Το κόστος των ερευνών

OIKONIKA

.

---

? Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είπε κάποτε το περίφημο: «να κάνουμε μια επιτροπή για να διαλύσει όλες τις επιτροπές για να πάει μπροστά ο τόπος». Είναι κοινό μυστικό σε όλους τους πολιτικούς του κόσμου, ότι αν θέλεις να υποβαθμίσεις και τελικώς να ανατρέψεις μια υπόθεση, τότε διορίζεις μια επιτροπή. Τα δικαστήρια όταν επιβάλλουν ποινές σε υποθέσεις οικονομικών διαφορών ή και εγκλημάτων, λαμβάνουν υπόψη το χρονικό διάστημα που διέρρευσε. Ο δικαστής, συνήθως, λέει ότι αρκεί η αγωνία και η ζημιά που υπέστη ο ύποπτος μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση.

? Η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, και κατά κανόνα όλοι οι Υπουργοί, συστήνουν επιτροπές για μελέτη και διερεύνηση υποθέσεων. Σίγουρα η γνώμη των πολλών είναι καλύτερη από τη γνώμη του ενός. Ωστόσο, όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο και ποτέ με υπερβολή. Έρευνα για την τάδε αστοχία του συγκεκριμένου διευθυντή του δημοσίου, έρευνα για την παράλειψη του άλλου δημόσιου υπαλλήλου, έρευνα για όλα και για όλους. Στο μεταξύ οι διευθυντές και οι υπάλληλοι τίθενται σε διαθεσιμότητα, κάθονται στο σπίτι τους και πληρώνονται το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους. Δηλαδή το δημόσιο ταμείο, βγαίνει τριπλά ζημιωμένο. Χάνει από την παρατυπία ή παρανομία, χάνει από την απουσία συγκεκριμένου Διευθυντή ή υπαλλήλου και πληρώνει τα άτομα αυτά τα οποία δεν παράγουν. Είναι βεβαίως και το ίδιο το κόστος της έρευνας, το οποίο είναι κατά κανόνα τεράστιο. Υψηλόμισθος δημόσιος υπάλληλος μαζί με ομάδα άλλων υπαλλήλων, πρέπει να εργαστεί για μέρες για να διαλευκάνει μια υπόθεση.
? Υπάρχει και η άλλη πτυχή του ζητήματος που είναι ακόμη πιο ζημιογόνα. Είναι η νοοτροπία που δημιουργείται στην κατά τα άλλα κατακριτέα δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Συμφέρει να μην δουλεύεις για να μην κάνεις λάθη. Ή συμφέρει να ζητάς γνωματεύσεις για κάθε βήμα από τον Γενικό Εισαγγελέα, ώστε να είσαι νομικά κατοχυρωμένος. Όλα θα πρέπει να διέρχονται από το γράμμα του νόμου, έστω και αν αυτό απαιτεί τεράστιο χρόνο, το οποίο μεταφράζεται σε τεράστιο κόστος. Άσε που η όλη υπόθεση διαλύει τη δημιουργικότητα των ανθρώπων και τους κάνει να νοιώθουν άχρηστοι. Ακολουθούν οι αϋπνίες, τα ψυχολογικά προβλήματα και τελικά η πίκρα ενός καλού μαθητή, που στη ζωή παίρνει μηδέν.
? Βεβαίως αυτός που πληρώνει τελικά τη νύφη είναι ο κοσμάκης, ο οποίος αναγκάζεται να ακολουθεί τους παραλογισμούς, λογικούς κατά το νόμο, του κάθε δημοσίου υπαλλήλου. Ενός κακού μύρια έπονται και η διαπλοκή και το ρουσφέτι γεννιούνται και βασιλεύουν. Για ένα πιστοποιητικό θα πρέπει να τηλεφωνήσεις του γνωστού, ενώ για μια άδεια θα πρέπει να τραπεζώσεις τον κουμπάρο. Άσε τα μεγαλύτερα για τα οποία κανείς δεν μιλά, αλλά όλοι γνωρίζουν για το τι γίνεται και πώς γίνεται.

? Βεβαίως αιτία όλων των κακών δεν είναι οι έρευνες και οι συσκέψεις, αλλά η νοοτροπία που καλλιεργείται και το σύστημα που εδραιώνεται. Η γραφειοκρατία είναι καλή, γιατί στηρίζει και αναδεικνύει την εξουσία. Ωστόσο, όταν αυτή ξεφύγει από τα όρια και το μέτρο, τότε καθίσταται αιτία διάλυσης κάθε κράτους και κάθε κοινωνίας. Όλοι φωνάζουν ότι δεν υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι για να επιτελέσουν τις πρόνοιες των νομοθεσιών και την ίδια ώρα διαμαρτύρονται για το τεράστιο κρατικό μισθολόγιο. Μήπως δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δημιουργούν θέσεις, δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ψηφίζουν τις θέσεις, δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που καθιερώνουν νόμους και δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που διαμαρτύρονται;