.
ΒΑΓΔΑΤΗ
Η πόλη των χιλίων και μίας νύκτας, η πόλη των παραμυθιών, που το όνομά της σημαίνει δώρο Θεού είναι η Βαγδάτη, η πρωτεύουσα του Ιράκ από το 1921. Κτίστηκε το 762 μ.Χ., παρόλο που ο χώρος είχε κατοικηθεί από τον 19ον αιώνα.
Σήμερα έχει πληθυσμό τέσσερα εκατομμύρια, το ένα τέταρτο του πληθυσμού του Ιράκ.
Ο ιδρυτής της, ο Αλ Μανσούρ, βασιλιάς της δυναστείας των Αββασιδών την κατέστηκε κέντρο βιοτεχνίας και διακομιστικού εμπορίου, αλλά και κέντρο του πνεύματος και της επιστήμης.
Τον 13ο αιώνα βρίσκουμε στην Βαγδάτη 30 βιβλιοθήκες, ενώ σημαντικότατη είναι η προσφορά των σοφών της πόλης στη μελέτη των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και φιλοσόφων και ιδιαίτερα του Αριστοτέλη. Ας μην ξεχνάμε πάντα ότι η δυτική Ευρώπη έμαθε και θεοποίησε ουσιαστικά για πολλούς αιώνες τον δάσκαλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον Αριστοτέλη, από τους Άραβες.
Τα γραπτά του πέρασαν, πρώτα στην Ισπανία και ακολούθως σε όλη την δυτική Ευρώπη.
Από τα πολλά μνημεία της πόλης ξεχωρίζει το παλάτι των Αββασιδών, το οποίο κτίστηκε κατά τη δημιουργία της πόλης τον 8ο αιώνα.
Το πανεπιστήμιο Μουσταντζιριάχ, που κτίστηκε τον 13ο αιώνα και στις πολλές του αίθουσες υπήρχαν εκτός από αίθουσες διδασκαλίας και βιβλιοθήκες, δωμάτια για φοιτητές, νοσοκομείο, μαγειρεία και ένας τεράστιος κήπος με κιονοστοιχίες και αψίδες και φυσικά αραβουργήματα.
ΒΑΒΥΛΩΝΑ
Η Βαβυλώνα, η πόλη με τα χίλια τραγούδια, η πιο αξιόλογη αρχαία πολιτεία της μεσοποταμίας βρίσκεται 90 χιλιόμετρα νοτίως της Βαγδάτης και το όνομά της σημαίνει "πόλη του Θεού".
Είναι γνωστή από την Παλαιά Διαθήκη όπου ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ τον 6ον αιώνα π.Χ. εξεστράτευσε εναντίον της Αιγύπτου, κατέστρεψε τα Ιεροσόλυμα και έσυρε τους Εβραίους στην βαβυλώνια αιχμαλωσία.
Το 331 ο Μεγάλος Αλέξανδρος καταλαμβάνει την πόλη τερματίζοντας την περσική κυριαρχία.
Από τις ανασκαφές του 1899-1917 όπως επίσης και από τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων μαθαίνουμε ότι είχε σχήμα τετραγώνου και περιβαλλόταν από διπλό τείχος.
Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας, ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας κτίστηκαν από τον Ναβουχοδονόσορα για χάρη της γυναίκας του, η οποία στην άδενδρη Μεσοποταμία νοσταλγούσε τους πράσινους λόφους της πατρίδας της Μηδίας.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη, τα ανάκτορα της Βαβυλώνας απάστραπταν χρυσό και πολίτιμους λίθους.
Το τείχος είχε 260 πύργους ενώ ήταν τόσο πλατύ, ώστε μπορούσε άρμα τέθριππο να στρίψει πάνω του.
Σήμερα έχουν αναστηλωθεί το παλάτι και η πύλη της Ιστάρ. Η αυθεντική πύλη κλάπηκε και μεταφέρθηκε στο Βερολίνο. Να αναφέρουμε ότι η Νέα πύλη, η οποία φαίνεται τεράστια έχει μόνο το μισό μέγεθος της πρώτης.
Ο πύργος της Βαβυλώνας, γνωστότερος ως πύργος της Βαβέλ, τον οποίο αναφέρει και η Αγία Γραφή ήταν σύμφωνα με την παράδοση το ζιγκουράτ της Βαβυλώνας, δηλαδή το κύριο μέρος του ναού.
Γύρω από τον ιερό χώρο υπήρχαν εξωκλήσια, χώρος για τους πιστούς και άλλα δωμάτια για τις ανάγκες της λειτουργίας του ναού.
Ο πύργος της Βαβέλ, θεωρείται σύμβολο της αλαζονείας και ματαιότητας των ανθρωπίνων κτισμάτων.
Ο Ηρόδοτος όταν επισκέφθηκε την πόλη το 460 π.Χ. γράφει ότι στο κέντρο του ιερού χώρου ήταν κτισμένος στερεός πύργος μήκους και πλάτους σταδίου. Επ’ αυτού εστηρίζετο άλλος επάνω σ’ αυτό άλλος και ομοίως υπήρχαν οκτώ συνολικά πύργοι.
Ολόγυρα υπήρχαν καθίσματα για να αναπαύονται οι ανερχόμενοι. Επί του τελευταίου πύργου βρισκόταν ναός και εντός αυτού κλίνη και τράπεζα χρυσή. Η στέγη του ναού ήταν επίχρυση. Σήμερα ο πύργος δεν υπάρχει αφού έγινε κομματάκια για να κτιστούν τα γύρω χωριά.
Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Ο Μέγας Αλέξανδρος μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα καταδιώκει τον Δαρείο προς την Βαβυλώνα. Όταν πλησιάζει προς την πόλη ο σατράπης της Βαβυλώνας Μαζαίος παραδίδει ικέτης την πόλη στον Αλέξανδρο, μαζί με όλη την πόλη.
Ο Αλέξανδρος εισέρχεται στην πόλη και αφού την περιηγηθεί και τη θαυμάσει, διατάζει και ξανακτίζονται τα ιερά που είχε καταστρέψει προηγουμένως ο Ξέρξης και θυσιάζει και ο ίδιος στους Θεούς των Βαβυλωνίων. Μάλιστα η ομορφιά της πόλης έκανε τον Αλέξανδρο να επιλέξει την Βαβυλώνα ως πρωτεύουσα του αχανούς βασιλείου του.
Από εκεί ξεκινά για την εκστρατεία του προς τις Ινδίες για να επιστρέψει οκτώ χρόνια μετά, αλλά αυτή τη φορά για να αφήσει εκεί την τελευταία του πνοή. Στις 13ης Ιουνίου του 323 π.Χ. σε ηλικία 33 χρόνων αφού πρώτα αποχαιρέτησε τους στρατιωτες και αξιωματικούς του από το κρεβάτι του πόνου.
Σχόλια