Τα μάτια της Ιεροσολυμίτισσας

---

? Αυτά τα φοβερά, διαπεραστικά, όμορφα μάτια της Παναγίας καρφώθηκαν στην καρδιά μου, έλεγε ο παππούς ο οποίος είδε από μακριά την εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας, ενώ μεταφερόταν στο μοναστήρι των Αγίων Ραφαήλ και Μαρίνας στην Ξυλοτύμπου.

? Μα αυτή η εικόνα είναι σύγχρονη, ρωσικής κατασκευής έλεγε ο πολύξερος νεαρός, ο οποίος πήγε να προσκυνήσει στη χάρη της αλλά δεν πρόσεξε τίποτα, ή τουλάχιστον δεν είδε τίποτα διαφορετικό στην τεραστίων διαστάσεων και 70 κιλών εικόνα της Παναγίας.

? Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάζουν λέει το λαϊκό άσμα και τα μάτια στην εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας, πάντα τα ίδια, αλλά πάντα με διαφορετικό τρόπο σε κοιτάζουν, με διαφορετικό τρόπο λαμβάνουν τη χάρη που εκπέμπουν, οι πιστοί.

? Ανάλογα με την καρδιά του καθενός, ανάλογα με τη δεκτικότητα του κάθε πιστού και βίωση του μυστηρίου που εκπέμπεται από τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας. Ο πονεμένος γέρος την είδε απλώς από μακριά, αλλά η ψυχή του γέμισε χαρά, ενώ ο μάλλον ονειροπαρμένος νέος, ο οποίος περιεργάστηκε για ώρα τα μάτια της Παναγίας, μπόρεσε να δει μόνο τη χώρα που ιστορήθηκε και κάποιες άλλες χρωματικές και σχηματικές λεπτομέρειες.

? Μέσα στο μεγαλείο των εορτασμών για τα δεκάχρονα της Μονής, αλλά των μακρόσυρτων ομιλιών, ξεχώρισε ένα άλλο πιθανώς απαρατήρητο από τους πολλούς γεγονός. Η χειροθεσία της πρώτης ηγουμένης, της αδελφής Μαρίνας, η οποία ξεχωρίζει για την απλότητα του χαρακτήρα της και τη μικρότητα του σώματός της.
? Δίπλα στους πανύψηλους δεσποτάδες μία «ασήμαντη» στην όψη καλόγρια, η οποία εδώ και δέκα χρόνια που συστάθηκε η Μονή, ήταν η απούσα – παρούσα ψυχή του χώρου, πήρε διάσταση «γίγαντα». Έβαλε στο στήθος της τον χρυσό Σταυρό, πήρε στο χέρι της, την ηγουμενική ράβδο, και «κουβαλά» στην πλάτη της τώρα τις ψυχές των πέντε άλλων καλογριών.

? Με χαμηλωμένα τα μάτια και χωρίς να μπορεί να αρθρώσει από τη συγκίνηση μιλιά, η νέα ηγουμένη, δέχθηκε ακολούθως τις ευχές των κληρικών και των λαϊκών, ενώ παραδίπλα τα «παιδιά» της, οι μοναχές της, καμάρωναν τη «μητέρα» τους.

? Στους ταπεινούς δίνει τη χάρη ο Θεός και όσοι υπερηφανεύονται την «πατάνε κατά τη λαϊκή έκφραση» και αν είναι κάτι που δίνει ακριβώς το στίγμα της Ορθοδοξίας είναι αυτή η σχετικότητα των πάντων, είναι αυτό το μυστήριο του Θεού, το οποίο ενεργεί με το δικό του πάντα μυστηριακό τρόπο και φωτίζει τους «χαριτωμένους» και καθαρούς στην ψυχή ανθρώπους.