Ο φόβος της παγκοσμιοποίησης
.
? Φόβος κατέλαβε όλη την οικουμένη για την αόρατη απειλή της παγκοσμιοποίησης και ο τρόμος άρχισε να έρπει από χώρα σε χώρα. Μια λέξη με νεφελώδες νόημα, επιχειρεί να αντικαταστήσει την άλλοτε, λεγόμενη απειλή του κομμουνισμού. Ο φόβος εισήλθε και στους κόλπους της Εκκλησίας και μάλιστα στους λεγόμενους καθαρούς. Με το επικάλυμμα κυρίως της εθνικοφροσύνης και της πλάνης της αίρεσης του εθνοφυλετισμού, αναζητούν οι υπερασπιστές της "καθαρότητας", εχθρούς για να τους κτυπήσουν και να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους.
? Σημείο αναφοράς αλλά και φως πορείας, η έννοια του Θεού, η οποία μεταφράζεται στην υπέρλογη βίωση της έννοιας της αγάπης. Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν στην έννοια της αγάπης. "Φόβος ουκ έστι εν τη αγάπη, αλλ' η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη». Στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος και η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο και ο φόβος κουβαλά την κόλαση. Αυτός που φοβάται δεν βιώνει την αγάπη." Με βάση τη θεμελιώδη αυτή αλήθεια, πρέπει να αντιμετωπιστεί και η έννοια της παγκοσμιοποίησης και ο φόβος που την περιβάλλει. Από τη στιγμή που υπάρχει ο τρόμος, τότε τα πράγματα για τους χριστιανούς δεν πάνε καλά και κάπου υπάρχει λάθος.
? Η ρήση του Χριστού, ότι με πίστη, τόση όση ο κόκκος του συναπιού -δηλαδή μικροσκοπική - μπορείς να μετακινήσεις βουνά, αρκεί για να ανατρέψει το φόβο και τον τρόμο της παγκοσμιοποίησης. Αν είναι όμως κάτι που ξεχωρίζει τους χριστιανούς και δη τους Ορθόδοξους, από τους άλλους ανθρώπους των άλλων θρησκειών, είναι η έννοια του προσώπου, η έννοια της μοναδικότητας. Ζώον θεούμενον ο χριστιανός, πορεύεται από δόξαν εις δόξαν, αενάως χωρίς ποτέ να χάνει την προσωπικότητά του. Ούτε γίνεται σταγόνα στον ωκεανό αλλά ούτε και μετενσαρκώνεται σε ζώο και άλλα φυσικά όντα, όπως πρεσβεύουν οι ανατολικές θρησκείες. Φυσικά ούτε και εξαφανίζεται όπως πιστεύουν οι λεγόμενοι άθεοι και οι άλλοι αδιάφθοροι - αδιάφοροι.
? Στο παρελθόν η έννοια της παγκόσμιας απειλής ονομάστηκε αντίχριστος, έννοια η οποία ταυτίστηκε με διάφορα ονόματα ή εξουσίες. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, οι διώκτες του χριστιανισμού, οι μουσουλμάνοι και τόσοι άλλοι εχθροί των χριστιανών πήραν την ονομασία αντίχριστος. Ταυτόχρονα, η έννοια της γενικής απειλής εισέβαλε στην τέχνη και τη γραμματεία πολλών χριστιανικών και άλλων δογμάτων με τη μορφή απειλητικών ιστοριών και δοξασιών. Δράκοντες, μάτια που παρακολουθούν, μάχαιρες και άλλες σατανικές μορφές ήρθαν για να φοβίζουν τους πιστούς.
? Στην νεοφανή έννοια της παγκοσμιοποίησης η Εκκλησία θέτει την έννοια της οικουμενικότητας. Δηλαδή ούτε σύνορα υπάρχουν, ούτε διαφορές ανθρώπων, αλλά ούτε και εχθροί. "Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ υμείς είς έστε εν Χριστώ Ιησού..." Ο Χριστός επαγγέλλει στους μαθητές του να διδάξουν σ' όλα τα έθνη την αγάπη και την αλήθεια του Χριστού. Η Εκκλησία προσεύχεται για όλο τον κόσμο, ορατόν τε και αόρατο, για όλους τους ανθρώπους, ζώντες και τεθνεώτες και για όλα τα ζωντανά της γης, του ουρανού και της θάλασσας.
? Η χαρά της Αναστάσεως, η ήττα του θανάτου, η ευλογία του παραδείσου προβάλλεται από την Ορθοδοξία και βιώνεται από τους πιστούς. Σε μια πορεία γεμάτη πτώσεις και ανόδους, σε μια πορεία χαρμολύπης, σε ένα αγώνα δόξας και χαράς, ο άνθρωπος ζει και χαίρεται τη ζωή του, επικοινωνεί με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους, ανατρέπει την έννοια του εχθρού και γίνεται φίλος με όλη τη δημιουργία. Απλά και ταπεινά πορεύεται από δόξαν εις δόξαν, δοξολογώντας τον Θεό, απολαμβάνοντας τη φύση, βιώνοντας τελικά τον παράδεισο από αυτή τη ζωή και προσδοκώντας τον αέναο παράδεισο.
? Σημείο αναφοράς αλλά και φως πορείας, η έννοια του Θεού, η οποία μεταφράζεται στην υπέρλογη βίωση της έννοιας της αγάπης. Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν στην έννοια της αγάπης. "Φόβος ουκ έστι εν τη αγάπη, αλλ' η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη». Στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος και η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο και ο φόβος κουβαλά την κόλαση. Αυτός που φοβάται δεν βιώνει την αγάπη." Με βάση τη θεμελιώδη αυτή αλήθεια, πρέπει να αντιμετωπιστεί και η έννοια της παγκοσμιοποίησης και ο φόβος που την περιβάλλει. Από τη στιγμή που υπάρχει ο τρόμος, τότε τα πράγματα για τους χριστιανούς δεν πάνε καλά και κάπου υπάρχει λάθος.
? Η ρήση του Χριστού, ότι με πίστη, τόση όση ο κόκκος του συναπιού -δηλαδή μικροσκοπική - μπορείς να μετακινήσεις βουνά, αρκεί για να ανατρέψει το φόβο και τον τρόμο της παγκοσμιοποίησης. Αν είναι όμως κάτι που ξεχωρίζει τους χριστιανούς και δη τους Ορθόδοξους, από τους άλλους ανθρώπους των άλλων θρησκειών, είναι η έννοια του προσώπου, η έννοια της μοναδικότητας. Ζώον θεούμενον ο χριστιανός, πορεύεται από δόξαν εις δόξαν, αενάως χωρίς ποτέ να χάνει την προσωπικότητά του. Ούτε γίνεται σταγόνα στον ωκεανό αλλά ούτε και μετενσαρκώνεται σε ζώο και άλλα φυσικά όντα, όπως πρεσβεύουν οι ανατολικές θρησκείες. Φυσικά ούτε και εξαφανίζεται όπως πιστεύουν οι λεγόμενοι άθεοι και οι άλλοι αδιάφθοροι - αδιάφοροι.
? Στο παρελθόν η έννοια της παγκόσμιας απειλής ονομάστηκε αντίχριστος, έννοια η οποία ταυτίστηκε με διάφορα ονόματα ή εξουσίες. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, οι διώκτες του χριστιανισμού, οι μουσουλμάνοι και τόσοι άλλοι εχθροί των χριστιανών πήραν την ονομασία αντίχριστος. Ταυτόχρονα, η έννοια της γενικής απειλής εισέβαλε στην τέχνη και τη γραμματεία πολλών χριστιανικών και άλλων δογμάτων με τη μορφή απειλητικών ιστοριών και δοξασιών. Δράκοντες, μάτια που παρακολουθούν, μάχαιρες και άλλες σατανικές μορφές ήρθαν για να φοβίζουν τους πιστούς.
? Στην νεοφανή έννοια της παγκοσμιοποίησης η Εκκλησία θέτει την έννοια της οικουμενικότητας. Δηλαδή ούτε σύνορα υπάρχουν, ούτε διαφορές ανθρώπων, αλλά ούτε και εχθροί. "Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ υμείς είς έστε εν Χριστώ Ιησού..." Ο Χριστός επαγγέλλει στους μαθητές του να διδάξουν σ' όλα τα έθνη την αγάπη και την αλήθεια του Χριστού. Η Εκκλησία προσεύχεται για όλο τον κόσμο, ορατόν τε και αόρατο, για όλους τους ανθρώπους, ζώντες και τεθνεώτες και για όλα τα ζωντανά της γης, του ουρανού και της θάλασσας.
? Η χαρά της Αναστάσεως, η ήττα του θανάτου, η ευλογία του παραδείσου προβάλλεται από την Ορθοδοξία και βιώνεται από τους πιστούς. Σε μια πορεία γεμάτη πτώσεις και ανόδους, σε μια πορεία χαρμολύπης, σε ένα αγώνα δόξας και χαράς, ο άνθρωπος ζει και χαίρεται τη ζωή του, επικοινωνεί με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους, ανατρέπει την έννοια του εχθρού και γίνεται φίλος με όλη τη δημιουργία. Απλά και ταπεινά πορεύεται από δόξαν εις δόξαν, δοξολογώντας τον Θεό, απολαμβάνοντας τη φύση, βιώνοντας τελικά τον παράδεισο από αυτή τη ζωή και προσδοκώντας τον αέναο παράδεισο.
Σχόλια