Τα
δώρα της λύσης
.
* Μπορεί η ρήση να λέει ότι πρέπει να φοβούμαστε τους Δαναούς όταν φέρνουν
δώρα, αλλά μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι τα δωράκια των δωρητών της λύσης, δεν
είναι και τόσο ύποπτα; Σε λίγες μέρες θα συνέλθει στις
Βρυξέλλες η σύνοδος των δωρητών στην οποία θα λάβουν μέρος 100 με 150
εκπρόσωποι πολλών διεθνών οργανισμών. Οι άτυπες υποσχέσεις κάνουν λόγο για εισφορές περίπου ενός δισεκατομμυρίου
ευρώ.
* Το πρώτο ερώτημα που τίθεται, είναι γιατί μας δίδουν αυτά τα χρήματα. Η απάντηση είναι απλή. Έχουν συμφέροντα στην περιοχή και θέλουν να τα εξυπηρετήσουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποκτήσει ζωτικό χώρο στην Ανατολική Μεσόγειο και δίπλα στον πλούσιο αραβικό κόσμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούν να ζητούν ανταλλάγματα για εξυπηρετήσεις για τους δικούς τους σκοπούς που έχουν να κάνουν με τα πετρέλαια της περιοχής. Είναι μήπως τυχαίος ο πόλεμος στο Ιράκ;
* Τόσα χρόνια δεχόμαστε τις Βρετανικές – είναι στην ουσία Νατοϊκές – βάσεις, ενώ με ευχαρίστηση λαμβάναμε και δωράκια από τους Αμερικάνους, είτε για την ανέγερση νοσοκομείων, είτε συνοικισμών, είτε για άλλες υποδομές. Σε αυτό τον κόσμο, τον σίγουρα άδικο – και πότε δεν ήταν – για να μπορέσεις να περνάς καλά, έπρεπε να ακολουθείς τα λεγόμενα εμπλεκόμενα συμφέροντα, όπως έλεγε κάποτε ο Λυσσαρίδης. Όποιος σηκώνει μπαϊράκι και ενοχλεί τους γίγαντες, η μοίρα του είναι τραγική. Το Ιράκ πλήρωσε με την καταστροφή του, ενώ η Λιβύη με δισεκατομμύρια δολάρια για να επιστρέψει στο «σύστημα». Ανάλογα τιμήματα πλήρωσαν και πολλές άλλες χώρες, οι οποίες το κρατούν μυστικό.
* Διάφορες ιστορικές αναλύσεις, όπως του μακαρίτη Αντρέα Χριστοφίδη, αναφέρουν ότι κύρια αιτία του πραξικοπήματος στην Ελλάδα το 1967 και του πραξικοπήματος στην Κύπρο, ακολούθως ήταν η παρενόχληση των αμερικανικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Μακάριος μέχρι σήμερα, δέχεται επικρίσεις γιατί διάλεξε το δρόμο των αδεσμεύτων και έκανε παρασπονδίες στο δυτικό κόσμο, στον οποίο ανήκε – όχι με τη θέληση της – η Κύπρος.
* Σήμερα αν και πάλι νομίσουμε ότι είμαστε το κέντρο της γης, ότι όλοι μάς έχουν ανάγκη, σίγουρα θα πάθουμε ό,τι έπαθε το μυρμήγκι που έβγαλε φτερά. Το παράδειγμα του Μιλόσεβιτς, του Κάρατζιτς και άλλων ηγετών, οι οποίοι σε μια νύκτα από ήρωες – για τους δυτικούς πάντα - κατάντησαν φυγόδικοι, δεν είναι μακριά μας. Κατά τα άλλα, τόσα χρόνια ζούμε με τα μαύρα χρήματα είτε των Λιβανέζων, είτε των Ρώσων, είτε των Γιουγκοσλάβων και δεν ενοχληθήκαμε. Τώρα που θα γλιτώσουμε από το βραχνά του κυπριακού, ενοχληθήκαμε.
* Το πρώτο ερώτημα που τίθεται, είναι γιατί μας δίδουν αυτά τα χρήματα. Η απάντηση είναι απλή. Έχουν συμφέροντα στην περιοχή και θέλουν να τα εξυπηρετήσουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποκτήσει ζωτικό χώρο στην Ανατολική Μεσόγειο και δίπλα στον πλούσιο αραβικό κόσμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούν να ζητούν ανταλλάγματα για εξυπηρετήσεις για τους δικούς τους σκοπούς που έχουν να κάνουν με τα πετρέλαια της περιοχής. Είναι μήπως τυχαίος ο πόλεμος στο Ιράκ;
* Τόσα χρόνια δεχόμαστε τις Βρετανικές – είναι στην ουσία Νατοϊκές – βάσεις, ενώ με ευχαρίστηση λαμβάναμε και δωράκια από τους Αμερικάνους, είτε για την ανέγερση νοσοκομείων, είτε συνοικισμών, είτε για άλλες υποδομές. Σε αυτό τον κόσμο, τον σίγουρα άδικο – και πότε δεν ήταν – για να μπορέσεις να περνάς καλά, έπρεπε να ακολουθείς τα λεγόμενα εμπλεκόμενα συμφέροντα, όπως έλεγε κάποτε ο Λυσσαρίδης. Όποιος σηκώνει μπαϊράκι και ενοχλεί τους γίγαντες, η μοίρα του είναι τραγική. Το Ιράκ πλήρωσε με την καταστροφή του, ενώ η Λιβύη με δισεκατομμύρια δολάρια για να επιστρέψει στο «σύστημα». Ανάλογα τιμήματα πλήρωσαν και πολλές άλλες χώρες, οι οποίες το κρατούν μυστικό.
* Διάφορες ιστορικές αναλύσεις, όπως του μακαρίτη Αντρέα Χριστοφίδη, αναφέρουν ότι κύρια αιτία του πραξικοπήματος στην Ελλάδα το 1967 και του πραξικοπήματος στην Κύπρο, ακολούθως ήταν η παρενόχληση των αμερικανικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Μακάριος μέχρι σήμερα, δέχεται επικρίσεις γιατί διάλεξε το δρόμο των αδεσμεύτων και έκανε παρασπονδίες στο δυτικό κόσμο, στον οποίο ανήκε – όχι με τη θέληση της – η Κύπρος.
* Σήμερα αν και πάλι νομίσουμε ότι είμαστε το κέντρο της γης, ότι όλοι μάς έχουν ανάγκη, σίγουρα θα πάθουμε ό,τι έπαθε το μυρμήγκι που έβγαλε φτερά. Το παράδειγμα του Μιλόσεβιτς, του Κάρατζιτς και άλλων ηγετών, οι οποίοι σε μια νύκτα από ήρωες – για τους δυτικούς πάντα - κατάντησαν φυγόδικοι, δεν είναι μακριά μας. Κατά τα άλλα, τόσα χρόνια ζούμε με τα μαύρα χρήματα είτε των Λιβανέζων, είτε των Ρώσων, είτε των Γιουγκοσλάβων και δεν ενοχληθήκαμε. Τώρα που θα γλιτώσουμε από το βραχνά του κυπριακού, ενοχληθήκαμε.
Σχόλια