Η
μεσημβρινή ταλαιπωρία
.
? Επιτέλους και μια καλή είδηση για τις φτωχές εργαζόμενες αλλά και τους αδικημένους εργαζόμενους στα καταστήματα και τις μικρο-επιχειρήσεις. Θα καταργηθεί η μεσημβρινή αργία, η οποία ήταν στην πραγματικότητα μεσημβρινή ταλαιπωρία. Οι νεαρές κοπέλες κατά κανόνα, ξεκινούσαν από το χωριό τους τα μαύρα χαράματα, ήταν αναγκασμένες να στέκονται όλη μέρα εξυπηρετώντας τους πελάτες και επέστρεφαν στα σπίτια τους αργά το βράδυ. Την ίδια ώρα ήταν αναγκασμένες να περιφέρονται ασκόπως για τρεις περίπου ώρες μέσα στον καύσωνα του μεσημεριού ή να κλείνονταν στα καταστήματα - αν το επέτρεπε το αφεντικό - μέχρι να περάσει το μαρτύριο του μεσημεριού.
? Η ταλαιπωρία δεν είναι το μεγαλύτερο κακό. Το δράμα σ΄ αυτήν την υπόθεση είναι οι άνθρωποι και κυρίως τα παιδιά που περιμένουν τη μητέρα τους. Όλη την μέρα, αν είναι τυχερά τα παιδιά, στη γιαγιά, ενώ ούτε λόγος για μητρική φροντίδα και αγάπη. Ο σύζυγος έτσι και αλλιώς – αν δεν εργάζεται σε δουλειά με μεσημβρινή αργία – δέχεται το μεγαλύτερο βάρος των παιδιών. Τα άλλα παρεπόμενα, με την κοινωνική συμπεριφορά των παιδιών, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση, που πραγματικά καίει. Κομμάτι του δράματος και οι μισθοί πείνας οι οποίοι αποτελούν το κερασάκι. Οι δόσεις τρέχουν, το ενοίκιο πληγώνει ενώ οι ανάγκες δεν έχουν τελειωμό.
? Η πρόθεση του Υπουργού Εργασίας είναι σοφή, έστω και αν δυσαρεστούνται κάποιοι καταστηματάρχες. Έτσι κι αλλιώς, οι μεγάλες υπεραγορές και τα πολυκαταστήματα, «έφαγαν» τη δουλειά των μικρών. Όσοι δεν πήραν τα μηνύματα των καιρών, όσοι περιορίστηκαν στα μικροκαταστήματά τους, σίγουρα δεν έχουν μέλλον. Οι καιροί είναι διαφορετικοί, οι ρυθμοί της ζωής αλλάζουν και η επιμονή σε νοοτροπίες, άλλων εποχών μόνο δράματα προκαλεί. Η πρακτική του καταστηματάρχη, με την κοπέλα για όλες τις δουλειές, ευτυχώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
? Η «σιέστα» - η μεσημβρινή αργία - αποτελεί συνήθεια για τους μεσογειακούς λαούς. Ωστόσο σε άλλες χώρες σ΄ αυτήν την ομάδα εμπίπτουν οι πολιτικοί, οι διευθυντάδες και οι διοικητικοί και όχι οι απλοί εργαζόμενοι. Αυτοί που λαμβάνουν αποφάσεις έχουν ανάγκη περισσότερο από όλους, την ξεκούραση το μεσημέρι. Ακόμη «χειρότερα» είναι τα δεδομένα στις αραβικές χώρες, όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι άλλοι διευθυντάδες δουλεύουν νύκτα, παρακαλώ, όταν φύγει ο καυτός ήλιος. Οι φτωχοί είναι καλύτερα να τρων ψωμί και όχι απομεινάρια από το παντεσπάνιο των πλουσίων.
? Η μεγάλη πρόκληση για τον Υπουργό Εργασίας, είναι η διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Δηλαδή, με απλά λόγια, να πληρώνονται λογικά, να λαμβάνουν όλα τα ωφελήματά τους και να μην τους «κλέβουν» οι εργοδότες. Αυτή πρέπει να είναι η δουλειά και η έγνοια των Συντεχνιών και των εργαζομένων και όχι αποκλειστικά το ωράριο. Το σύστημα με τις βάρδιες δεν είναι κατ' ανάγκην κακό. Κακό είναι να εκμεταλλεύονται οι εργοδότες, τους υπαλλήλους και να μην τους δίδουν τα επιδόματα και τις ευκολίες που δικαιούνται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν επιβάλλει μόνο υποχρεώσεις, αλλά εξασφαλίζει και δικαιώματα για τους εργαζομένους.
? Η κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να εγκύψει με σοβαρότητα στο θέμα των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Να κάνει αρχή από τα του οίκου της και το δράμα των εκτάκτων. Στο δημόσιο υπάρχουν εργαζόμενοι δύο και τριών ταχυτήτων, οι οποίοι κάνουν την ίδια δουλειά και πληρώνονται διαφορετικά. Τα προβλήματα είναι πολλά σε πολλά επίπεδα. Η λογική της «βασιλείας διά της διαίρεσης», μπορεί να εξυπηρετούσε τους Εγγλέζους, αλλά σίγουρα δεν εξυπηρετεί τις επιχειρήσεις, έστω και αν αυτές είναι στον υποτιθέμενο σίγουρο δημόσιο τομέα.
? Το άλλο μεγάλο δύσκολο κεφάλαιο που πρέπει να αγγίξει η κυβέρνηση είναι η ψαλίδα στους μισθούς ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Δεν γίνεται σε όλο τον κόσμο ο ιδιωτικός τομέας να πληρώνει περισσότερα και στην Κύπρο να συμβαίνει το αντίθετο. Ο δημόσιος υπάλληλος απολαμβάνει τη μονιμότητα και τη σιγουριά του νόμου που του καθορίζει το πλαίσιο εργασίας. Δεν γίνεται να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα οι κυβερνώντες ότι το μισθολόγιο αυξάνεται συνεχώς. Πρέπει να τολμήσουν να λάβουν μέτρα και μάλιστα άμεσα. Πότε θα δούμε μείωση των αριθμών των δημοσίων υπαλλήλων, πότε θα δούμε την περίφημη εναλλαξιμότητα, πότε επιτέλους θα δούμε κατάργηση υπηρεσιών του δημοσίου.
Σχόλια