Η γης δεν έχει
κρικέλια...
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/2/2017
Ο νομπελίστας
ποιητής και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης, τον Νοέμβρη του 1953, έγραφε στο
ποίημα του "Σαλαμίνα
της Κύπρος ότι:
"Η γης δεν έχει κρικέλια/ για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν/ μήτε
μπορούν, όσο κι αν είναι διψασμένοι (...) Φωνή Κυρίου επί των υδάτων/
Νήσος τις έστι." Αν κάποτε οι Πέρσες ήταν οι διψασμένοι για "αίμα και
σπέρμα", σήμερα διψασμένοι, είναι τα περίεργα "funds", τα
άγνωστα κεφάλαια, αγνώστων δισεκατομμυριούχων, τα οποία μυρίστηκαν
"ψόφιο" στο νησί και τρέχουν για να το κατασπαράξουν. Το μόνο
ευχάριστο, είναι ότι το νησί δεν έχει κρικέλια, για να το πάρουν και να φύγουν.
Εξάλλου αυτή είναι η ευλογία και η κατάρα του αβύθιστου αεροπλανοφόρου στην
Ανατολική Μεσόγειο.
Οι ιδιωτικοποιήσεις ή αποκρατικοποιήσεις
ή πώληση εθνικού πλούτου, ή όπως αλλιώς και να λέγεται,
έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Επιχειρήσεις, χρεοκοπημένες ή όχι,
φεύγουν από το δημόσιο και καταλήγουν στον ιδιωτικό τομέα. Στην πράξη αυτό
σημαίνει, ότι το κράτος παραδέχεται ότι δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί
τις επιχειρήσεις και τις παραδίδει στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Αναλαμβάνει και αυτό
ένα ρίσκο, μόνο που αυτό παραπέμπεται στις επόμενες διακυβερνήσεις και σε βάθος
χρόνου. Οι επιχειρηματίες σίγουρα θέλουν να βγάλουν κέρδη. Αλλά άλλοι
λειτουργούν με νόμιμους τρόπους, άλλοι με ύποπτες μεθόδους και άλλοι με
αρπακτές. Σε όλο τον κόσμο, έχουμε πολλά παραδείγματα, ιδιωτικοποιήσεων
οργανισμών του δημοσίου –κυρίως κοινωφελών οργανισμών- τα οποία απέτυχαν, οι
ιδιώτες χρεοκόπησαν ή τα άρπαξαν και εξαφανίστηκαν και κλήθηκε το κράτος να
πληρώσει τα σπασμένα.
Στην Κύπρο, το πιο καπιταλιστικό κράτος του
κόσμου, όπως λεν πολλοί αναλυτές, χρεοκόπησαν οι ιδιωτικές Τράπεζες και
κλήθηκαν οι φορολογούμενοι πολίτες και πλήρωσαν τα σπασμένα. Σήμερα η
μεγαλύτερη Τράπεζα του νησιού, η Τράπεζα Κύπρου, μπορεί να μην άλλαξε όνομα,
αλλά άλλαξε τόπο και ελέγχεται πλέον από ξένους. Ακόμη και ο Συνεργατισμός, το
ιστορικό αποκούμπι των φτωχών, έναντι των τοκογλύφων, οδηγείται ολοταχώς προς
το χρηματιστήριο και τους μεγάλους επενδυτές. Έκλεισαν οι δημόσιες αερογραμμές
και για μερικά χρόνια μονοπωλούσε τους αιθέρες, μόνο μια εταιρία και τώρα
ευτυχώς ενισχύθηκε ο ανταγωνισμός. Πριν μερικές μέρες πέρασε σε ιδιωτικά χέρια
το λιμάνι Λεμεσού, με πολλά προβλήματα και αυξημένες χρεώσεις. Και στην σειρά
βρίσκονται πολλές άλλες επιχειρήσεις του δημοσίου, οι οποίες αν δεν ήταν η
Βουλή, θα βρίσκονταν ήδη σε ιδιωτικά χέρια.
Η φανερή ανεργία πήρε ξανά αυτές τις μέρες την
ανηφόρα, με τα νούμερα να προκαλούν και πάλι τρόμο. Τα κόκκινα δάνεια
συνεχίζουν να "κοσμούν" τις λογιστικές στήλες των Τραπεζών.
Οι Τραπεζικοί συνεχίζουν να παίζουν "πελλόν", φορτώνοντας στα
κατάστιχα τους, τόκους και πανωτόκια, στους "τσιλιμένους"
δανειολήπτες, αφού δεν μπορούν να ξεπουλήσουν τις περιουσίες τους. Οι
ασθενείς μυκτηρίζουν καθημερινώς την τύχη τους, ασκούμενοι στον πόνο και στην
υπομονή των νοσοκομείων.
Οι νέοι ασφυκτιούν
και ψάχνουν διεξόδους στην ξενιτιά. Τώρα πως θα μπορέσουν να βρουν δουλειά
οι νέοι, όταν οι επιχειρήσεις του δημοσίου οδηγούνται σε ιδιώτες και την ίδια
ώρα μειώνονται στο μισό οι εργαζόμενοι ή έρχονται ξένοι για να δουλέψουν, με
ύποπτα συμβόλαια. Υπάρχει και το κόλπο με την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων
από το κράτος για να προσλαμβάνουν νέους. Μερικοί έξυπνοι προσλαμβάνουν,
προπληρώνουν τις κοινωνικές ασφαλίσεις και την επομένη απολύουν τους νέους και
έτσι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Κερδίζουν οι αθεόφοβοι και από τα ψίχουλα των νέων.
Από την άλλη αυξάνεται συνεχώς το όριο αφυπηρέτησης, με αποτέλεσμα, κυρίως το
δημόσιο να μην μπορεί να εκσυγχρονιστεί και οι νέοι να συνεχίζουν να
«ζητιανεύουν» από τους γονείς και τους παππούδες τους.
Το κράτος είναι σίγουρα
ο ισχυρότερος παίκτης σε κάθε πολιτεία, αφού με τους νόμους και την Αστυνομία,
μπορεί να ρυθμίζει το σύστημα. Ωστόσο πολλοί πολιτικοί κρύβουν μέσα τους, ένα
«Αλκιβιάδη» όπως ο αρχαίος ρήτορας ο οποίος οδήγησε την Αθήνα στην εκστρατεία
στην Σικελία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της πόλης στον
Πελοποννησιακό πόλεμο. Στις ισχυρές χώρες, για να αποφεύγονται φαινόμενα
νεποτισμού, υπάρχει το βαθύ κράτος, λειτουργεί η γραφειοκρατία μακριά από τους
πολιτικούς, ώστε να αποκλείονται ή να μειώνονται τα φαινόμενα «Αλκιβιάδη».
Πέραν όμως από τους νόμους και τις παρανομίες, υπάρχει και η θεία δίκη, η οποία
ευτυχώς ποτέ δεν θα παύσει να απονέμει αληθινή δικαιοσύνη.
Σχόλια