Στον
παράδεισο των φορολογιών
.
?
Οι βυζαντινοί έλεγαν ότι η τελειότητα είναι δαιμονιώδης, ενώ οι μεγάλοι
καλλιτέχνες και συγγραφείς άφηναν επίτηδες ένα λάθος, είτε στον πίνακα, είτε
στο βιβλίο για να αποφύγουν τη δαιμονιώδη τελειότητα.
? Με την ίδια λογική όλοι οι νόμοι αφήνουν παράθυρα για να δίδεται η ευκαιρία στους διοικούντες να ακολουθούν τη λεγόμενη διακριτική τους ευχέρεια και να αποτρέπουν τις αδικίες της άτεγκτης δικαιοσύνης. ? Ο κανόνας δεν μπορούσε να έχει εξαίρεση και στον οικονομικό τομέα, όπου οι «εγκέφαλοι» της Ενωμένης Ευρώπης σκέφτονται πώς να διατηρήσουν σε κάποια μέρη τους «φορολογικούς παραδείσους», δηλαδή κάποιες περιοχές όπου οι άτεγκτες οδηγίες της Ενωμένης Ευρώπης θα παρακάμπτονται.
? Η υπόθεση θυμίζει λίγο Ελβετία, όπου και στους δύο παγκοσμίους πολέμους τη «γλίτωσε» και από τους Γερμανούς και τους Συμμάχους, γιατί όλοι είχαν εκεί φυλαγμένες τις καταθέσεις τους.
? Μάλιστα ο προβληματισμός περιστρέφεται και σε ένα δεύτερο επίπεδο, δηλαδή της μη δημοσιοποίησης των πηγών των εσόδων, αφού οι καταθέσεις πάντα συνοδεύονται και από το απόρρητο της πηγής προέλευσής τους.
? Όλα αυτά, πηγή έχουν τον μεγάλο φόβο της μετακίνησης κεφαλαίων αλλά και επιχειρήσεων σε χώρους και χώρες «μικρές Ελβετίες», όπου απολαμβάνουν φορολογικών προνομίων.
? Ονόματα νησιών και περιοχών, όπως Tζέρσεϊ, Γκουέρνεσι, Aνδόρα, Mονακό, Aγιος Mαρίνος, Kαμπιόνε, Λιχτενστάιν και άλλα, μπορεί να λένε από ελάχιστα μέχρι και τίποτα για τους πολλούς, αλλά για τις μεγάλες εταιρείες λένε πάρα πολλά, αφού αποτελούν φορολογικούς παραδείσους. ? Όλα αυτά συμβαίνουν στην Ευρώπη και οι προθέσεις λένε, ότι στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης θα πρέπει όλα αυτά να καταργηθούν.
? Αλλά ο φόβος που λέγεται «Bερμούδες και Mπαχάμες», δηλαδή οι αντίστοιχοι αφορολόγητοι παράδεισοι των Ηνωμένων Πολιτειών, φέρνουν πραγματικά κόλαση.
? Η Κύπρος, μπορεί να μην είναι λιλιπούτεια, αλλά μπορεί να βρει «πάτημα» και να γλιτώσει την επαπειλούμενη μαζική έξοδο των υπεράκτιων εταιρειών που βρίσκονται στο νησί.
? Μέσα σ’ αυτόν τον ευρύτερο προβληματισμό μπορεί και με τη βοήθεια της Ελλάδας, να πάρει την περίφημη παρέκκλιση και να διατηρηθεί ως ένας φορολογικός παράδεισος.
? Οι «πονηρές» επιθέσεις που δεχόμαστε τόσο από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών, όσο και άλλων ισχυρών δυτικών χωρών για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, πρέπει σίγουρα να λαμβάνονται υπόψη αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της «εκδίωξης» των υπεράκτιων εταιρειών.
? Ακόμη και στο πολιτικό επίπεδο, έχουμε να κερδίσουμε πολλαπλάσια - ας μην ξεχνάμε ποτέ το παράδειγμα της Ελβετίας –, αφού ο κυριότερος παράγοντας σταθερότητας σε μια χώρα την εποχή της παγκοσμιότητας, δεν είναι άλλος από τις πολυεθνικές εταιρείες.
? Φέρνουν και λεφτά και ασφάλεια και αποτρέπουν επίδοξους εισβολείς.
? Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι οι πρόεδροι ισχυρών χωρών τηλεφωνούν στους προέδρους των πολυεθνικών εταιρειών για να ζητήσουν χάρες και όχι αντιστρόφως.
? Επίσης, όλες οι αποστολές των ηγετών στο εξωτερικό, από τον Κλίντον και κάτω… στόχο έχουν πρώτα την προώθηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και ακολούθως, αν τύχει, ασχολούνται και με τις πολιτικές εξελίξεις…
? Με την ίδια λογική όλοι οι νόμοι αφήνουν παράθυρα για να δίδεται η ευκαιρία στους διοικούντες να ακολουθούν τη λεγόμενη διακριτική τους ευχέρεια και να αποτρέπουν τις αδικίες της άτεγκτης δικαιοσύνης. ? Ο κανόνας δεν μπορούσε να έχει εξαίρεση και στον οικονομικό τομέα, όπου οι «εγκέφαλοι» της Ενωμένης Ευρώπης σκέφτονται πώς να διατηρήσουν σε κάποια μέρη τους «φορολογικούς παραδείσους», δηλαδή κάποιες περιοχές όπου οι άτεγκτες οδηγίες της Ενωμένης Ευρώπης θα παρακάμπτονται.
? Η υπόθεση θυμίζει λίγο Ελβετία, όπου και στους δύο παγκοσμίους πολέμους τη «γλίτωσε» και από τους Γερμανούς και τους Συμμάχους, γιατί όλοι είχαν εκεί φυλαγμένες τις καταθέσεις τους.
? Μάλιστα ο προβληματισμός περιστρέφεται και σε ένα δεύτερο επίπεδο, δηλαδή της μη δημοσιοποίησης των πηγών των εσόδων, αφού οι καταθέσεις πάντα συνοδεύονται και από το απόρρητο της πηγής προέλευσής τους.
? Όλα αυτά, πηγή έχουν τον μεγάλο φόβο της μετακίνησης κεφαλαίων αλλά και επιχειρήσεων σε χώρους και χώρες «μικρές Ελβετίες», όπου απολαμβάνουν φορολογικών προνομίων.
? Ονόματα νησιών και περιοχών, όπως Tζέρσεϊ, Γκουέρνεσι, Aνδόρα, Mονακό, Aγιος Mαρίνος, Kαμπιόνε, Λιχτενστάιν και άλλα, μπορεί να λένε από ελάχιστα μέχρι και τίποτα για τους πολλούς, αλλά για τις μεγάλες εταιρείες λένε πάρα πολλά, αφού αποτελούν φορολογικούς παραδείσους. ? Όλα αυτά συμβαίνουν στην Ευρώπη και οι προθέσεις λένε, ότι στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης θα πρέπει όλα αυτά να καταργηθούν.
? Αλλά ο φόβος που λέγεται «Bερμούδες και Mπαχάμες», δηλαδή οι αντίστοιχοι αφορολόγητοι παράδεισοι των Ηνωμένων Πολιτειών, φέρνουν πραγματικά κόλαση.
? Η Κύπρος, μπορεί να μην είναι λιλιπούτεια, αλλά μπορεί να βρει «πάτημα» και να γλιτώσει την επαπειλούμενη μαζική έξοδο των υπεράκτιων εταιρειών που βρίσκονται στο νησί.
? Μέσα σ’ αυτόν τον ευρύτερο προβληματισμό μπορεί και με τη βοήθεια της Ελλάδας, να πάρει την περίφημη παρέκκλιση και να διατηρηθεί ως ένας φορολογικός παράδεισος.
? Οι «πονηρές» επιθέσεις που δεχόμαστε τόσο από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών, όσο και άλλων ισχυρών δυτικών χωρών για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, πρέπει σίγουρα να λαμβάνονται υπόψη αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της «εκδίωξης» των υπεράκτιων εταιρειών.
? Ακόμη και στο πολιτικό επίπεδο, έχουμε να κερδίσουμε πολλαπλάσια - ας μην ξεχνάμε ποτέ το παράδειγμα της Ελβετίας –, αφού ο κυριότερος παράγοντας σταθερότητας σε μια χώρα την εποχή της παγκοσμιότητας, δεν είναι άλλος από τις πολυεθνικές εταιρείες.
? Φέρνουν και λεφτά και ασφάλεια και αποτρέπουν επίδοξους εισβολείς.
? Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι οι πρόεδροι ισχυρών χωρών τηλεφωνούν στους προέδρους των πολυεθνικών εταιρειών για να ζητήσουν χάρες και όχι αντιστρόφως.
? Επίσης, όλες οι αποστολές των ηγετών στο εξωτερικό, από τον Κλίντον και κάτω… στόχο έχουν πρώτα την προώθηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και ακολούθως, αν τύχει, ασχολούνται και με τις πολιτικές εξελίξεις…
Σχόλια