Στον "άλογο" ΛΟΓΟ
.
Την πρώτη νύκτα που ξεκινούσε να εκπέμπει ο ΛΟΓΟΣ το 1992, κεραυνοί κτύπησαν τους πομπούς, με αποτέλεσμα η πολυπόθητη και η πολυδιαφημιζόμενη «επιτυχία» της Αρχιεπισκοπής Κύπρου, να μην φθάσει μέσω των κυμάτων, σε όλη την Κύπρο. Από την ημέρα εκείνη μέχρι σήμερα η προμετωπίδα της εσωτερικής ιεραποστολής - που τόσο διαφημιζόταν στα εκκλησιαστικά έντυπα και εντός και εκτός Κύπρου - πέρασε από χίλια μύρια εμπόδια, ενώ οι φήμες για σκάνδαλα και για άγρια φαγοπότια, δίνουν και παίρνουν.
Τα «κούφια», τα μεγάλα λόγια για επίτευξη των εθνικοθρησκευτικών σκοπών της Εκκλησίας, κατάντησαν πάλη για τη διαδοχή στην εξουσία και μέσο για τη διασπάθιση του εκκλησιαστικού χρήματος. Βεβαίως, αν άδικα ήρθαν τα χρήματα, άδικα φαίνεται και πως φεύγουν. Για μια θέση στο γυαλί, για μια καρέκλα στα υψηλά δώματα, για κάποιες προσκλήσεις στα ακριβά δείπνα, για κάποιες ανομολόγητες φιλοδοξίες για υπουργικές καρέκλες, παραμερίστηκαν συνειδήσεις και ποδοπατήθηκαν άνθρωποι και αξιοπρέπειες.
Η ίδια εικόνα και σήμερα με τους «καβγάδες» μεταξύ Αθηνών και Λευκωσίας, με τα εκατομμύρια να στριφογυρνούν πάνω από τα κτίρια και τα κεφάλια των εργαζομένων. Ο ένας να τραβά από το ένα χέρι τους εργαζόμενους και ο άλλος από το άλλο, αναζητώντας τις υπογραφές τους και βεβαίως μέσω αυτών και τη δική τους αναγνώριση και επιβεβαίωση. Φυσικά, κανένας δεν σκέφτεται ότι έχει μπροστά του ανθρώπους και φυσικά κανένας δεν σκέφτεται ότι κάποιοι δεν μπορούν να κοιμηθούν από τα χρέη και από τον φόβο της ανεργίας.
Το νέο επεισόδιο στο σίριαλ «Ο ΛΟΓΟΣ» μπορεί να μοιάζει με επανάληψη των προηγούμενων, αλλά στο βάθος, όπως όλα δείχνουν, επίκειται η χαριστική βολή εναντίον αυτού του απατηλού ονείρου. Στο όνομα της «καλής διαχείρισης» ξεπουλιούνται τα πάντα σε τιμή ευκαιρίας και όσα - όσα. Χωράφια, οικόπεδα, επιχειρήσεις και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς γίνεται θυσία στον μαμμωνά. Ο χρόνος κυλά εναντίον των λίγων και πρέπει προλάβουν.
Επιτέλους, όμως, κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή και να βάλει ένα τέλος σ’ όλη αυτή τη «ξεφτίλα». Σύμφωνα με το νόμο - τουλάχιστον πριν μερικούς μήνες – οι κύριοι μέτοχοι του ΛΟΓΟΥ ήταν τέσσερις, η Αρχιεπισκοπή, η Μονή Κύκκου και οι εκκλησίες Αγίου Ιωάννου και Παλλουριώτισσας. Μήπως όσα γίνονται με τον πόλεμο ανακοινώσεων και δικαστικών διαταγμάτων είναι εις γνώσιν τους, ή μήπως δύο τρεις άνθρωποι κινούν τα νήματα και «παίζουν» κυριολεκτικά, κοροϊδεύοντας τους πάντες; Μήπως όλα τα μέλη του Συμβουλίου γνωρίζουν όσα γίνονται ή μήπως χρησιμοποιώντας το όνομά τους δυο τρεις αετονύχηδες στήνουν το «παιγνίδι»; Η αρχιεπισκοπική «αυλή» γνωρίζει ότι θα είναι η πρώτη που θα πληρώσει, αν ποτέ αρχίσει η διαδικασία της κάθαρσης;
Πού είναι άραγε η Ιερά Σύνοδος, η οποία εγκρίνει τους προϋπολογισμούς, πού είναι η επιτροπή που όρισε η Ιερά Σύνοδος για να μελετήσει τις πωλήσεις εκκλησιαστικής περιουσίας; Γιατί δεν συνέρχεται εκτάκτως η Ιερά Σύνοδος να επιληφθεί της όλης κατάστασης, γιατί όλοι ψιθυρίζουν και οργίζονται στα «μουλωχτά» και δεν έχουν την τόλμη να πουν φτάνει πια; Επιτέλους, να ληφθεί μια γενναία απόφαση, όσο οδυνηρή και αν είναι. Είτε να τον πουλήσουν στην καλύτερη τιμή, με διαφάνεια και με τίμιες διαδικασίες, είτε κάποια μέλη της Ιεράς Συνόδου να αναλάβουν να διαχειριστούν τον σταθμό και να του δώσουν μια εικόνα που θα ανταποκρίνεται στην αποστολή της Εκκλησίας. Επιτέλους, να αναλάβουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία και τις ανάλογες γνώσεις. Η Ορθοδοξία «πουλά» και εύκολα μια παραγωγή ορθόδοξων ντοκιμαντέρ μπορεί να διασώσει τον σταθμό και την όλη υπόθεση. Ας κοιτάξουν οι κοντόφθαλμοι ιθύνοντες και λίγο εκτός Κύπρου και ας μην κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους.
Και λίγη ντροπή δεν κάνει κακό. Ας κοιτάξουν οι πρωταγωνιστές, οι οποίοι κομπάζουν επικίνδυνα τελευταίως, τι έγινε στη γειτονική Εκκλησία των Ιεροσολύμων που ένας οχετός σκανδάλων και αποκαλύψεων κάλυψε τις στήλες των εφημερίδων. Ας φοβηθούν τουλάχιστον το Θεό, στο όνομα του οποίου εμπαίζουν ανθρώπους σκανδαλίζοντας συνειδήσεις.
Φυσικά, χωρίς την κάμινο δεν εμφανίζεται το χρυσάφι και όσες περιουσίες αποκτήθηκαν άδικα, άδικα και φεύγουν. Ισως η όλη ιστορία στο τέλος να είναι μια μορφή κάθαρσης και απαλλαγής της Εκκλησίας από το βάρος των περιουσιών που την καθηλώνουν στη μιζέρια και την πνευματική φτώχεια. Σίγουρα, η πορεία, η θεία πρόνοια και η αγάπη του Θεού έχει το δικό της τρόπο να δρα και να σώζει τους ανθρώπους και όλα στο τέλος θα είναι προς το συμφέρον των ανθρώπων που τόσο αγάπησε και για τους οποίους θυσιάστηκε ο Θεάνθρωπος Χριστός.
Τα «κούφια», τα μεγάλα λόγια για επίτευξη των εθνικοθρησκευτικών σκοπών της Εκκλησίας, κατάντησαν πάλη για τη διαδοχή στην εξουσία και μέσο για τη διασπάθιση του εκκλησιαστικού χρήματος. Βεβαίως, αν άδικα ήρθαν τα χρήματα, άδικα φαίνεται και πως φεύγουν. Για μια θέση στο γυαλί, για μια καρέκλα στα υψηλά δώματα, για κάποιες προσκλήσεις στα ακριβά δείπνα, για κάποιες ανομολόγητες φιλοδοξίες για υπουργικές καρέκλες, παραμερίστηκαν συνειδήσεις και ποδοπατήθηκαν άνθρωποι και αξιοπρέπειες.
Η ίδια εικόνα και σήμερα με τους «καβγάδες» μεταξύ Αθηνών και Λευκωσίας, με τα εκατομμύρια να στριφογυρνούν πάνω από τα κτίρια και τα κεφάλια των εργαζομένων. Ο ένας να τραβά από το ένα χέρι τους εργαζόμενους και ο άλλος από το άλλο, αναζητώντας τις υπογραφές τους και βεβαίως μέσω αυτών και τη δική τους αναγνώριση και επιβεβαίωση. Φυσικά, κανένας δεν σκέφτεται ότι έχει μπροστά του ανθρώπους και φυσικά κανένας δεν σκέφτεται ότι κάποιοι δεν μπορούν να κοιμηθούν από τα χρέη και από τον φόβο της ανεργίας.
Το νέο επεισόδιο στο σίριαλ «Ο ΛΟΓΟΣ» μπορεί να μοιάζει με επανάληψη των προηγούμενων, αλλά στο βάθος, όπως όλα δείχνουν, επίκειται η χαριστική βολή εναντίον αυτού του απατηλού ονείρου. Στο όνομα της «καλής διαχείρισης» ξεπουλιούνται τα πάντα σε τιμή ευκαιρίας και όσα - όσα. Χωράφια, οικόπεδα, επιχειρήσεις και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς γίνεται θυσία στον μαμμωνά. Ο χρόνος κυλά εναντίον των λίγων και πρέπει προλάβουν.
Επιτέλους, όμως, κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή και να βάλει ένα τέλος σ’ όλη αυτή τη «ξεφτίλα». Σύμφωνα με το νόμο - τουλάχιστον πριν μερικούς μήνες – οι κύριοι μέτοχοι του ΛΟΓΟΥ ήταν τέσσερις, η Αρχιεπισκοπή, η Μονή Κύκκου και οι εκκλησίες Αγίου Ιωάννου και Παλλουριώτισσας. Μήπως όσα γίνονται με τον πόλεμο ανακοινώσεων και δικαστικών διαταγμάτων είναι εις γνώσιν τους, ή μήπως δύο τρεις άνθρωποι κινούν τα νήματα και «παίζουν» κυριολεκτικά, κοροϊδεύοντας τους πάντες; Μήπως όλα τα μέλη του Συμβουλίου γνωρίζουν όσα γίνονται ή μήπως χρησιμοποιώντας το όνομά τους δυο τρεις αετονύχηδες στήνουν το «παιγνίδι»; Η αρχιεπισκοπική «αυλή» γνωρίζει ότι θα είναι η πρώτη που θα πληρώσει, αν ποτέ αρχίσει η διαδικασία της κάθαρσης;
Πού είναι άραγε η Ιερά Σύνοδος, η οποία εγκρίνει τους προϋπολογισμούς, πού είναι η επιτροπή που όρισε η Ιερά Σύνοδος για να μελετήσει τις πωλήσεις εκκλησιαστικής περιουσίας; Γιατί δεν συνέρχεται εκτάκτως η Ιερά Σύνοδος να επιληφθεί της όλης κατάστασης, γιατί όλοι ψιθυρίζουν και οργίζονται στα «μουλωχτά» και δεν έχουν την τόλμη να πουν φτάνει πια; Επιτέλους, να ληφθεί μια γενναία απόφαση, όσο οδυνηρή και αν είναι. Είτε να τον πουλήσουν στην καλύτερη τιμή, με διαφάνεια και με τίμιες διαδικασίες, είτε κάποια μέλη της Ιεράς Συνόδου να αναλάβουν να διαχειριστούν τον σταθμό και να του δώσουν μια εικόνα που θα ανταποκρίνεται στην αποστολή της Εκκλησίας. Επιτέλους, να αναλάβουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία και τις ανάλογες γνώσεις. Η Ορθοδοξία «πουλά» και εύκολα μια παραγωγή ορθόδοξων ντοκιμαντέρ μπορεί να διασώσει τον σταθμό και την όλη υπόθεση. Ας κοιτάξουν οι κοντόφθαλμοι ιθύνοντες και λίγο εκτός Κύπρου και ας μην κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους.
Και λίγη ντροπή δεν κάνει κακό. Ας κοιτάξουν οι πρωταγωνιστές, οι οποίοι κομπάζουν επικίνδυνα τελευταίως, τι έγινε στη γειτονική Εκκλησία των Ιεροσολύμων που ένας οχετός σκανδάλων και αποκαλύψεων κάλυψε τις στήλες των εφημερίδων. Ας φοβηθούν τουλάχιστον το Θεό, στο όνομα του οποίου εμπαίζουν ανθρώπους σκανδαλίζοντας συνειδήσεις.
Φυσικά, χωρίς την κάμινο δεν εμφανίζεται το χρυσάφι και όσες περιουσίες αποκτήθηκαν άδικα, άδικα και φεύγουν. Ισως η όλη ιστορία στο τέλος να είναι μια μορφή κάθαρσης και απαλλαγής της Εκκλησίας από το βάρος των περιουσιών που την καθηλώνουν στη μιζέρια και την πνευματική φτώχεια. Σίγουρα, η πορεία, η θεία πρόνοια και η αγάπη του Θεού έχει το δικό της τρόπο να δρα και να σώζει τους ανθρώπους και όλα στο τέλος θα είναι προς το συμφέρον των ανθρώπων που τόσο αγάπησε και για τους οποίους θυσιάστηκε ο Θεάνθρωπος Χριστός.
Σχόλια