Πόσα
πληρώνουμε τους δασκάλους;
.
? Το πιο δύσκολο επάγγελμα, λένε, είναι αυτό του δασκάλου. Πλάθουν τις ψυχές των νέων ανθρώπων και από τα χέρια τους, βγαίνουν είτε χρήσιμοι, είτε άχρηστοι για την κοινωνία, πολίτες. Η διδασκαλία, λένε και πάλι, δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα και μόνο όσοι έχουν το χάρισμα να μεταδίδουν γνώσεις και πνεύμα θα πρέπει να αναλαμβάνουν το βάρος αυτό. Από την άλλη όλοι έχουν να πουν για τους δασκάλους που τους χάραξαν την ψυχή και τους άνοιξαν δρόμους στη ζωή. Αλλά και για δασκάλους που τους προκάλεσαν ψυχολογικά τραύματα με τις εμμονές και τα πάθη τους. Το κριτήριο για να ανέβει κάποιος στην έδρα, είναι ένα πτυχίο, το οποίο μπορεί να περιέχει όλα τα τυπικά προσόντα αλλά σίγουρα δεν περιέχει το πιο βασικό. Την απόδειξη ότι ένας άνθρωπος να ασκεί το λειτούργημα του δασκάλου ή όχι.
? Το ζήτημα έχει και την οικονομική πτυχή του, την οποία αποτύπωσε με στοιχεία ο καθηγητής Πάνος Πασιαρδής, με τη μονάδα οικονομικών μελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου. Πληρώνουμε τα περισσότερα χρήματα για την παιδεία στην Ευρώπη και έχουμε τα χειρότερα αποτελέσματα. Συγκεκριμένα η Κύπρος δαπανά το 9,4% του ΑΕΠ για την παιδεία (5,7% ο δημόσιος τομέας και 3,7% ο ιδιωτικός τομέας) ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 6%. Οι κύπριοι εκπαιδευτικοί αμείβονται συγκριτικά διπλάσια από τους συναδέλφους τους, στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ύστερα από 15 χρόνια υπηρεσία. Οι χαμηλές αποδόσεις των μαθητών μετριούνται σε διεθνείς εξετάσεις. Η έρευνα προχωρεί και λέει ότι ευθύνη για τα αρνητικά αποτελέσματα έχει και το σύστημα αξιολόγησης των διδασκόντων. Με άλλα λόγια πάσχει το σύστημα και χρειάζεται αλλαγή.
? Η απάντηση στη σημερινή κατάντια – γιατί για κατάντια πρόκειται – δεν βρίσκεται στις ανεπαρκείς γνώσεις των δασκάλων και των καθηγητών, αλλά στο σύστημα το οποίο σκοτώνει κυριολεκτικά κάθε ευγενή φιλοδοξία για προσφορά. Η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία εισέβαλε στα σχολεία, ενώ και ο κακώς νοούμενος συνδικαλισμός ανατρέπει κάθε προσπάθεια για αλλαγές. Από την άλλη το Υπουργείο με τις μικρότητες του, πατά τον κάλο των εκπαιδευτικών, χωρίς να τολμά να κάνει τομές. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι, βρίσκονται στη μέση του κυκλώνα και μονολογούν, με παράπονο ότι δεν μπορούν να κάνουν την επανάσταση και να σηκώσουν στις πλάτες τους, ένα βουνό προβλημάτων. Η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει το Υπουργείο και τον κάθε Υπουργό – δεν είναι σημερινή η κατάσταση – οι οποίοι, είτε λόγω έλλειψης γνώσεων, είτε λόγω πολιτικής αδυναμίας, δεν τολμούν να εφαρμόσουν τα αυτονόητα και αυτά και που οι ίδιοι πιστεύουν. Είναι τραγικό να μιλάς κατ’ ιδίαν με Υπουργούς να συμφωνείς πλήρως μαζί τους και όμως στην πράξη να βλέπεις να κάνουν ακριβώς τα αντίθετα.
? Όλοι φωνάζουν ότι η παραπαιδεία είναι μάστιγα, ότι οι μαθητές και οι γονείς εξουθενώνονται ψυχικά και οικονομικά, αλλά κανένας δεν τολμά να αντιγράψει το πρότυπο των ιδιωτικών σχολείων, τα οποία μπορούν και προσφέρουν παιδεία χωρίς φροντιστήρια. Γιατί οι καθηγητές και οι δάσκαλοι στα ιδιωτικά σχολεία εργάζονται περισσότερες ώρες, γιατί οι εκπαιδευτικοί ελέγχονται συνεχώς, γιατί κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους, αν αποτύχουν οι μαθητές; Καλό είναι το Υπουργείο να κάνει μια μελέτη για το πόσα στοιχίζει η εκπαίδευση ενός μαθητή στα δημόσια σχολεία, μαζί και το κόστος των φροντιστηρίων και πόσα το κόστος στην ιδιωτική εκπαίδευση. Μερικοί λένε, χωρίς να είναι αποδεδειγμένο, ότι συμφέρει στο κράτος να πληρώνει ιδιωτικά σχολεία να προσφέρουν εκπαίδευση παρά να έχει δικά του σχολεία. Βεβαίως ποτέ δεν πρέπει να φθάσουμε σε αυτό το επίπεδο για χίλιους λόγους, αλλά και λίγη λογική δεν βλάπτει.
Σχόλια