Ασυλία και διαπλοκή στο ναό της δημοκρατίας
.
3/10/2014
Δίκοπο μαχαίρι είναι τα πάντα στη ζωή, όπως δίκοπο μαχαίρι είναι και το ασυμβίβαστο των βουλευτών. Η διαπλοκή παίρνει διαστάσεις επιδημίας έστω και αν μερικοί νομίζουν ότι ζούμε στη γη των αγίων και των περιστεριών. Η τρέλα της εξουσίας αγγίζει δυσθεώρητα ύψη διαφθοράς και οι μικροί και ανήμποροι ικετεύουν για μια θεσούλα, είτε στο δημόσιο, είτε σε μια σοβαρή επιχείρηση που τουλάχιστον θα πληρώνει κάθε τέλος του μήνα. Η μπέσα και η τιμιότητα έμειναν για τους ονειροπόλους και τους ρομαντικούς και ο λόγος του ανθρώπου, εγκαταλείφθηκε πάνω στα όρη και τα βουνά. Ο ναός της δημοκρατίας, η Βουλή των αντιπροσώπων, βρίσκεται συχνά πυκνά στο στόχαστρο επικρίσεων, οι βουλευτές αμφισβητούνται και η λογική της "πουρούς" αποτελεί την ελπίδα για κάθε δυστυχισμένο.
Κατά τα άλλα δεν είναι δυνατό βουλευτές να διστάζουν να κεράσουν ένα καφέ γιατί δεν έχουν στην τσέπη και άλλοι να κυκλοφορούν ως μαχαραγιάδες. Δεν γίνεται αυτοί που δουλεύουν και δεν χάνουν συνεδρία, να θεωρούνται περίπου ως γραφικοί και άλλοι οι οποίοι δεν πατούν το πόδι τους στη Βουλή και γυροφέρνουν στα κανάλια, να νομίζει ο κόσμος ότι είναι σπουδαίοι και αναντικατάστατοι. Στην Ελλάδα επί Σημίτη, έγινε μια μικρή επανάσταση και τελικά υιοθετήθηκε το ασυμβίβαστο των βουλευτών. Μερικοί φάνηκαν ειλικρινείς και παραιτήθηκαν ενώ οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να μεταβιβάσουν μετοχές και επιχειρήσεις. Στην Κύπρο, βλέπουμε το τρελό, βουλευτές να καλούν τα κανάλια για να προβούν σε δηλώσεις, ως δικηγόροι πολιτών της δημοκρατίας και μάλιστα εντός του κοινοβουλίου. Την ώρα που μιλούν, βγάζουν το καπέλο του δικηγόρου και φορούν αυτό του βουλευτή και τανάπαλιν χωρίς κανένας να ενοχλείται. Τα φωτογραφικά νομοθετήματα και οι πονηριές κυρίως των δικηγόρων βουλευτών δεν έχουν όριο, έστω και αν όλα αυτά δεν μπορούν να καταγραφούν, αφού η θλιβερή ιστορία των λιβέλλων κλείνει και στόματα και φέρνει ανεργία.
Υπάρχει βεβαίως και το αντεπιχείρημα, ότι θα γίνονται βουλευτές μόνο όσοι έχουν και κατέχουν και οι φτωχοί και οι αδύναμοι δεν θα βλέπουν την πόρτα του κοινοβουλίου. Λες και σήμερα μπορεί ο οποιοσδήποτε να καθίσει σε βουλευτικό έδρανο, αν δεν κάνει συμβιβασμούς και αν δεν ακολουθήσει το κομματικό και οικονομικό σύστημα. Αν είναι ποτέ δυνατό σήμερα ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, να αφήσει τη δουλειά του και να υπηρετήσει για πέντε χρόνια στο κοινοβούλιο. Υπάρχουν και παραδείγματα ρομαντικών, οι οποίοι μετά τη θητεία τους και την αδυναμία τους να επανεκλεγούν, έψαχναν το λάθος και περιέπεσαν σε πολύ δυσχερή οικονομική κατάσταση. Το ασυμβίβαστο μπορεί να έχει μια λογική, αλλά ο κανόνας είναι άλλος. Πολλοί επιχειρηματίες και δικηγόροι - κατά κανόνα - αναζητούν το βουλευτικό έδρανο για να αυξήσουν τους πελάτες και τον κύκλο εργασιών τους και αυτό το προωθούν με ασύστολο πολλές φορές τρόπο.
Τελικά τη νύμφη σε όλη αυτή τη μίζερη ιστορία, την πληρώνει όπως πάντα ο κοσμάκης. Έργα γίνονται σύμφωνα πάντα με τα συμφέροντα και τις επιθυμίες των μεγαλόσχημων, χαλαρώσεις και εκπτώσεις μόνο για τους εκλεκτούς και όλα κινούνται σύμφωνα με τους κανόνες του άτεγκτου συστήματος, το οποίο καταβροχθίζει κάθε διαφωνούντα. Προσλαμβάνονται έκτακτοι στη δημόσια υπηρεσία, ύστερα από υποχρέωση στον τάδε πολιτικό, μονιμοποιούνται ύστερα από υποχρέωση όλης της οικογένειας στον άλλο πολιτικό και τελικά παραμένουν και στο δημόσιο, για χάρη του "μπάρμπα" που θέλει ψήφους. Ο Γλαύκος Κληρίδης, ο οποίος είπε κάποτε την περίφημη "Μπανανία" κάτι ήξερε παραπάνω.
Σχόλια