Ένας καφές στη Λευκωσία
Ένας
καφές στη Λευκωσία
.
? Η απορία των πολιτών είναι πολύ απλή. Πώς γίνεται ο καφές στο κέντρο της
Λευκωσίας να είναι πιο ακριβός από τον καφέ στο κέντρο των Αθηνών, ή στο κέντρο
των Βρυξελλών ή και στο κέντρο του Λονδίνου. Αλλού βλέπεις και κάποια μνημεία
ενώ στη Λευκωσία εκτός από αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται και να κορνάρουν δεν
βλέπεις. Είμαστε άραγε τόσο πλούσιοι, που δεν μας
νοιάζει; Τα εστιατόρια ανοίγουν το ένα μετά το άλλο σαν τα μανιτάρια, ενώ και
πάλι όλα είναι γεμάτα. Υπάρχει
λογική σ’ αυτή την υπόθεση ή όλα ανάγονται στη βλακεία του κυπραίου που θεωρεί
ότι όπου παν οι πολλοί, εκεί είναι και τα καλά.
? Η απάντηση ανάγεται περισσότερο στη σφαίρα της ψυχολογίας και λιγότερο των οικονομικών δεδομένων. Η ψυχολογία και οικονομία πάνε πακέτο, έστω και αν νομίζουμε ότι απέχουν παρασάγγας. Η μεγάλη πλάνη στην όλη υπόθεση, έγκειται στη εντύπωση ότι, οτιδήποτε είναι ακριβό είναι και καλό. Άσχετο αν ο φραπές στο Κολωνάκι είναι 10 φορές καλύτερος από τον φραπέ στη Μακαρίου, άσχετο αν η εξυπηρέτηση στις καφετέριες κάτω από την Ακρόπολη, είναι δέκα φορές πιο γρήγορη από την εξυπηρέτηση στο κέντρο της Λευκωσίας, άσχετο αν η θέα – όπως και να την δεις – είναι ομορφότερη στην ελληνική πρωτεύουσα.
? Η ζωή στη μικρή Λευκωσία, είναι ανιαρή και ανούσια, όπως θα έλεγαν οι φοιτητές και έτσι πρέπει να υπάρχει και η τρέλα, έστω και αν πληρώνεται κάτι παραπάνω. Είναι λίγο πράγμα να κάθεσαι κάτω από τις ψηλόλιγνες θερμάστρες, να ζεσταίνεται το κεφάλι σου και να παγώνουν τα πόδια σου. Ακριβώς το αντίθετο, με αυτό που λέει η λαϊκή ρήση για τη καλή ζωή. Δηλαδή ότι πρέπει τα πόδια να είναι ζεστά, το στομάχι ελαφρό και το κεφάλι κρύο. Το στομάχι είναι κατά κανόνα γεμάτο, ενώ ο αέρας είναι ευωδιαστός, από τις εξατμίσεις των οχημάτων.
? Πού βρίσκεται άραγε το μυστικό, της επιτυχίας αυτών των καφετεριών; Σίγουρα όχι στο αξιοζήλευτο της περιοχής, βεβαίως ούτε και στην πολυτέλεια των χώρων. Το μυστικό βρίσκεται στις παρέες οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δημιουργούν το αίσθημα της ελίτ στους νέους που πηγαίνουν εκεί. Πριν μερικά χρόνια υπήρχε η έννοια του «φέις κοντρόλ» δηλαδή πρέπει να είσαι «καλός και εκλεκτός» για να μπεις μέσα. Σήμερα πρέπει να είσαι «ματσωμένος» για να μπορείς να απολαμβάνεις το καφέ σου, μαζί με τους αριστοκράτες της πρωτεύουσας.
? Το πιο ενδιαφέρον της όλης υπόθεσης είναι το γεγονός, ότι όλα έγιναν με την ιδιωτική πρωτοβουλία, με το επιχειρηματικό δαιμόνιο, κάποιων ανθρώπων. Η κυβέρνηση, οι τοπικές αρχές, μάλλον παρακολουθούσαν και παρακολουθούν αμέτοχοι την όλη κατάσταση. Η διακηρυγμένη επιθυμία του δήμου, είναι να αναπτυχθεί η παλιά Λευκωσία, αλλά ελάχιστα έκανε. Ακόμη και φανταστικές οδοί Λήδρας και Ονασαγόρου, δεν λειτουργούν όσο πρέπει γιατί δεν προσφέρουν αυτά που ζητούν οι πολίτες αυτής της πόλης. Οι δημοτικοί άρχοντες, μπορεί να ακούν τα προβλήματα των πολιτών, αλλά από εκεί και πέραν δεν καταθέτουν και δεν προωθούν ιδέες και λύσεις.
? Πότε επιτέλους θα κάνουν πλατεία, τον «δρόμο» Ελευθερίας, πότε θα τολμήσουν να πεζοδρομοποιήσουν τη Μακαρίου, πότε θα σκεφτούν ότι πρέπει να κατευθύνουν την ανάπτυξη δίδοντας άδειες για συγκεκριμένες χρήσεις σε ορισμένες περιοχές. Η παλιά Λευκωσία να γεμίσει εστιατόρια, καφετέριες, μικρά καταστήματα και ας απαγορευτούν οι λειτουργίες άλλων εργαστηρίων. Πρέπει δηλαδή ο δήμος να περιμένει τους μεγαλοκαρχαρίες να κάνουν το ντου και να σαρώσουν τα πάντα; Δεν λέμε κάτι γίνεται, αλλά με τους ρυθμούς που γίνονται είναι σαν να μην γίνονται.
? Η απάντηση ανάγεται περισσότερο στη σφαίρα της ψυχολογίας και λιγότερο των οικονομικών δεδομένων. Η ψυχολογία και οικονομία πάνε πακέτο, έστω και αν νομίζουμε ότι απέχουν παρασάγγας. Η μεγάλη πλάνη στην όλη υπόθεση, έγκειται στη εντύπωση ότι, οτιδήποτε είναι ακριβό είναι και καλό. Άσχετο αν ο φραπές στο Κολωνάκι είναι 10 φορές καλύτερος από τον φραπέ στη Μακαρίου, άσχετο αν η εξυπηρέτηση στις καφετέριες κάτω από την Ακρόπολη, είναι δέκα φορές πιο γρήγορη από την εξυπηρέτηση στο κέντρο της Λευκωσίας, άσχετο αν η θέα – όπως και να την δεις – είναι ομορφότερη στην ελληνική πρωτεύουσα.
? Η ζωή στη μικρή Λευκωσία, είναι ανιαρή και ανούσια, όπως θα έλεγαν οι φοιτητές και έτσι πρέπει να υπάρχει και η τρέλα, έστω και αν πληρώνεται κάτι παραπάνω. Είναι λίγο πράγμα να κάθεσαι κάτω από τις ψηλόλιγνες θερμάστρες, να ζεσταίνεται το κεφάλι σου και να παγώνουν τα πόδια σου. Ακριβώς το αντίθετο, με αυτό που λέει η λαϊκή ρήση για τη καλή ζωή. Δηλαδή ότι πρέπει τα πόδια να είναι ζεστά, το στομάχι ελαφρό και το κεφάλι κρύο. Το στομάχι είναι κατά κανόνα γεμάτο, ενώ ο αέρας είναι ευωδιαστός, από τις εξατμίσεις των οχημάτων.
? Πού βρίσκεται άραγε το μυστικό, της επιτυχίας αυτών των καφετεριών; Σίγουρα όχι στο αξιοζήλευτο της περιοχής, βεβαίως ούτε και στην πολυτέλεια των χώρων. Το μυστικό βρίσκεται στις παρέες οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δημιουργούν το αίσθημα της ελίτ στους νέους που πηγαίνουν εκεί. Πριν μερικά χρόνια υπήρχε η έννοια του «φέις κοντρόλ» δηλαδή πρέπει να είσαι «καλός και εκλεκτός» για να μπεις μέσα. Σήμερα πρέπει να είσαι «ματσωμένος» για να μπορείς να απολαμβάνεις το καφέ σου, μαζί με τους αριστοκράτες της πρωτεύουσας.
? Το πιο ενδιαφέρον της όλης υπόθεσης είναι το γεγονός, ότι όλα έγιναν με την ιδιωτική πρωτοβουλία, με το επιχειρηματικό δαιμόνιο, κάποιων ανθρώπων. Η κυβέρνηση, οι τοπικές αρχές, μάλλον παρακολουθούσαν και παρακολουθούν αμέτοχοι την όλη κατάσταση. Η διακηρυγμένη επιθυμία του δήμου, είναι να αναπτυχθεί η παλιά Λευκωσία, αλλά ελάχιστα έκανε. Ακόμη και φανταστικές οδοί Λήδρας και Ονασαγόρου, δεν λειτουργούν όσο πρέπει γιατί δεν προσφέρουν αυτά που ζητούν οι πολίτες αυτής της πόλης. Οι δημοτικοί άρχοντες, μπορεί να ακούν τα προβλήματα των πολιτών, αλλά από εκεί και πέραν δεν καταθέτουν και δεν προωθούν ιδέες και λύσεις.
? Πότε επιτέλους θα κάνουν πλατεία, τον «δρόμο» Ελευθερίας, πότε θα τολμήσουν να πεζοδρομοποιήσουν τη Μακαρίου, πότε θα σκεφτούν ότι πρέπει να κατευθύνουν την ανάπτυξη δίδοντας άδειες για συγκεκριμένες χρήσεις σε ορισμένες περιοχές. Η παλιά Λευκωσία να γεμίσει εστιατόρια, καφετέριες, μικρά καταστήματα και ας απαγορευτούν οι λειτουργίες άλλων εργαστηρίων. Πρέπει δηλαδή ο δήμος να περιμένει τους μεγαλοκαρχαρίες να κάνουν το ντου και να σαρώσουν τα πάντα; Δεν λέμε κάτι γίνεται, αλλά με τους ρυθμούς που γίνονται είναι σαν να μην γίνονται.
Σχόλια