Ποιος θα πληρώσει την απόλυση
.
* Δουλεύω στο αεροδρόμιο εδώ και δύο δεκαετίες με £600 το μήνα, έχω δάνειο
£50.000 και τώρα θα μείνω άνεργη, μονολογούσε δακρύζοντας μια ωραία κυρία με
τρία παιδιά γύρω στα 40. Η άλλη είναι έγγειος στο δεύτερο της παιδί με μισθό
£500 το μήνα, με δέκα χρόνια υπηρεσία και με χρέος £70,000. Τώρα που θα απολυθώ
πως θα πληρώνουμε το χρέος για το σπίτι μας. Ο άντρας μου κερδίζει £600 το
μήνα, μονολογούσε και έρχονται μεγάλα έξοδα τώρα με το παιδί. Ο άλλος, είναι
γύρω στα 45 με ένα παιδί φοιτητή και άλλο μαθητή και διερωτάται, τι θα κάνει
αύριο όταν θα χάσει τη δουλειά του. Που θα βρω δουλειά και πως θα σπουδάσω τα
παιδιά μου. Ανάλογες ιστορίες ακούγονται συνεχώς από τα λυπημένα πρόσωπα των
χαμηλόμισθων υπαλλήλων.
* Και συνεχίζουν. Λένε ότι παίρνουμε £100,000 και £150,000 το χρόνο. Γιατί δεν προσωποποιούν τους υπαλλήλους με τους μισθούς αυτούς, γιατί δεν δημοσιοποιούν τους μισθούς και τα ωφελήματα για να μάθει ο κόσμος την αλήθεια και να μην μας κατηγορούν όλους. Δεν φτάνει που θα χάσουμε τις δουλειές μας, γινόμαστε και ρεζίλι στον κόσμο, γιατί άδικα τάχα διαμαρτυρόμαστε; Γιατί δεν πιάνουν από το αυτί, αυτούς που έκαναν εταιρίες στην Ελλάδα, αυτούς που αγόρασαν λανθασμένα αεροπλάνα, αυτούς που καθιέρωσαν νέα δρομολόγια, τα οποία κατάργησαν ύστερα από λίγες βδομάδες; Γιατί δεν κόβουν τα ωφελήματα και τα λεγόμενα έξοδα παραστάσεως των διευθυντών, τα οποία ισούνται με τους μισθούς των απλών υπαλλήλων; Κάνανε τόσες έρευνες, γιατί δεν βγήκαν ενόχους και έρχονται τώρα να φορτώσουν όλα τα βάρη στον κοσμάκη;
* Η απειλή είναι χειρότερη μορφή τιμωρίας από τα βασανιστήρια λένε αυτοί που ξέρουν και ο φόβος της απόλυσης είναι χειρότερη πράξη και από αυτή την ίδια την απόλυση. Η ανεργία δεν συνεπάγεται μόνο στέρηση εσόδων, αλλά κυρίως συνεπάγεται πρόκληση κοινωνικής απομόνωσης και απόρριψης. Τα ψυχολογικά και όχι μόνο προβλήματα πολλαπλασιάζονται και διαλύουν κυριολεκτικά ένα άτομο. Ιστορικοί και ερευνητές αναφέρουν ότι ο περίφημος Μάης του 68 στο Παρίσι, η εξέγερση των φοιτητών κατεστάλη με την απειλή της ανεργίας. Οι Γάλλοι σε συνεργασία με τους Εγγλέζους, διοχέτευσαν ψεύτικες στατιστικές για την ανεργία στο BBC, το οποίο αντανακλούσε κατά κανόνα το Υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας. Ο φόβος της ανεργίας κατέστειλε τις εξεγέρσεις και το άγχος του αύριο τιθάσευσε τους νέους που ζητούσαν μια άλλη καλύτερη ζωή.
* Από την άλλη υπάρχει και η απλή όσο και βασανιστική λογική της διοίκησης, η οποία λέει ότι αν δεν ληφθούν μέτρα θα κλείσει η εταιρία. Αν δεν απολυθούν υπεράριθμοι υπάλληλοι, αν δεν μειωθούν οι δαπάνες, η εταιρία δεν έχει μέλλον. Ο Υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός δηλώνει απλά ότι υπάρχουν διπλάσιοι από τους κανονικούς υπαλλήλους, ενώ και οι μισθοί προσθέτει ο Υπουργός Συγκοινωνιών Χάρης Θράσου, είναι εξωφρενικοί. Κάποια δρομολόγια είναι ζημιογόνα ενώ συμφέρει κάποιες υπηρεσίες να ανατεθούν σε ιδιώτες. Αν δεν αναδιοργανωθεί η εταιρία μοιραία θα πρέπει να σταματήσουν να πετούν τα αεροπλάνα.
* Το ζητούμενο βεβαίως πέρα από τη λογική της διοίκησης και πέραν από τους φόβους των εργαζομένων, είναι η επιβίωση της εταιρίας και βεβαίως η μη θυματοποίηση των εργαζομένων. Η κυβέρνηση έχει ευθύνη να παρέμβει και να ρυθμίσει την απληστία των εργοδοτών, έστω και αν είναι δική της η εταιρία και τους παραλογισμούς των εργαζομένων, έστω και αν είναι ουσιαστικά δικοί της υπάλληλοι. Πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο άκρα και να μην υπάρξει εκμετάλλευση των στρεβλώσεων του παρελθόντων.
* Πρώτα και κύρια θα πρέπει να αποφασίσει η πολιτεία τι αερογραμμές θέλει. Σίγουρα πρώτο μέλημα είναι η επιβίωση, αλλά από εκεί και πέρα είναι το θέμα της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών και της ασφάλειας στις πτήσεις. Απαιτείται η αναδιάρθρωση στο σύστημα και στον τρόπο διοίκησης, αλλά δεν πρέπει να αντιγραφούν τα παραδείγματα φθηνών εταιριών, χωρίς γραφεία και χωρίς εξυπηρέτηση στον αέρα. Είναι άλλη υπόθεση αυτή και νομίζουμε ότι θα είναι παγίδα αν γίνει προσπάθεια να αντιγραφεί το μοντέλο αυτό. Νομίζουμε ότι αν τεθεί το βάρος στην ποιότητα και τη χρηστή διοίκηση τότε εύκολα θα ξεπεραστούν τα προβλήματα.
* Και συνεχίζουν. Λένε ότι παίρνουμε £100,000 και £150,000 το χρόνο. Γιατί δεν προσωποποιούν τους υπαλλήλους με τους μισθούς αυτούς, γιατί δεν δημοσιοποιούν τους μισθούς και τα ωφελήματα για να μάθει ο κόσμος την αλήθεια και να μην μας κατηγορούν όλους. Δεν φτάνει που θα χάσουμε τις δουλειές μας, γινόμαστε και ρεζίλι στον κόσμο, γιατί άδικα τάχα διαμαρτυρόμαστε; Γιατί δεν πιάνουν από το αυτί, αυτούς που έκαναν εταιρίες στην Ελλάδα, αυτούς που αγόρασαν λανθασμένα αεροπλάνα, αυτούς που καθιέρωσαν νέα δρομολόγια, τα οποία κατάργησαν ύστερα από λίγες βδομάδες; Γιατί δεν κόβουν τα ωφελήματα και τα λεγόμενα έξοδα παραστάσεως των διευθυντών, τα οποία ισούνται με τους μισθούς των απλών υπαλλήλων; Κάνανε τόσες έρευνες, γιατί δεν βγήκαν ενόχους και έρχονται τώρα να φορτώσουν όλα τα βάρη στον κοσμάκη;
* Η απειλή είναι χειρότερη μορφή τιμωρίας από τα βασανιστήρια λένε αυτοί που ξέρουν και ο φόβος της απόλυσης είναι χειρότερη πράξη και από αυτή την ίδια την απόλυση. Η ανεργία δεν συνεπάγεται μόνο στέρηση εσόδων, αλλά κυρίως συνεπάγεται πρόκληση κοινωνικής απομόνωσης και απόρριψης. Τα ψυχολογικά και όχι μόνο προβλήματα πολλαπλασιάζονται και διαλύουν κυριολεκτικά ένα άτομο. Ιστορικοί και ερευνητές αναφέρουν ότι ο περίφημος Μάης του 68 στο Παρίσι, η εξέγερση των φοιτητών κατεστάλη με την απειλή της ανεργίας. Οι Γάλλοι σε συνεργασία με τους Εγγλέζους, διοχέτευσαν ψεύτικες στατιστικές για την ανεργία στο BBC, το οποίο αντανακλούσε κατά κανόνα το Υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας. Ο φόβος της ανεργίας κατέστειλε τις εξεγέρσεις και το άγχος του αύριο τιθάσευσε τους νέους που ζητούσαν μια άλλη καλύτερη ζωή.
* Από την άλλη υπάρχει και η απλή όσο και βασανιστική λογική της διοίκησης, η οποία λέει ότι αν δεν ληφθούν μέτρα θα κλείσει η εταιρία. Αν δεν απολυθούν υπεράριθμοι υπάλληλοι, αν δεν μειωθούν οι δαπάνες, η εταιρία δεν έχει μέλλον. Ο Υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός δηλώνει απλά ότι υπάρχουν διπλάσιοι από τους κανονικούς υπαλλήλους, ενώ και οι μισθοί προσθέτει ο Υπουργός Συγκοινωνιών Χάρης Θράσου, είναι εξωφρενικοί. Κάποια δρομολόγια είναι ζημιογόνα ενώ συμφέρει κάποιες υπηρεσίες να ανατεθούν σε ιδιώτες. Αν δεν αναδιοργανωθεί η εταιρία μοιραία θα πρέπει να σταματήσουν να πετούν τα αεροπλάνα.
* Το ζητούμενο βεβαίως πέρα από τη λογική της διοίκησης και πέραν από τους φόβους των εργαζομένων, είναι η επιβίωση της εταιρίας και βεβαίως η μη θυματοποίηση των εργαζομένων. Η κυβέρνηση έχει ευθύνη να παρέμβει και να ρυθμίσει την απληστία των εργοδοτών, έστω και αν είναι δική της η εταιρία και τους παραλογισμούς των εργαζομένων, έστω και αν είναι ουσιαστικά δικοί της υπάλληλοι. Πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο άκρα και να μην υπάρξει εκμετάλλευση των στρεβλώσεων του παρελθόντων.
* Πρώτα και κύρια θα πρέπει να αποφασίσει η πολιτεία τι αερογραμμές θέλει. Σίγουρα πρώτο μέλημα είναι η επιβίωση, αλλά από εκεί και πέρα είναι το θέμα της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών και της ασφάλειας στις πτήσεις. Απαιτείται η αναδιάρθρωση στο σύστημα και στον τρόπο διοίκησης, αλλά δεν πρέπει να αντιγραφούν τα παραδείγματα φθηνών εταιριών, χωρίς γραφεία και χωρίς εξυπηρέτηση στον αέρα. Είναι άλλη υπόθεση αυτή και νομίζουμε ότι θα είναι παγίδα αν γίνει προσπάθεια να αντιγραφεί το μοντέλο αυτό. Νομίζουμε ότι αν τεθεί το βάρος στην ποιότητα και τη χρηστή διοίκηση τότε εύκολα θα ξεπεραστούν τα προβλήματα.
Σχόλια