Τα πανάκριβα δυστυχήματα και οι κακοί δρόμοι
.
Κάθε φορά που παραδίδεται ένας καινούργιος δρόμος στην κυκλοφορία, οι εκάστοτε Υπουργοί Συγκοινωνιών δηλώνουν με περηφάνια ενίοτε και κομπασμό, ότι ο νέος πανάκριβος δρόμος θα είναι δύο, τρεις ή πέντε φορές πιο ασφαλής από τον παλιό, ενώ το κόστος θα αποσβεστεί σε δύο, πέντε ή και δέκα χρόνια. Η εξοικονόμηση χρημάτων, λένε, θα επιτευχθεί με τη συντόμευση του δρόμου, με τη μείωση του χρόνου διέλευσης του, με τις λιγότερες δαπάνες για καύσιμα, με τα λιγότερα δυστυχήματα και με ένα σωρό άλλους λόγους. Κάθε φορά που ακούν οι πολίτες τα μεγάλα λόγια, διερωτώνται γιατί δεν γίνονται καινούργιοι δρόμοι με διπλάσιους ή τριπλάσιους ρυθμούς, ώστε όλα αυτά τα καλά και ωραία να γίνουν πραγματικότητα.
Κάθε φορά που συμβαίνει ένα θανατηφόρο δυστύχημα όλοι οι επαΐοντες Υπουργοί και Αστυνόμοι, βγαίνουν και κατακεραυνώνουν τα θύματα, αγνοώντας το ρητό που λέει ότι ο "νεκρός δεδικαίωται". Τι μια δεν φορούσε ζώνη, την άλλη έτρεχε το θύμα υπερβολικά, την άλλη κοιμήθηκε στο τιμόνι και στην παράλληλη, έφταιγε ο τρίτος που ήρθε και προσέκρουσε στο αυτοκίνητο που οδηγούσε το θύμα. Φυσικά οι αρμόδιοι ξεχνούν τον πόνο των συγγενών, τους οποίους και πλημμυρίζουν με τύψεις γιατί δεν πρόσφεραν σωστή αγωγή στα αγαπημένα τους πρόσωπα. Την ίδια ώρα, αρχίζουν οι καλές αναλύσεις και τα λόγια παρηγοριάς, που λένε ότι έλειψε το καντήλι του θύματος και η ιστορία συνεχίζεται μεταξύ ευχών και απειλών. Και κατά τα άλλα οι αρμόδιοι συνεχίζουν το τροπάρι με την αύξηση των προστίμων και την φύλαξη των δρόμων με κάμερες.
Αλήθεια οι άλλοι, οι ξένοι, πώς έλυσαν - τρόπος του λέγειν - το πρόβλημα, πώς πέτυχαν και μείωσαν τα δυστυχήματα. Μήπως πέτυχαν ό,τι πέτυχαν, μόνο με τα τσουχτερά πρόστιμα και τα μαθήματα για καλή συμπεριφορά στους δρόμους; Όλα αυτά είναι καλά, αλλά υπάρχει και η ψυχολογική διάσταση της υπόθεση που λέγεται οδήγηση στο δρόμο. Αν προχωράς για χιλιόμετρα με ρυθμό χελώνας, όταν λιώνεις περιμένοντας, όταν σπάζουν τα νεύρα σου, είναι επόμενο όταν βρεις μπροστά σου καθαρό δρόμο να τρέξεις. Σε άλλες χώρες, όπως στη Γερμανία δεν υπάρχουν όρια ταχύτητας στις πόλεις, ενώ επαφίεται στους Αστυνομικούς να καταγγείλουν όσους οδηγούν απρόσεκτα. Ακόμη τα σήματα παγίδες, όπως η μείωση του ορίου ταχύτητας μερικά χιλιόμετρα πριν φθάσουν τα αυτοκίνητα στις πόλεις, είναι άγνωστα. Δεν είναι δυνατόν τα περισσότερα πρόστιμα για ταχύτητα να καταγράφονται σε σημεία που οι οδηγοί ούτε που φαντάζονται ότι μειώνεται το όριο. Κλασικό παράδειγμα η είσοδος της Λευκωσίας και η συμβολή της λεωφόρου Σπύρου Κυπριανού με τον υπεραστικό δρόμο Λευκωσίας - Λεμεσού. Όλα αυτά τα μικρά και ενοχλητικά, είναι που δημιουργούν το αρνητικό κλίμα για τους αστυνομικούς, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έκαναν πραγματικά άλματα στον τομέα της ευγένειας.
Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο είναι η μονοδρόμηση των δρόμων στις πόλεις. Σε όλες τις μεγαλουπόλεις δεν υπάρχουν δρόμοι διπλής κατεύθυνσης εντός των πόλεων. Με τον τρόπο αυτό εκμηδενίζονται οι μετωπικές συγκρούσεις ενώ διευκολύνεται και η διακίνηση των αυτοκινήτων και κατά συνέπεια μειώνεται και το κόστος δραματικά. Ακόμη γέμισαν οι πόλεις με σαμαράκια, τα οποία είναι και εκτός προδιαγραφών και πολύ επικίνδυνα για τα αυτοκίνητα. Αλήθεια υπολόγισε κανείς το ύψος των ζημιών που προκαλούν στα αυτοκίνητα τα σαμαράκια και το επιπλέον κόστος στα καύσιμα αφού αναγκάζονται τα αυτοκίνητα να σταματούν και να αναπτύσσουν ταχύτητα. Στην Αθήνα πάντως δεν υπάρχουν σαμαράκια, όσο και αν ακούγεται παράξενο. Ας γίνουν αυτές οι κίτρινες κάθετες γραμμές, που υπάρχουν στο τέλος των αυτοκινητόδρομων, αν ο στόχος είναι η υπόδειξη στους οδηγούς να είναι προσεκτικοί.
Φυσικά όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο μυαλό του ανθρώπου. Όσοι προσέχουν δεν την παθαίνουν, αλλά έλα που δεν έχουν όλοι το απαιτούμενο μυαλό ή την απαραίτητη ψυχραιμία. Υπάρχουν αυτοί που χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο για να πηγαίνουν και να έρχονται στη δουλειά τους, αλλά υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο ως εργαλείο της δουλειάς τους. Από εκεί και πέρα υπάρχουν οι νέοι οι οποίοι δεν σκέφτονται πάντα, με το πάνω κεφάλι και οι γέροντες, οι οποίοι δεν αντιδρούν τόσο γρήγορα στις επιθυμίες τους. Η πολιτεία οφείλει να προλαβαίνει τις ανθρώπινες αδυναμίες και όχι να τις επιδεινώνει. Ας κληθούν οι συγκοινωνιολόγοι να κάνουν μια ευφάνταστη μελέτη και ας σταματήσουν οι μελέτες που επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, χωρίς άλλες να εφαρμόζονται και ποτέ.
Σχόλια