Οι πρώτες άγαρμπες παρεμβάσεις στον Αρχιεπίσκοπο
Οι πρώτες άγαρμπες παρεμβάσεις στον Αρχιεπίσκοπο
.
ΑΓΑΡΠΕΣ και καθόλου ευγενικές, ήταν οι παρεμβάσεις του προέδρου της Δημοκρατίας και του Προέδρου της Βουλής, προς τον νέο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, υποδεικνύοντάς του ότι θα πρέπει να εξακολουθήσει ο λαός να ψηφίζει για τους Ιεράρχες του. Πριν ακόμη συσταθούν οι επιτροπές της Ιεράς Συνόδου, οι οποίες θα μελετήσουν την τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας και πριν ακόμη ξεχαστεί η μεγάλη κοροϊδία του λαού, ο οποίος άλλους ψήφισε και άλλος τελικά αναδείχθηκε στο θρόνο, λόγω συστήματος, έρχονται πρώτοι αξιωματούχοι του κράτους να προλάβουν και εν μέρει να προκαθορίσουν εξελίξεις. Άντε τώρα να πιστέψει κανείς ότι οι παρεμβάσεις δεν έχουν σχέση με τα όσα προηγήθηκαν της εκλογής, όπου ακούστηκαν πράγματα και θαύματα, για χρηματοδοτήσεις κομμάτων και για αγορές ακόμη και παικτών ποδοσφαίρου.
ΤΟ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟ σύστημα εκλογής Αρχιεπισκόπου και Μητροπολιτών, υιοθετήθηκε επί οθωμανικής κυριαρχίας της Κύπρου, όταν ο Αρχιεπίσκοπος ήταν και ο πολιτικός ηγέτης του υπόδουλου νησιού. Ο Αρχιεπίσκοπος ήταν Εθνάρχης και αντιπρόσωπος της οθωμανικής εξουσίας στο νησί, γι' αυτό και φρόντιζε για τη συλλογή των φόρων και όχι μόνο. Έτσι ήταν ανάγκη η εξουσία του να στηρίζεται και σε λαϊκό έρεισμα. Την ίδια περίοδο εφευρέθηκε και ο μύθος με τα αυτοκρατορικά προνόμια και "μεταφέρθηκε" η Νέα Ιουστινιανή από τη Σαλαμίνα (γράφει ο Αρχιμανδρίτης Κυπριανός) στον Ελλήσποντο. Σήμερα που ο Αρχιεπίσκοπος είναι βασικά ποιμενάρχης θα πρέπει να επανέλθει η αρχαία τάξη της εκλογής των Επισκόπων, από την Ιερά Σύνοδο και με την εισαγωγή της μεθόδου της κλήρωσης, πρακτική την οποία εισήγαγαν οι Απόστολοι για την αναπλήρωση του προδότη Ιούδα από τον Απόστολο Ματθία. Τη μέθοδο αυτή, ακολουθούν σήμερα πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες, ενώ στο παρελθόν υιοθετήθηκε και στο Βυζάντιο. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι όλοι οι ιερωμένοι καλούνται κληρικοί. Η λέξη κληρικός, προέρχεται από τη λέξη κλήρος, δηλαδή μικρό τεμάχιο ξύλου ή βόλος, τον οποίο χρησιμοποιούσαν κατά τις κληρώσεις οι Αρχαίοι Έλληνες.
ΚΑΠΟΙΕΣ πρώτες σκέψεις - δεν αποτελούν παρεμβάσεις και δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα - είναι να ψηφίζονται σε πρώτο στάδιο οι εν δυνάμει υποψήφιοι από ένα σώμα στο οποίοι να συμμετάσχουν τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου, οι ηγούμενοι των μονών, όλοι οι κληρικοί και γιατί όχι και οι Επίτροποι των Εκκλησιών. Με τον τρόπο αυτό θα εμπλέκονται στην εκλογή όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι με τα θέματα της Εκκλησίας και θα τίθενται εκτός όλοι οι αδιάφοροι ή όσοι δεν θέλουν να εμπλέκονται στη διακονία της Εκκλησίας. Τα ονόματα των δύο ή τριών επικρατέστερων να τοποθετούνται σε ένα Άγιο Ποτήριο, να προηγείται είτε αγρυπνία, είτε Θεία Λειτουργία και ακολούθως με κλήρωση να αναδεικνύεται ο νέος Προκαθήμενος της Εκκλησίας και οι νέοι Μητροπολίτες. Μπορούν να υπάρξουν και εξαιρέσεις όταν ο εν δυνάμει υποψήφιος είναι μόνο ένας ή όταν ένας υποψήφιος εξασφαλίσει σχεδόν όλες (το 80%-90%) τις ψήφους.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ και θεολογικοί λόγοι που συνηγορούν στην επιλογή της κλήρωσης. Πρώτα και κύρια είναι η υποταγή των ανθρώπων και ειδικότερα των Επισκόπων στο θέλημα του Θεού. Κανένας δεν ξέρει τα μύχια της ψυχής των ανθρώπων και κανένας δεν μπορεί να κρίνει αν ένας είναι κατάλληλος για Επίσκοπος. Υπάρχουν περιπτώσεις αγίων μοναχών, σοφών ανθρώπων, οι οποίοι όταν ανέλαβαν το βάρος του Επισκοπικού θρόνου λύγισαν και προκάλεσαν ζημιά και στους εαυτούς τους και στο ποίμνιό τους. Ακόμη, με την πρακτική της κλήρωσης η ομάδα των πιο άξιων, "γλύτωνε" από την ασθένεια των αντεκδικήσεων και της υπονόμευσης του έργου του πρώτου.
Σχόλια