΑΓΗ του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου, ήταν προεκλογική δέσμευση όλων των Ιεραρχών. Στόχος όπως τόνιζαν ήταν να καταστεί αληθινά αυτοκέφαλη η Εκκλησία της Κύπρου, δηλαδή να μπορεί να αυτοδιοικείται, δηλαδή να μπορεί να χειροτονεί, να δικάζει και να καθαιρεί αν χρειαστεί Επισκόπους. Η Εκκλησία της Κύπρου από τη Φραγκοκρατία μέχρι σήμερα είναι τυπικά αυτοκέφαλη (δεν διαθέτει τουλάχιστον 13 Επισκόπους) αλλά ουσιαστικά υποταγμένη σε μια από τις γειτονικές Εκκλησίες, αφού σε περιπτώσεις εκδίκασης υποθέσεων Επισκόπων, ζητά βοήθεια εκ των έξω. Και το ερώτημα που τίθεται, θα τηρηθεί αυτή η προεκλογική δέσμευση ή θα ακολουθηθεί το παράδειγμα των πολιτικών που όταν ανέλθουν στην καρέκλα, θυμούνται δυσκολίες και εμπόδια που δεν έβλεπαν προεκλογικά. Για να δημιουργηθεί πλήρης Σύνοδος, απαιτείται να χάσουν εξουσίες οι υφιστάμενοι Μητροπολίτες. Ίσως αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που τόσους αιώνες κανένας δεν τόλμησε να υλοποιήσει τα αυτονόητα, δηλαδή να κάνει όχι λόγω, αλλά έργω αυτοκέφαλη την Εκκλησία. Εδώ οι Μητροπολίτες έχουν το δικαίωμα να χειροτονούν δύο χωρεπισκόπους και όμως σχεδόν κανένας δεν φαίνεται να θέλει δεύτερο Ιεράρχη μέσα στα πόδια του.
Τα μικρά
ΑΠΟ εκεί και πέρα ο νέος Αρχιεπίσκοπος θα πρέπει να λύσει μια σειρά από μικρά καθημερινά προβλήματα που αρχίζουν από τη συντήρηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, την υιοθέτηση του μέτρου και της ομορφιάς στην ανέγερση νέων ναών, την ιστόρηση εικόνων και τοιχογραφιών. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά από έργα που πρέπει να γίνουν όπως η επιμόρφωση των κληρικών, η ανάδειξη των καταχωνιασμένων θησαυρών της Αρχιεπισκοπής και ένα σωρό άλλα μικρά έργα, που θα αγγίζουν όλους τους πιστούς, από τα παιδιά, τους νέους, τους ενήλικους και τους γέροντες.
Σχόλια