.
? Ο καυγάς Εκκλησίας και Πολιτείας, για το ποιος και πως θα χωρίζει όσους παντρεμένους θέλουν να χωρίσουν, ζει και βασιλεύει εδώ και 15 χρόνια, αλλά τη νύμφη την πληρώνουν άλλοι.
? Από το ένα δικαστήριο στο άλλο, από τη μία δίκη στην άλλη, από τη μία μαρτυρία στην άλλη και η ιστορία συνεχίζεται….η τσέπη αδειάζει και οι αρνητικές ευχές πλημμυρίζουν τις καρδιές και τα στόματα των θυμάτων.
? Οι μόνοι πάντως που τρίβουν τα χέρια τους, και χαμογελούν πονηρά είναι οι δικηγόροι οποίοι, με «ένα σμπάρο βγάζουν δύο τρυγόνια». Αν βεβαίως έχουν και την ανάλογη «φήμη» και «αποτελεσματικότητα» τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο αποδοτικά.
? Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι, αν όντως πρέπει η Εκκλησία να έχει δικαστικές ευθύνες ή ακόμη να διατηρεί δικαστήρια. Δηλαδή να διαλύει ένα μυστήριο, το γάμο με νομικές μεθόδους.
? Το όλο μυστήριο που φέρει το όνομα Εκκλησία, που λέγεται σώμα Χριστού, που καλείται ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνες, μπορεί άραγε να μετατρέπει τους «άρρωστους πνευματικά» ανθρώπους, σε διαδίκους, να τους στήνει στο εδώλιο και να ακολουθεί δικονομικές διαδικασίες για να βρει τη λύση στη διαφορά.
? Πάντως όσο και αν φαίνεται παράλογο, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις που ζευγάρια που αντελήφθησαν την αδυναμία τους, να συνεχίσουν το γάμο τους, αρνούνται να καταφύγουν στον εξευτελισμό του εκκλησιαστικού δικαστηρίου και αναμένουν να περάσουν τα επτά χρόνια σε διάσταση για να πάρουν χωρίς – ψέματα – το διαζύγιο.
? Το πρόβλημα της κακής και αλλοτριωμένης εικόνας, που όντως προβάλει η Εκκλησία της Κύπρου μέσα από τη πρακτική τουλάχιστον των τελευταίων δεκαετιών, είναι αποτέλεσμα όχι μόνο του θεσμού και συστήματος, αλλά και της αδυναμία των ανθρώπων που καλούνται να επιτελέσουν αυτό το καθήκον, είτε ως δικαστές, είτε ως πάρεδροι.
? Η όλη εικόνα αρχίζει από την λεγόμενη αίθουσα του εκκλησιαστικού δικαστηρίου, συνεχίζεται στις έδρες και το τραπέζι και συνεχίζεται με την παρουσία των διαδίκων, οι οποίοι με ένα σωρό αλήθειες ή ψέματα, με την συνεπικουρία των δικηγόρων τους, προσπαθούν να ικανοποιήσουν σκληρούς πολλές φορές δικαστές, οι οποίοι αναζητούν περιγραφές «αίματος» για να ικανοποιήσουν το γράμμα του νόμου, το γράμμα του οποιουδήποτε καταστατικού.
? Η περίφημη αρετή της διάκρισης, η περίφημη εκκλησιαστική οικονομία χάνονται και οι προς χωρισμό… μπαίνουν άνθρωποι και βγαίνουν πολλές φορές απάνθρωποι, από την αίθουσα του ούτω καλουμένου δικαστηρίου. Αμφιβάλλω, από όσα ακούω, αν πήγε κανένας στο Εκκλησιαστικό δικαστήριο και τον έπεισαν οι κληρικοί δικαστές, οι πνευματικοί πατέρες, να αλλάξει γνώμη, ή έστω αν ένας από τους διαδίκους έφυγε από την αίθουσα, συναισθανόμενος το βάρος της αδυναμίας του ή αν ακόμη μπόρεσε κανείς να φύγει έχοντας ελπίδα για να ξαναπροσπαθήσει στη ζωή του, για να τολμήσει να δοκιμάσει την άλλη ζωή που έχει να κάνει με τη λεγόμενη μυστηριακή, εν Χριστώ ζωή, με την ζωή του αληθινού έρωτα που οδηγεί στην αγάπη.
? Στην Ελλάδα, η Εκκλησία αποποιήθηκε αυτού του καθήκοντος και έδωσε όλη την εξουσία του χωρισμού στην πολιτεία. Επικέντρωσε την προσπάθεια της, όπως τουλάχιστον επαγγέλλεται, στην πνευματική βοήθεια των ανθρώπων που έχουν συζυγικά προβλήματα.
? Τις τελευταίες μέρες άρχισε ένα διάλογος μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για να βρεθεί μία λύση στην μακροχρόνια όντως διαφορά και να τερματίσει το απαράδεκτο και παράνομο φαινόμενο των διγάμων, οι οποίοι μπορεί να έρχονται στο φως της δημοσιότητας αλλά υπάρχουν και δεν είναι ούτε και λίγα τα παραδείγματα.
? Χωρίζουν από την εκκλησία αλλά εξακολουθούν, ελέω συντάγματος – το οποίο επιβάλλει την αναγνώριση του θρησκευτικού γάμου – να είναι παντρεμένοι. Ακολούθως προχωρούν σε δεύτερο εκκλησιαστικό γάμο, με αποτέλεσμα στα χαρτιά τουλάχιστον να είναι δίγαμοι.
? Τώρα το ερώτημα είναι ποιος θα δικάσει τους δίγαμους και ποιος θα σώσει τους «άτυχους» από τα χέρια των δικηγόρων και των δικαστών.
Σχόλια